Εναλλακτικά Η κρίση είναι μπροστά

ΤΟ ΕΙΠΕ ο Σαρκοζί: «Η Γαλλία δεν είναι χώρα που κυβερνάς εύκολα». Ο Νικολά έχει λόγους να φοβάται. Η κρίση- όσον αφορά την πραγματική οικονομία- δεν είναι πίσω, είναι μπροστά. Και οι Γάλλοι βγαίνουν εύκολα στον δρόμο. Δεν είναι ο μόνος που αλλιώς τα περίμενε και αλλιώς του ήρθαν. Στη Βρετανία, ο Γκόρντον Μπράουν έσωσε τις τράπεζες τον Σεπτέμβριο και χρειάστηκε να τις ξανασώσει τον Ιανουάριο. Η συζήτηση για εθνικοποίηση των πιστωτικών ιδρυμάτων μαίνεται στο Λονδίνο.

Και ο Κώστας; Ο Κώστας θερίζει ό,τι έσπειρε. Σε δύο σοδειές. Δεν έχει κανείς, παρά να αναφερθεί σε τρεις παρεξηγημένες πολιτικές σχέσεις του Καραμανλή. ΣΧΕΣΗ ΠΡΩΤΗ: ο Αλογοσκούφης- που έως το πρωί της 7ης Ιανουαρίου νόμιζε πως ο Κώστας τον στήριζε- του είχε πει ότι «τα επόμενα δύο χρόνια η οικονομία θα πηγαίνει μόνο χειρότερα». Ο Καραμανλής όμως δεν αποφάσισε ούτε να βάλει παραπάνω μονάδα στον ΦΠΑ τον Σεπτέμβριο του 2007, όταν είχε το ΠΑΣΟΚ στο καναβάτσο και απεριόριστο πολιτικό χρόνο μπροστά του. Ούτε επέλεξε να κάνει εκλογές τον Οκτώβριο του 2008, όταν ήταν τσίμα- τσίμα οι δημοσκοπήσεις και η κρίση δεν είχε φθάσει ακόμη στην Ελλάδα. Τώρα το Μαξίμου ζει- ή μάλλον κοιμάται- με το άγχος της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους. Όπως λέει πρώην στέλεχος του οικονομικού επιτελείου, «η Λίμαν δεν έπεφτε 1% επί εξήντα ημέρες. Σε ένα Σαββατοκύριακο κατέρρευσε». Με τα spreads των ομολόγων ξεχειλωμένα, ο Πρωθυπουργός μπορεί να ξυπνήσει ένα πρωί και να δει τις αγορές να τον αντιμετωπίζουν με το κανόνι.

ΣΧΕΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ: ο Μιχάλης Λιάπης. Ο εξάδελφος είχε προειδοποιήσει τον Κωστή Χατζηδάκη- αλλά και το Μαξίμου- «να μη βάλει ο Καραμανλής στο στόμα του την Ολυμπιακή». Θεωρούσε ότι η ιδιωτικοποίηση θα ήταν αδύνατη. Δεν τον άκουσαν. Ο Πρωθυπουργός που είχε πάει πέρυσι το φθινόπωρο ταξίδι στο Κατάρ, χρεώθηκε και αυτός το φιάσκο μιας πώλησης που καταλήγει άγονη επί της ουσίας. Έχει προηγηθεί η απαξίωση της εταιρείας.

ΣΧΕΣΗ ΤΡΙΤΗ: ο Γιώργος Σουφλιάς. Ο Καραμανλής έχρισε ατύπως τον Σαρακατσάνο αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. Αυτό δεν ανακούφισε όμως την κατάσταση ούτε στο εξωτερικό- όπου η οικονομική πολιτική συνεχίζει να τελεί υπό διεθνή αμφισβήτηση- ούτε στο εσωτερικό. Το μοντέλο Χατζηγάκη στους αγρότες λειτούργησε στην ενδοχώρα, αλλά οδήγησε σε ναυμαχία τρακτέρ- ΜΑΤ στο λιμάνι του Πειραιά Οι βουλευτές Κρήτης μιλούν για πριμοδότηση των Θεσσαλών- χρεώνοντας τοπικισμό στο σύστημα Σουφλιά- ενώ τα δακρυγόνα δημιούργησαν το τέλειο «photo opportunity» – ελληνιστί «πλάνο ευκαιρίας»- για τον Γιώργο Παπανδρέου. Ακόμη χειρότερα, η συγκέντρωση πολιτικής εξουσίας στα χέρια του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ έφερε τις πρώτες εξισορροπητικές αντιδράσεις, δηλαδή τη δημόσια κριτική Μεϊμαράκη για τους χειρισμούς στο λιμάνι. Στο ξέφωτο και ο συνήθως προσεκτικός Αβραμόπουλος.

Με τα ΜΑΤ εκτός ελέγχου και τους αστυνομικούς με το πιστόλι στο χέρι, τρέμει κανείς για τον επόμενο Τεμπονέρα. Ούτως ή άλλως, στην οικονομία και την πολιτική, τα χειρότερα για τη Ν.Δ. του Καραμανλή έρχονται. Ως συνήθως το κύμα βρέχει αυτούς που κάθονται μπροστά μπροστά στην παραλία. Εξ ου και ο Πρωθυπουργός βγήκε να ζητήσει συναίνεση. Γιατί να κάνει όμως το ΠΑΣΟΚ τον ναυαγοσώστη, όταν βλέπει το τσουνάμι να έρχεται;