Ο Λίνκολν γοητεύει ακόμη τους Αμερικανούς

Είναι το πολιτικό είδωλο του Μπαράκ Ομπάμα και ο «εθνικός άγιος» των υπόλοιπων Αμερικανών. Διακόσια χρόνια από τη γέννησή του ο Αβραάμ Λίνκολν εξακολουθεί να γοητεύει τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πώς και γιατί ο 16ος πρόεδρος των ΗΠΑ ξεπέρασε ακόμη και τα όρια του μύθου;

«Όταν κάθομαι να γράψω μια ομιλία ακούω διάφορες φωνές στο κεφάλι μου. Μία από αυτές είναι του Αβραάμ Λίνκολν». Ο Μπαράκ Ομπάμα θα τιμήσει και σήμερα τον άνθρωπο που τον ενέπνευσε πολιτικά, μιλώντας στο Σπρίνγκφιλντ του Ιλινόις, το μέρος όπου θάφτηκε ο «Μεγάλος Απελευθερωτής». Το θέατρο Φορντ στην Ουάσινγκτον, σε ένα από τα θεωρεία του οποίου δολοφονήθηκε ο Λίνκολν τον Απρίλιο του 1865, θα ανοίξει τις πόρτες του με μια παράσταση αφιερωμένη σε αυτόν. Στις προθήκες των βιβλιοπωλείων κάθε βδομάδα εμφανίζεται και ένα καινούργιο βιβλίο. Ερευνητές ψάχνουν σε κάθε πιθανό και απίθανο σημείο έγγραφα που έχουν την υπογραφή του. Τα ρούχα, το καπέλο και τα παπούτσια που φορούσε την ημέρα της δολοφονίας του φυλάσσονται σαν εθνικός θησαυρός – ακόμη και κάποια πράγματα που είχε στις τσέπες του. «Αναθεωρητές» συγκεντρώνουν στοιχεία για να αποδείξουν ότι ήταν «ρατσιστής» και «τύραννος». Και κάποιοι ακαδημαϊκοί υποστηρίζουν ότι ήταν ομοφυλόφιλος, αγνωστικιστής, καταθλιπτικός, υποχείριο της συζύγου του.

Τι εξηγεί αυτήν τη «Λίνκολν-μανία»; Μια εξήγηση βρίσκεται στην «πολύ αμερικανική» ιστορία του γιου ενός φτωχού αγρότη που έγινε πρόεδρος μιας χώρας. Ο Αβραάμ Λίνκολν γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 1809 σε μια ξύλινη καλύβα στα σύνορα του Κεντάκι. Ο πατέρας του Τόμας Λίνκολν θεωρούσε τη μόρφωση μάταιη και τα βιβλία άχρηστα- με μοναδική εξαίρεση τη Βίβλο. Μέχρι τα 15 του χρόνια, ο Αβραάμ δεν είχε πάει παρά μόνο μια χρονιά στο σχολείο. Έμαθε να διαβάζει μόνος του καταβροχθίζοντας βιβλία που περιφρονούσε ο πατέρας του. Τα επόμενα χρόνια αναζητά την τύχη του στην πολιτεία του Μισισιπή έως ότου αρχίζει να εργάζεται ως δικηγόρος στο Ιλινόις. Κι εκεί ανακαλύπτει την πολιτική. Από τότε ο μύθος του Αβραάμ Λίνκολν χτίζεται με διάφορα συστατικά. Ήταν ο «Μεγάλος Απελευθερωτής» που υπέγραψε το διάταγμα χειραφέτησης των μαύρων. Ο πρόεδρος που δεν δίστασε να κάνει υπουργούς του τους πιο σκληρούς αντιπάλους του- ακόμη και τον δημοκρατικό Έντουιν Στάντον που τον είχε αποκαλέσει δημοσίως «ουραγκοτάγκο». Κυρίως, όμως, ήταν ο πιο ένθερμος οπαδός της «Ένωσης», αν και χρειάστηκε να κρατήσει ενωμένη τη χώρα του με έναν εμφύλιο πόλεμο που διήρκεσε τέσσερα χρόνια και στοίχισε 600.000 νεκρούς. Όπως σημειώνουν οι «Νew Υork Τimes», στη μνήμη των Αμερικανών ο Αβραάμ Λίνκολν ήταν ο άνθρωπος που έσωσε τη χώρα τους από την καταστροφή.

ΕΙΧΕ ΠΕΙ:

Όταν ακούω κάποιον να υποστηρίζει τη δουλεία, θέλω να τον δω να τη δοκιμάζει πάνω του

Τον αποχαιρέτησαν Μαρξ και Τολστόι

Ο ΛΙΝΚΟΛΝ έπεσε νεκρός από το όπλο του ηθοποιού και φανατικού οπαδού των Νοτίων Τζον Γουίλκς Μπουθμόλις τρεις μήνες μετά την πανηγυρική δεύτερη εκλογή του. Το φέρετρο με τη σορό του διέσχισε σχεδόν όλη τη χώρα για να μπορέσει να τον δει ο κόσμος για τελευταία φορά. Η Αμερική αποχαιρετούσε τον «εθνικό της άγιο». Αλλά και η Ευρώπη δεν έμεινε καθόλου αδιάφορη. Ο Καρλ Μαρξ αποχαιρετούσε «έναν από τους σπάνιους άνδρες που κατάφεραν να γίνουν μεγάλοι χωρίς να πάψουν να είναι καλοί». Και ο Λέων Τολστόι έγραφε στον δικό του αποχαιρετισμό: «Το μεγαλείο του Ναπολέοντα, του Ιουλίου Καίσαρα ή του Τζορτζ Ουάσιγκτον δεν είναι παρά μια δέσμη φωτός από το φεγγάρι δίπλα στον ήλιο του Λίνκολν».