[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] Αισθάνομαι ότι πρέπει διαρκώς να αποδεικνύω ότι μπορώ να τα καταφέρω μόνη μου

Αισθάνεται ότι πρέπει να αποδεικνύει συνεχώς την αξία της, λόγω του ονόματός της.
Ταυτόχρονα όμως η Λένα Παπαληγούρα, κόρη του υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής Αναστάσιου Παπαληγούρα, αισθάνεται και τυχερή που η οικογένειά της τη στήριξε.

Γιατί γίνατε ηθοποιός;
Δεν ξέρω… Είναι ένας τρόπος ν΄ ανακαλύπτεις τον εαυτό σου αλλά παράλληλα κι ένας τρόπος να επικοινωνείς. Η τέχνη είναι ο μόνος τρόπος διαφυγής αλλά και ο μόνος τρόπος να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο.

Ποιες ήταν οι αντιδράσεις των γονιών σας;

Ήταν θετικοί. Δεν αντέδρασαν έντονα, έβλεπαν και πόσο αγαπώ την υποκριτική, ότι θέλω να προσπαθήσω να το κάνω σοβαρά και ουσιαστικά και με στήριξαν. Το έβλεπαν να «ωριμάζει» μέσα μου με τον καιρό, όποτε ίσως παίζει ρόλο και το ότι δεν τους ήρθε απότομα! Δυσκολευτήκατε να πάρετε τον πρώτο ρόλο;

Το καλοκαίρι του 2006 που τελείωσα και τη σχολή, στο «Περλιμπλίν και Μπελίσα» του Θ. Γκόνη τον πήρα ύστερα από οντισιόν!

Νιώθω πάντως πάρα πολύ τυχερή για ό,τι έχω κάνει μέχρι σήμερα… Τι σας τρομάζει στη δουλειά που επιλέξατε;

Με τρομάζουν αλλά και με γοητεύουν συγχρόνως: το ότι δύο φορές τον χρόνο αναζητούμε δουλειά. Το ότι συχνά οι ηθοποιοί γίνονται ματαιόδοξοι και μπορεί να επαναπαυθούν, οπότε πρέπει διαρκώς να προσγειώνουμε τον εαυτό μας.

Η Φανή πού μοιάζει και πού διαφέρει
σε σχέση με τη Λένα;
Ο χαρακτήρας της έχει αρκετές αντιφάσεις, όπως συμβαίνει και με τους περισσότερους εφήβους που ανακαλύπτουν τον εαυτό τους. Είμαι κι εγώ κλειστή, αν κι έχω πολλούς καλούς φίλους, είμαι σχετικά δυναμική αν και φοβισμένη, τελειομανής, ανασφαλής! Αλλά ευτυχώς αυτοσαρκάζομαι!

Και η Λουίζα (από το «Οι σκλάβοι στα δεσμά τους»);

Είναι εντελώς διαφορετική από τη Φανή! Είναι παθιασμένη και ρομαντική. Και σ΄ αυτό μοιάζει λίγο μ΄ εμένα.

Ποια βιωματικά στοιχεία προσθέσατε στον ρόλο σας;

Σε κάθε ρόλο, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, κάθε ηθοποιός προσθέτει στοιχεία δικά του. Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να αναφερθώ συγκεκριμένα.

Πώς βλέπετε τους σημερινούς μαθητές;

Βλέπω παιδιά ζορισμένα από χιλιάδες μαθήματα, αγχωμένα για ένα αβέβαιο μέλλον, παιδιά που δεν έχουν χρόνο να χαρούν, χρόνο να ανακαλύψουν τον εαυτό τους. Αλλά που νιώθουν ότι κάτι δεν πάει καλά και θέλουν να τ΄ αλλάξουν. Μακάρι!

Τι «χώρος» υπάρχει για έναν καλλιτέχνη σε μια οικογένεια με παράδοση στην πολιτική;

Νομίζω ότι ο χώρος που δίνεται σε κάθε άνθρωπο δεν έχει να κάνει με το επάγγελμα των γονιών του, αλλά με το τι άνθρωποι είναι. Η οικογένειά μου μού άφησε και τον χώρο και τον χρόνο να ανακαλύψω ποια περίπου είμαι εγώ και τι θέλω να κάνω.

