Γνώμη

Άρπα – κόλλα παντού
Του Δημήτρη Δοντά

Η μεταγραφική περίοδος του Ιανουαρίου αποτελεί ευκαιρία για τις ομάδες προκειμένου να καλύψουν κενά στα ρόστερ τους. Είτε αυτά οφείλονται σε λάθος επιλογές του καλοκαιριού είτε σε ανάγκες που δημιουργήθηκαν από τρυματισμούς ή αποχωρήσεις.

Για να είναι πετυχημένες οι κινήσεις σε αυτόν τον τομέα, πρέπει να συντρέχουν ορισμένες βασικές προϋποθέσεις: Να έχουν διαπιστωθεί οι θέσεις στις οποίες υπάρχουν προβλήματα για την ομάδα.

Να έχει διασφαλισθεί το ανάλογο μπάτζετ. Και φυσικά οι στόχοι να έχουν εντοπισθεί εγκαίρως όπως και οι εναλλακτικές λύσεις, εφ΄ όσον οι βασικές επιλογές δεν είναι εφικτό να αποκτηθούν.

Στα ελληνικά ποδοσφαιρικά δρώμενα, τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει. Καθημερινά ο κόσμος βομβαρδίζεται από σωρεία ονομάτων που ενδιαφέρουν (ή δήθεν ενδιαφέρουν) τις ομάδες. Στην πλειοψηφία τους είναι άγνωστοι, ή ελάχιστα αναγνωρίσιμοι ποδοσφαιριστές. Και το χειρότερο από όλα είναι πως αποτελεί ερωτηματικό αν μπορούν να καλύψουν τα κενά για τα οποία προορίζονται. Πάνω από όλα όμως, οι ομάδες- και οι μέτοχοί τους- δεν ξέρουν τι μπορούν ή τι θέλουν (αν θέλουν) να δώσουν σε χρήμα για την ενίσχυση του ρόστερ. Έτσι, έχουμε το θέατρο του παραλόγου: Να ακούμε και να διαβάζουμε για προπονητές που ζητούν ποδοσφαιριστές, για τεχνικούς διευθυντές που κάνουν ταξίδια με στόχο να εντοπίσουν παίκτες αλλά έπειτα από λίγες ημέρες το σκηνικό να ανατρέπεται, αφού οι μέτοχοι δεν φαίνονται διατεθειμένοι να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Ή επειδή το ταμείο της ομάδας είναι μείον. Για όλα αυτά φταίει η ελληνική νοοτροπία. Αλλά και η νοοτροπία άρπα- κόλλα που μας χαρακτηρίζει σαν λαό. Καμία οργάνωση, κανένας προγραμματισμός. Γιατί, αν θέλεις παίκτες τον Γενάρη δεν μπορεί να κοιτάζεις στην αγορά στα τέλη του Δεκέμβρη. Πρέπει από τον Σεπτέμβρη να έχεις ρίξει τα δίχτυα. Όπως έκανε ο ΠΑΟΚ. Που, αν μη τι άλλο, αποτελεί φωτεινό παράδειγμα στον τομέα της μεταγραφικής λειτουργίας.