Γνώμη

Άπαιχτο λαχείο
Του Μιχάλη Μορφωνιού

Στην εκπνοή της εμβόλιμης μεταγραφικής περιόδου η πιο σημαντική διαπίστωση έχει να κάνει με την έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους ντόπιους ποδοσφαιριστές. Και δεν είναι μόνο το γεγονός ότι δεν είχε ζήτηση η εγχώρια αγορά, αλλά υπάρχει και ο τρόπος σκέψης των θεωρητικά πιο ισχυρών ομάδων που μας δείχνει ότι δεν εμπιστεύονται ούτε τους παίκτες που διαθέτουν ήδη στο ρόστερ τους.

Οι περιπτώσεις των Σωτήρη Νίνη και Κώστα Μήτρογλου είναι ενδεικτικές, αφού έχουν σημαντικές ομοιότητες όπως και έντονες αντιθέσεις.

Και οι δύο υπήρξαν συμπαίκτες στην ομάδα των Νέων που με τις επιτυχίες της απέσπασε- και δικαιολογημένα – το ενδιαφέρον μας πριν από μερικά χρόνια.

Ο Νίνης προσπαθεί να βρει τη θέση του στην ενδεκάδα του Παναθηναϊκού, αν και μόνο ο Μουνιόθ τον εμπιστεύτηκε, σε αντίθεση με τον Πεσέιρο αλλά και τον σημερινό Τεν Κάτε.

Κι αυτό παρά την πίεση που ασκείται ενίοτε από τα ΜΜΕ σε ό,τι αφορά τους λόγους για τους οποίους δεν έχει τις ευκαιρίες ο μικρός.

Στον Ολυμπιακό η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Ο Μήτρογλου ποτέ δεν υπολογίστηκε σοβαρά από κανέναν και όταν έφτασε να μείνει η ομάδα του με έναν επιθετικό λιγότερο εξαιτίας της περιπέτειας του Κοβάσεβιτς οι πιο πολλοί- συμπεριλαμβανομένου και του Τύπου – πίεσαν για να αποκτηθεί παίκτης που θα μπορέσει να καλύψει τον Ντιόγκο σε περίπτωση που το απαιτήσουν οι ανάγκες.

Με αυτό το σκεπτικό ήρθε στον Πειραιά ο Άγγλος Ματ Ντέρμπισαϊρ με συμβόλαιο χρονικής διάρκειας έξι μηνών. Πώς μπορεί άραγε να αισθάνεται ένας ποδοσφαιριστής που μονίμως βιώνει την αδιαφορία από όλους τους… εμπλεκόμενους; Τι κίνητρο να διαθέτει όταν γνωρίζει πως μόνον από…

σύμπτωση θα μπορέσει να δείξει το όποιο ταλέντο του; Είναι σαν να ζητάμε να πέσει το λαχείο σε κάποιον που δεν… παίζει.

Γίνεται;