ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο Ομπάμα

O λόγος στους αναγνώστες Ο Δημ. Σταματέλλος, Ξενοφώντος 27, Αθήνα, γράφει:

«Αγαπητέ Λευτέρη σε χαιρετώ. Επειδή το κλάμα του συμπαθέστατου και αγαπητού κύριου Τζέσε Τζάκσον ήταν ίδιο με το δικό μου όταν άκουσα τον αλησμόνητο και αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου στο Σύνταγμα, όταν πήρε την εξουσία από τα σαγόνια του καρχαρία, σε παρακαλώ εάν έχεις χώρο και το κρίνεις, δημοσίευσε την επιστολή μου.

Ο κύριος Μπαράκ Ομπάμα Μέσα σε αυτή την απέραντη χώρα μπορείς να συναντήσεις τον πιο ιδιότροπο, αλλά και τον πιο στοχαστή. Γνώση που αποκτήθηκε όσα χρόνια ταξίδευα σ΄ αυτή τη χώρα (25 χρόνια). Τα στοιχεία που συνθέτουν αυτή την κοινωνία είναι τα ίδια που συνθέτουν και την άγρια φύση της Αφρικής.

Νομίζω ότι ταυτίζονται και συνυφαίνονται με τον πιο μύχιο τρόπο.

Συμπεραίνω πως όσο θα υπάρχουν άνθρωποι θα νιώθουν δέος για την πολιτική, την οικονομία και το πάθος της ανθρώπινης ύπαρξης.

Σαν συνταξιούχος ναυτικός θα χρησιμοποιήσω το ναυτικό λεξιλόγιο για να τονίσω ότι οι καταιγίδες, αντηχώντας στα πελάγη, γίνονται καμιά φορά μελωδίες, με απόηχο τις ακτές να χρησιμοποιούνται για όργανα.

Ο καινούργιος πρόεδρος της Αμερικής, με μια ζεστή φωνή που ακουγόταν σαν χάδι, γεφύρωσε το χάσμα του μαύρου- άσπρου, δίνοντάς μας την αίσθηση της ευθύνης σε μια νέα διάσταση να συγκρίνουμε τη βλοσυρότητα (Βush)

από τη χαρμοσύνη (Οbama).

Έδωσε έναν ονειρεμένο αγώνα και άφησε μια κραυγή απόγνωσης ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι με όνειρα στην Αμερική (και ας είναι φτωχοί ή μαύροι), που πρέπει να ζήσουν τη ζωή τους με γόνιμη και δημιουργική εργασία, χωρίς πολέμους και Γκουαντάναμο.

Ας γίνει το κλάμα της έκστασης και της χαράς του ακρωτηρίου σύμβολο ειρήνης και ευτυχίας».