Άρση εμπιστοσύνης

Η τοποθέτηση του Ντούσαν Μπάγιεβιτς και η ατάκα του «αν δεν μας θέλουν οι παράγοντες ας μας πουν να φύγουμε» είναι πρωτοφανής! Γιατί ουδέποτε στο παρελθόν υπήρξε τέτοιο και τόσο σαφές έλλειμμα εμπιστοσύνης ανάμεσα στη διοικητική και την τεχνική ηγεσία μιας ομάδας. Και μάλιστα για κάτι που δεν άπτεται των αγωνιστικών θεμάτων.

ΑΥΤΗ ήταν η άπελπις προσπάθεια του Μπάγιεβιτς να δείξει στον κόσμο της ΑΕΚ τι ακριβώς συμβαίνει στα ενδότερα της ομάδας. Η εικόνα στο 1-0 κόντρα στην Κέρκυρα απέδειξε ότι η «αρρώστια» έκανε μετάσταση στο ποδοσφαιρικό τμήμα. Γκρίνια στις εξέδρες. Νευρικότητα και άγχος από την πλευρά των ποδοσφαιριστών. Αμηχανία στον πάγκο. Τρόμος στην ιδέα μήπως η ΑΕΚ νιώσει αποκλεισμό-σοκ.

ΤΟ ΘΕΜΑ της συνεργασίας ανάμεσα στο τιμ και τη διοίκηση είναι πολύ βαθύ. Μπάγιεβιτς- Μανωλάς και σία αποφάσισαν να κινηθούν ως μια αλυσίδα με κρίκους που δεν σπάνε με τίποτα. «Είμαστε ένα εμείς και ένα αυτοί», λέγεται μέσα στα αποδυτήρια. Από τις πρώτες ημέρες φάνηκε ότι τα πράγματα δύσκολα θα κυλήσουν ομαλά. Ο Μανωλάς έκανε ένα ταξίδι στη Λατινική Αμερική και από τη διοίκηση είναι γεγονός ότι δεν γνώριζαν πολλά πράγματα. Τόσο για την τουρνέ στην Αργεντινή, όσο και για την επιχείρηση-ξεψάχνισμα της αγοράς της Βραζιλίας. Οι παράγοντες θέλησαν με δικές τους «άκρες» να πληροφορηθούν «τι παίζει» στη Νότιο Αμερική, πόσο κοστίζουν οι ποδοσφαιριστές, ποια είναι η αληθινή αξία τους. Ο Μανωλάς πορεύτηκε χωρίς να διαθέτει μπάτζετ- απλά έκανε έρευνα αγοράς. Η συνεργασία τόσο του τεχνικού διευθυντή, όσο και του «Ντούσκο», με έναν συγκεκριμένο ατζέντη δεν άρεσε διόλου στις κεφαλές της ΑΕΚ. «Μόνο με αυτόν μπορούν να γίνουν οι δουλειές; Μόνο αυτός έχει παίκτες;», ήταν ερώτημα που ετίθετο συχνά-πυκνά. Ο Μπάγιεβιτς μάθαινε τι ακουγόταν, αλλά δεν έδειξε διάθεση να άρει την εμπιστοσύνη του από ανθρώπους που θεωρεί ότι αντιλαμβάνονται τα «θέλω» του. Ο Μανωλάς, παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν ήταν μακριά από τον κόουτς, αυτό το διάστημα ήρθε πολύ κοντά του. Τους ένωσε η αμφιβολία που εισέπρατταν από τη διοίκηση. Η εξέλιξη με τον Μαρινέλι ήταν ενδεικτική του κλίματος. Από τα αποδυτήρια «έβγαινε» πως ο παίκτης ήταν ευκαιρία, η διοίκηση «έβγαζε» προς τα έξω ότι ήταν μια μετριότητα σε φθίνουσα πορεία και με κόστος που δεν ανταποκρινόταν στο αληθινό κασέ του. Κοινώς, θα πλήρωνε παραπάνω η ΠΑΕ, γιατί οι αρμόδιοι δεν είχαν τις απαραίτητες επαφές ή και τις γνώσεις ώστε να βρουν τους καλύτερους παίκτες στην καλύτερη δυνατή τιμή.

ΠΙΣΩ ΑΠΟ κάθε μεταγραφική πρόταση προέκυπτε ένα απίστευτο στριπτίζ από τη διοίκηση για να βρεθεί καλύτερη οδός προσέγγισης! Ακόμη και για τον Μανιάτη, το «μάτι» της ΠΑΕ δεν συναντήθηκε με τους υπευθύνους μεταγραφών στον τομέα της χρηματικής αξίας.

ΤΟ ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να επικοινωνήσουν με mail ή με SΜS οι τεχνοκράτες της διοίκησης με τον Μπάγιεβιτς και τον Μανωλά είναι θέμα που αφορά την καθημερινή επαφή. Αλλά η εμπιστοσύνη σημαίνει κάτι πολύ περισσότερο και φανερώνει υποψίες που δεν πρέπει να υφίστανται όταν μιλάμε για ανθρώπους που εργάζονται για το καλό της ίδιας ομάδας.

ΣΤΙΣ 2 Φεβρουαρίου και στο κλειστό των ολυμπιακών εγκαταστάσεων θα γίνει τελικά η γιορτή του ΠΑΟ για τα 100 χρόνια. Να πούμε «πάλι καλά»; Ο Παναθηναϊκός ιδρύθηκε το 1908, άρα τα εκατό κεράκια έπρεπε να σβηστούν τον προηγούμενο χρόνο, όχι τον δεύτερο μήνα του ΄09. Και ασφαλώς, αυτή η εκδήλωση θα υπολείπεται σε χλιδή της αντίστοιχης που είχε προγραμματιστεί στο παρελθόν. Τότε που όλοι μιλούσαν για φιλικό με ομάδα-κολοσσό, για αξέχαστα πάρτι και τόσα άλλα… Μία μόνο δικαιολογία έχουν οι διοικητικοί για την καθυστέρηση και τη δεχόμαστε ως αρκούντως σοβαρή: η σεζόν ήταν κομματάκι δύσκολη, με ιστορίες πολυμετοχικότητας, με αλλαγή προπονητή, με γήπεδο, με συλλαλητήρια. Ναι, αυτά ήταν εμπόδια, αλλά ο «πράσινος» γίγαντας άξιζε κάτι αληθινά μαγικό και μοναδικό.