Γνώμη

Το τίμημα της απαξίωσης
του , Μανώλη Σαριδάκη

Πριν από δυο χρόνια ήταν πιο εύκολο να βρεις χαρτονόμισμα στην Πλατεία Συντάγματος, παρά εισιτήριο για αγώνα της Εθνικής! Χθες, η ίδια ομάδα που αγαπήθηκε, αποθεώθηκε και δοξάστηκε, έπαιξε μπροστά σε σχεδόν άδειες εξέδρες, λες και στο Στάδιο Καραϊσκάκη είχε πέσει λέπρα…

Στην παρούσα φάση, η απόφαση να παίξει η Εθνική Ελλάδας στο Παγκρήτιο, με το Ισραήλ, ώστε να γεμίσει το στάδιο από διψασμένους Κρήτες φιλάθλους, φαίνεται σωστή. Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Είναι ότι φτάσαμε στο σημείο να βγαίνουμε με… ντουντούκες και να παρακαλάμε τον κόσμο να συμπαρασταθεί στην πρωταθλήτρια Ευρώπης του 2004.

Γίνεται λοιπόν κατανοητό ότι είναι πιο εύκολο να φτάσεις στην κορυφή, παρά να παραμείνεις σ΄ αυτήν. Διότι μια μεγάλη ομάδα τη διακρίνει η διάρκεια, η ποιότητα, η σοβαρότητα, η έλλειψη αλαζονείας.

Το ευρωπαϊκό τρόπαιο του 2004, αντί να γίνει φάρος για το ελληνικό ποδόσφαιρο, μετατράπηκε σε λυχνάρι. Οι ίδιοι οι παίκτες, οι παράγοντες, ακόμη και οι προπονητές, απαξίωσαν τους εαυτούς τους. Συνεπικουρούμενοι από μεγαλομετόχους, προέδρους, αυλικούς, λαμόγια κ.λπ. που κουβάλησαν στη χώρα όλα τα απόβλητα του πλανήτη. Δεν απέμεινε τσαρλατάνος που να μη βρήκε δουλειά στην Ελλάδα. Και ιδού τα αποτελέσματα…