ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Καλόγεροι

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Κ. Κωστάκης, Αγκύλης 79, Αθήνα, γράφει:

«Παίρνω αφορμή από την κουβέντα σας με τον Γιώργο τον Νταλάρα.

Εκεί, κάποια στιγμή, δίνεις το στίγμα της τέχνης του Ποιητή: “Ο ποιητής να γράφει μόνο όταν εμπνέεται με Συνείδηση και μεράκι”.

Λίγο πριν βρισκόταν στα χέρια μου το ωραίο βιβλίο του μεγάλου Δασκάλου μου, του Γιάννη Θεοδωρακόπουλου, “Ο Φάουστ του Γκαίτε”. Εκεί στην εισαγωγή γράφει: “… Μια δεύτερη παρουσία του κόσμου μάς αποκαλύπτει η θρησκεία ως πραγματική βασιλεία του Θεού, η Φιλοσοφία ως βασιλεία του Λόγου και η Τέχνη ως Ευδαιμονία των μορφών. Δεισιδαιμονία γίνεται η πρώτη όταν χάσει την επαφή της με το ιερό και το άγιο, σοφιστική η δεύτερη, όταν ανταλλάξει το αιώνιο αντικείμενό της, την αλήθεια, με τη ρευστή γνώμη· άψυχη τεχνική γίνεται η τέχνη τέλος όταν δεν είναι η θεία μανία. Αυτό ακριβώς που λες και συ.

Σήμερα δυστυχώς, η Ελλάδα μας είναι ένα Καράβι που οι καπετάνιοι του από αρκετά χρόνια “φαίνεται” να φοβήθηκαν ή “να προνόησαν” την εμφάνιση των Σομαλών πειρατών και άρχισαν να μελετούν μέτρα για τη σωτηρία του. Η σημερινή λοιπόν κυβέρνηση, λένε τα μέλη της ότι κάνα δυο “ρέκτες σωτήρες” υπουργοί, εν άγνοια μάλιστα του Πρωθυπουργού, αποφάσισαν να εφαρμόσουν τα παλιά μέτρα σωτηρίας της περιουσίας του Καραβιού στη συνεργασία με τα Μοναστήρια και τους Καλογέρους.

Μα στην πράξη οι Καλόγεροι, πτυχιούχοι του Πολυμήχανου Πανεπιστημίου του Κομποσχοινιού, τρώγανε λάχανο στη μοιρασιά τούς πτυχιούχους της Σορβόννης και του Καίμπριτζ υπουργούς και ενώ σήμερα στις εκκλησίες οι παπάδες από τους πέντε άρτους τού κάθε πανεριού παίρνουν τον ένα, αυτοί παίρνανε τους τρεις και τους δύο τούς αφήνανε για το Καράβι. Και όταν η μείζων αντιπολίτευση τους κατηγόρησε ότι ψεύδονται γιατί είναι αδύνατο να μην ακούμπησαν κι αυτοί κάπως το δάχτυλό τους στο μέλι το αλειμμένο πάνω σε κάποιον άρτο, απάντησαν κάπως έτσι:

“Ορκιζόμαστε ότι το μόνο που μας έμενε, ήταν το άδειο πανέρι κι αυτό το παραδίδαμε στην ανακύκλωση». Η ελάσσων Αντιπολίτευση ωστόσο δεν παύει πέραν τούτων να διατυμπανίζει τα αγαθά του Μονοπωλίου της Δικαιοσύνης της· Μα να που ένας μεγάλος, πολύ μεγάλος σοφός δάσκαλος, ο Νίτσε, μας συμβουλεύει: “Μην έχετε καθόλου εμπιστοσύνη σ΄ αυτούς που πολυμιλούν για τη Δικαιοσύνη τους. Μην ξεχνάτε καθόλου πως λίγη εξουσία να τους δώσετε, θα δείτε τι φαρισαίοι είναι”.

Ξεπέσαμε από τη Θρησκεία, τη Φιλοσοφία και την Τέχνη, στη Ληστεία. Να πει κανείς σήμερα αυτό που είπε σε τέτοιες ώρες ένα μεγάλος Ρωμαίος; “Απορώ πώς υπάρχουν σήμερα άνθρωποι που μπορούνε και γελούνε Ηis praesertim moribus atque temporibus”».