[ Πρόσωπα ] Υποστηρικτής στρατιωτικών λύσεων

Άραγε ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο πρώην «μαινόμενος ταύρος» της αμερικανικής διπλωματίας, είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να επιλύσει την κρίση στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν, όπως του ανέθεσε ο Ομπάμα;

O Αμερικανός Σκοτ Ρίτερ, ο άνθρωπος που από το 1991 ώς το 1998 αναζητούσε για λογαριασμό του ΟΗΕ όπλα μαζικής καταστροφής στο Ιράκ- χωρίς να τα βρει ποτέ- έχει πολλές αμφιβολίες. Ο Ρίτερ, Ρεπουμπλικανός και πρώην «ιέραξ» που μετατράπηκε σε «περιστέρι» όταν αμφισβήτησε έντονα τη δικαιολόγηση της εισβολής στο Ιράκ που προέβαλε η κυβέρνηση Μπους, αναφέρεται σε άρθρο του στην ιστοσελίδα Τruth. dig σε μια τηλεοπτική συζήτησή του με τον Χόλμπρουκ τον Οκτώβριο 2001. Ο Ρίτερ πίστευε ότι έπρεπε να υπάρξει επαφή με τα μετριοπαθή στοιχεία των Ταλιμπάν ώστε να απομονωθεί ο Οσάμα Μπιν Λάντεν. Όμως ο Χόλμπρουκ απέρριψε κατηγορηματικά κάθε είδους διπλωματία, υποστηρίζοντας ότι μόνον εξτρεμιστές υπάρχουν στις τάξεις των Ταλιμπάν, πως οι ΗΠΑ δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να θεωρήσουν τους Ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα τον ίδιο στόχο. Και απέρριψε ως απλοϊκό και μη ρεαλιστικό το επιχείρημα του Ρίτερ ότι δεν είναι εύκολο να διαχωρίσει κανείς τους Ταλιμπάν από την αφγανική κοινωνία, εφόσον αποτελούν προϊόν της, και πως οποιαδήποτε στρατιωτική δράση κατά των Ταλιμπάν θα ενίσχυε τους δεσμούς τους με την Αλ Κάιντα. Η μόνη λύση, υπογράμμιζε, είναι η στρατιωτική λύση που προωθούσε η κυβέρνηση Μπους. Ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο οποίος γεννήθηκε το 1941 στη Νέα Υόρκη και άρχισε το 1962 τη διπλωματική σταδιοδρομία του στο Βιετνάμ, ήταν το 1995 ο κύριος αρχιτέκτονας των ειρηνευτικών Συμφωνιών του Ντέιτον, που έβαλαν τέλος στον πόλεμο στη Βοσνία, βοήθησε σημαντικά στην ειρήνευση του Ανατολικού Τιμόρ, ενώ τον Μάρτιο του 1999 του ανατέθηκε να ανακοινώσει στον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ότι το ΝΑΤΟ θα άρχιζε να βομβαρδίζει τη Σερβία. Η διπλωματική πείρα του είναι αναμφισβήτητη. Όμως σε μια περίοδο που το ΝΑΤΟ αμφισβητεί τη βιωσιμότητα της αποστολής του στο Αφγανιστάν και πιέζει για μια λύση που να επικεντρώνεται στην κοινωνική και οικονομική σταθερότητα αντί στη στρατιωτική δράση, η επιλογή ενός «ιέρακος» όπως ο Χόλμπρουκ ως μεσολαβητή δεν είναι συνετή, υπογραμμίζει ο Ρίτερ.

Για τον πρώην επικεφαλής των επιθεωρητών του ΟΗΕ, ο Χόλμπουρκ έχει αποδείξει ότι προτιμά τη στρατιωτική λύση από τη διπλωματία. Όμως στο Αφγανιστάν δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη χωρίς τη διαπραγμάτευση μιας διευθέτησης που να περιλαμβάνει τους Ταλιμπάν. Και το παρελθόν του Χόλμπρουκ δεν δείχνει ότι θα είναι πρόθυμος να διαπραγματευτεί μαζί τους. Το πιθανότερο είναι να υποστηρίξει την ανάπτυξη ακόμη περισσότερων Αμερικανών στρατιωτών στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο χώρα. Αυτό, τονίζει ο Ρίτερ, θα ήταν ιστορικό λάθος.