Κοίτα ποιοι μιλάνε

ΑΣ το ξεκαθαρίσουμε μια για πάντα: τόσο ο Ολυμπιακός όσο και ο Παναθηναϊκός δεν δικαιούνται να μιλούν για τη διαιτησία ή για τα κακώς κείμενα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Διότι πολύ απλά δεν έχουν κάνει τίποτα προκειμένου να βελτιώσουν την κατάσταση. Άρα, τι να πουν και ποιος να τους πιστέψει;

Στην πολυσέλιδη ιστορία του εγχώριου φουτμπόλ υπάρχουν σελίδες που φανερώνουν την πίκρα των λιγότερο δυνατών ομάδων. Τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού. Παντού έχουν το πάνω χέρι. Στις μεταγραφές. Στην κατάκτηση των τίτλων. Τους ανήκει η μερίδα του λέοντος. Οι δικαστικές αποφάσεις συνήθως τους ευνοούν και είδηση είναι μόνο όταν κερδίζει ο ανίσχυρος. Τότε μιλάμε για δυνατή έκπληξη. Οι πολιτικοί (όπως έκανε χθες ο συνήθως απών υφυπουργός αθλητισμού, Γ. Ιωαννίδης) πασχίζουν να τους καλοπιάσουν και υπόσχονται γήπεδα και άλλες παροχές. Για τους μικρούς, τίποτα; Τα όργανα (ΕΠΟ, ΕΠΑΕ, Σούπερ Λίγκα) στελεχώνονται από πρόσωπα που πρόσκεινται στον ΠΑΟ και τον Ολυμπιακό. Ο αρχιδιαιτητής θέλει να τα πάει καλά μαζί τους, κάνει τα κέφια τους, ορίζει διαιτητές και αλλάζει παρατηρητές σύμφωνα με τα δικά τους «θέλω». Και αντιλαμβάνεται ότι η οργή τους θα τον αγγίξει σε κάποιο ανάποδο σφύριγμα.

ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ στον ψυχολογικό τομέα, οι δυνατοί αποκτούν μεγάλο έρεισμα. Ο κόσμος πιέζει, ο συλλογικός Τύπος απαιτεί, άπαντες ασκούν επιρροή και τσαλακώνονται οι μικροί. Μιλά ο Κόκκαλης ύστερα από τη διαιτησία του Δαλούκα και καλά κάνει. Θα έπρεπε όμως να αναφέρει και τι συνέβη μόλις μία εβδομάδα πριν με τον Γερμανάκο. Και ο Πατέρας, ενώ θυμάται να απαντήσει στον πρόεδρο του Ολυμπιακού, λησμονεί να σχολιάσει το θεατρικό πέσιμο του Ζιλμπέρτο Σίλβα. Ο δε Βαρδινογιάννης αναφέρεται στο γήπεδο και λέει για το κράτος…

Ναι, όλοι αυτοί είναι οι αδικημένοι!

Γέλιο ή κλάμα; Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός καλό είναι να πασχίσουν ώστε να βελτιωθεί το επίπεδο του ποδοσφαίρου, να μην επηρεάζουν έμμεσα ή άμεσα τους δικαστές, να αφήσουν ανεπηρέαστα τα κέντρα αποφάσεων, να αφήσουν το χθες και να αντικρύσουν κατάματα το μέλλον.

Είναι ντροπή να διαμαρτύρονται για τη διαιτησία ομάδες που κατά καιρούς ευνοήθηκαν και μάλιστα με τρόπο σκανδαλώδη!

Ο ΧΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟΣ ανακοινώσεων ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟ, οι δημόσιες τοποθετήσεις του Σ. Κόκκαλη από τη μια και του Ν. Πατέρα από την άλλη, έχουν και την εξής «ανάγνωση». Λειτουργούν ως μέσο αποπροσανατολισμού! Είναι ένα ωραίο τρικ των διοικητικών, μια άπελπις προσπάθεια να κατακτήσουν νίκες στο επικοινωνιακό παιχνίδι. Γιατί εκεί ποντάρουν κυρίως… Σε στιγμές οικονομικά δύσκολες, σε εποχή όπου το ταμείον είναι μείον, τόσο ο Ολυμπιακός όσο και ο Παναθηναϊκός επενδύουν στις εντυπώσεις. Γιατί πολύ απλά δεν δίνουν χρήματα, δεν ενισχύουν στα σοβαρά τα ρόστερ τους, προτιμούν τις κινήσεις με φόντο το μέλλον και όχι το παρόν. Και όπου ακούτε απανωτές συσκέψεις, κρατάτε μικρά καλάθια…

ΕΠΙ της ουσίας, η ενέργεια του Νίκου Πατέρα να βγει «φόρα-παρτίδα» εναντίον του Κόκκαλη, ασφαλώς και δεν συντάσσεται με την «πράσινη γραμμή». Αρκετές ημέρες από την Παιανία καταβάλλεται προσπάθεια να πέσουν οι τόνοι και να υπάρξει δίαυλος επικοινωνίας με τον Ολυμπιακό. Είτε με τη μορφή μιας συνάντησης Κόκκαλη- Βγενόπουλου για όλα τα θέματα που αφορούν το ποδόσφαιρό μας. Είτε ως επίσημη δήλωση των κ.κ. Βαρδινογιάννη- Βγενόπουλου, σύμφωνα με την οποία δεν θα πρέπει στο εξής οι άνθρωποι του ΠΑΟ να μιλούν για τη διαιτησία! Αυτό μάλιστα ανέκυψε έπειτα από συνάντηση με τον πρόεδρο, τον κ. Πατέρα. Και βέβαια δεν πρέπει να προσπερνάμε με ευκολία το γεγονός ότι ναι μεν η θέση της ΠΑΕ ΠΑΟ εν όψει των εκλογών της ΕΠΟ είναι στήριξη στον Πιλάβιο, ωστόσο ο κ. Πατέρας δεν θα ένιωθε άσχημα σε περίπτωση νίκης του Β. Μητρόπουλου.

ΤΟ κάτωθι έχει το ενδιαφέρον του: ο Λουτς Πφανενστίελ, ο ηλικίας 35 ετών Γερμανός «κίπερ», κατέχει ένα αξιοσημείωτο ρεκόρ: αγωνίστηκε μέχρι στιγμής σε 24 ομάδες σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, στις πέντε ηπείρους και στις έξι ηπειρωτικές Ομοσπονδίες στις οποίες χωρίζεται η FΙFΑ. Ο Πφανενστίελ συμφώνησε ήδη να παίξει στη Σταρ του Όσλο, μια ομάδα τρίτης κατηγορίας. Να ένας παίκτης με σαφή προτίμηση στο «ταξίδι μέσα από το ποδόσφαιρο» και όχι στο κυνήγι ενός ονείρου, όπως είναι η καθιέρωση σε μια ομάδα της Μπουντεσλίγκα.