«Η ουσία είναι να κάνεις ρούχα που να φοριούνται»

«Η δουλειά μου έχει αναφορές από την τέχνη, την αρχιτεκτονική, την πολιτική, την τεχνολογία, τη φύση, την επιστήμη. Κατά έναν τρόπο, η αναζήτησή μου είναι να αναγνωρίσω αυτές τις σχέσεις ανάμεσα σε διαφορετικούς τομείς. Στο τέλος όμως είναι βασικό να θυμίζει ότι όλα είναι μόδα. Διαφορετικά, δεν θα γινόταν αυτή η έκθεση. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η συγχώνευση όλων αυτών των διαφορετικών κόσμων» λέει ο Χουσέν Σάλαγιαν, ο οποίος έχει τη χαρά να δει την πρώτη του έκθεση στο Μουσείο Ντιζάιν του Λονδίνου.

Μπορεί να μην ξέρει όλος ο κόσμος ότι ο Τουρκοκύπριος Σάλαγιαν δουλεύει εδώ και δεκαπέντε χρόνια στο σύστημα της μόδας αλλάζοντας τα δεδομένα για την έννοια του ρούχου. Όμως θα έχει τύχει να δουν ένα στιγμιότυπο από τη χειμερινή συλλογή του 2000, όταν ένα μοντέλο φόρεσε ένα ξύλινο τραπεζάκι σαλονιού και το έκανε φούστα.

«Αυτήν την αναθεματισμένη φωτογραφία με τη φούστα την έχω δει τόσες φορές. Το αγαπώ αυτό το κομμάτι αλλά είναι μία λεπτομέρεια από ό,τι έχουμε κάνει. Είναι εντυπωσιακή, αλλά έχω σιχαθεί να τη βλέπω. Ο κόσμος νομίζει ότι η δημιουργικότητα και το εμπόριο δεν συναντιούνται στην εταιρεία μου. Είναι μία παρεξήγηση γιατί πάντα κάναμε ρούχα που φοριούνται», εξηγεί ο δημιουργός που έχει κρεμάσει πανάλαφρα φορέματα πάνω σε μπαλόνια από ήλιον, που σχεδίασε ρούχα από φάιμπεργκλας και μιμούνταν τα πτερύγια αεροπλάνου. Ή που κατάφερε να φωτίσει ένα μαύρο-μπλε φόρεμα και να το μετατρέψει σε έναστρο ουρανό με τη βοήθεια της τεχνολογίας των LΕD.

Ο Χουσέν Σάλαγιαν συστήνεται ως ιδεαλιστής και εσωστρεφής χαρακτήρας. Είναι εκείνος που μέσα από τις συλλογές του αναφέρθηκε σε ζητήματα ταυτότητας, μετανάστευσης, στη θέση της γυναίκας στον μουσουλμανικό κόσμο. «Στην Κύπρο, ως παιδί περνούσα πολύ χρόνο μόνος μου και παθιαζόμουν με τα κτίρια, με το να δημιουργώ περιβάλλοντα. Κι επειδή η Κύπρος είναι ένα μεσογειακό νησί, έχει πολλά χρώματα», λέει και προσθέτει ότι η νοοτροπία της καταγωγής του από το νησί περνάει ως ιδέα μέσα στη δουλειά του ακόμη και σήμερα. «Νομίζω ότι η περιέργειά μου ήταν η μεγάλη μου ώθηση. Όταν κατάγεσαι από έναν νησιωτικό χώρο, έχεις προδιάθεση στην εξερεύνηση, γιατί είσαι απομονωμένος. Κι αυτό μαζί με μια περίεργη φύση αποτελεί την εκπληκτική συνταγή για ένα μυαλό που αναζητά περιπέτειες».