Πώς είναι να παίζετε σ΄ ένα κοινό αποτελούμενο από παιδιά («Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων»);
Τα παιδιά είναι ωραίο κοινό. Γιατί είναι τρομερά ζωντανό! Αλλά στο θέατρο για παιδιά δεν έχεις το δεδομένο ότι οι θεατές θα καθήσουν ήσυχοι! Πρέπει να προσπαθείς για να τους κερδίσεις!

Οι σχέσεις σας με την πολιτική ποιες είναι;

Δεν ξέρω πολλά πράγματα! Με ενδιαφέρουν τα βασικά. Η τέχνη και η αγάπη για τον άνθρωπο και τα ανθρώπινα είναι κατά κάποιον τρόπο πράξη πολιτική!

Σας έχει βοηθήσει ή σας έχει δυσκολέψει το επίθετό σας;

Δεν ξέρω αν μ΄ έχει βοηθήσει. Πάντως μέσα μου μ΄ έχει δυσκολέψει. Είμαι υπερήφανη για την οικογένειά μου, αισθάνομαι όμως και ένα βάρος. Αισθάνομαι ότι οφείλω να είμαι αντάξια των προσδοκιών των άλλων και ταυτόχρονα αισθάνομαι ότι είμαι διαρκώς αναγκασμένη να αποδεικνύω στους άλλους μα και στον εαυτό μου ότι μπορώ να τα καταφέρω μόνη μου! Έχετε αντιληφθεί να σας αντιμετωπίζουν «διαφορετικά»;

Ευτυχώς οι φίλοι μου και οι άνθρωποι με τους οποίους δουλεύω νιώθω ότι δεν νοιάζονται για το πώς με λένε, αλλά για το τι άνθρωπος είμαι και το πόσο καλά κάνω τη δουλειά μου!

Ζητήσατε ποτέ κάτι από τον πατέρα σας (χρησιμοποιώντας την ιδιότητά του ως πολιτικού);

Όχι! Δεν θα μου άρεσε να του ζητήσω κάτι. Νομίζω ούτε και σ΄ εκείνον. Του ζήτησα μόνο να ΄ναι καλός άνθρωπος και καλός πατέρας και νομίζω κάνει το καλύτερο που μπορεί!

Πότε παρακολουθήσατε για πρώτη φορά παράσταση;

Όταν ήμουν τριών ετών με πήγε η μητέρα μου στο θέατρο και είδαμε την «Ελίζα» της Ξ. Καλογεροπούλου. Όταν βγήκαμε, μου διηγείται η μητέρα μου ότι της είπα: «Αυτό θέλω να γίνω»!

Ποια είναι η καλύτερη και ποια η χειρότερη κριτική που έχει γραφεί για εσάς;

Δεν θυμάμαι. Προτιμώ να θυμάμαι λόγια που έχω ακούσει είτε από συναδέλφους είτε από το κοινό! Μερικά από αυτά δεν θα τα ξεχάσω ποτέ!

Τι θέλετε να ζήσετε σύντομα;
Έναν έντονο έρωτα! Ένας ρόλος-όνειρο;
Υπάρχουν πολλοί ρόλοι που αγαπώ και που θα ΄θελα να παίξω! Νομίζω όμως ότι τελικά σημασία έχουν οι συνεργασίες κι όχι τόσο οι ρόλοι!

Ποια παράσταση παρακολουθήσατε τελευταία;

Είδα την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου με την εξαιρετική Ν. Μεντή! Κι έπαθα πλάκα…

…και ποια ταινία;
Ταινία… Είδα τα «Σφραγισμένα χείλη» και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Υπέροχη ταινία, αλλά ακόμη πιο υπέροχη η ερμηνεία της Κ. Γουίνσλετ. Μακάρι να πάρει το Όσκαρ!