Το Πνεύμα του Τόνου

Μιούζικαλ
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι ΗΠΑ έχουν εφεύρει και έχουν δοξάσει ένα νέο θεατρικό είδος, το μιούζικαλ. Δανείστηκανόπως το έκαναν και σε όλες τις τέχνες- στοιχεία από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, από το αγγλικό μιούζικ χολ, το γερμανικό καμπαρέ και, βέβαια, τα γαλλικά ανάλογα από την εποχή τής Λα Γκουλί και του Λοτρέκ. Και βάζοντας χρήμα πολύ, θέαμα και λούσο, δημιούργησαν ένα υβρίδιο που εξελίχθηκε σε αυτόνομο και αξιόλογο είδος. Η διαφορά είναι πως, πέρα από το θέατρο, το σινεμά και την τηλεόραση, το μιούζικαλ πέρασε και στην πολιτική τους ζωή, έναν αιώνα τώρα. Στήνονται γιγαντοθεάματα με ορχήστρες, σταρ του χορού και του τραγουδιού στις μεγάλες προκριματικές και προεκλογικές συγκεντρώσεις των κομμάτων, με αποκορύφωμα ό,τι είδαμε τις προάλλες με την προεδρική ορκωμοσία.

Ακόμα και οι προνομιούχες θέσεις για τους θεατές ήταν προς πώληση, έτσι ώστε ο χώρος έξω από το Καπιτώλιο λειτουργούσε με προδιαγραφές Μπρόντγουεϊ. Βρίσκετε καμιά διαφορά ανάμεσα στη λογική, τη δομή, αλλά και την ιδεολογία της απονομής των βραβείων Όσκαρ και της προεδρικής ορκωμοσίας; Και μόνο η φιλολογία ποιος ή ποια έραψε την τουαλέτα της κυρίας Προέδρου, ποιοι οι σπόνσορες και πόσο κόστισε η όλη «παραγωγή», αλλά και η κριτική θεάματος και όχι ο πολιτικός σχολιασμός που ακολούθησε, μετατοπίζουν το όλο γεγονός στην κοινωνία του θεάματος και μάλιστα σε εποχή κρίσης και της κοινωνίας του θεάματος. Μακάρι αυτό το μιούζικαλ να έχει την τύχη και τη μακροημέρευση του «Εβίτα», του «Καμπαρέ» και του «Ωραία μου κυρία».