Γνώμη

Μαύρη πέτρα…
του , Δημήτρη Δοντά

«Στόχος μου είναι να μην ξαναγυρίσω στην Ελλάδα. Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται, αλλά θέλω να αγωνίζομαι σε υψηλό επίπεδο στην Ευρώπη». Η δήλωση ανήκει στον Αλέξανδρο Τζιόλη, ο οποίος ταξίδευσε χθες στη Γερμανία, κυνηγώντας το όνειρο της ευρωπαϊκής καριέρας.

Το ζητούμενο πάντως δεν είναι τόσο η δήλωση (που αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν σκεφθούμε πως ο υψηλόσωμος μέσος πήγε στη Βέρντερ δανεικός μέχρι το καλοκαίρι και με οψιόν αγοράς από τους Γερμανούς)

του Τζιόλη. Όσο το γεγονός ότι ανάλογα αισθήματα με αυτά του διεθνούς χαφ έχουν όσοι Έλληνες παίκτες φεύγουν από τα πάτρια εδάφη αναζητώντας την τύχη τους σε προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες.

Τα ίδια δήλωσε πριν από λίγες ημέρες ο Κατσουράνης. Όπως και ο Λυμπερόπουλος σε συνέντευξή του στην «Ομάδα». Ο Χαριστέας μπορεί να αγωνίζεται σε ομάδα Β΄ Κατηγορίας στη Γερμανία (Νυρεμβέργη) αλλά ούτε που θέλει να σκέφτεται την επιστροφή στην Ελλάδα. Ο Παπασταθόπουλος διαπρέπει στο Καμπιονάτο και για επιστροφή ούτε λόγος να γίνεται. Τα ίδια ισχύουν και για τον Μόρα, αλλά και τους Ταβλαρίδη, Σαμαρά.

Βλέπετε, εκτός συνόρων το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα. Οι ποδοσφαιριστές και οι προπονητές παίζουν για να ευχαριστηθούν. Και ο κόσμος πηγαίνει στο γήπεδο για να ξεφύγει από την καθημερινότητα, να παρακολουθήσει το θέαμα, να διασκεδάσει και ευχαριστηθεί από αυτό.

Μόνο στην Ελλάδα η νίκη είναι αυτοσκοπός. Και υπ΄ αυτό το πρίσμα καθορίζονται τα πάντα στο ποδόσφαιρό μας. Γι΄ αυτό οι παίκτες και οι προπονητές ζουν μονίμως με την «πλάτη στον τοίχο» υπό το βάρος της αποτυχίας. Με τον κόσμο να ζητά τη νίκη πάση θυσία. Έτσι, το θέαμα είναι άθλιο και τα γήπεδα (στην πλειονότητά τους) άδεια.

Γι΄ αυτό απουσιάζουν οι φίλαθλοι και βασιλεύουν οι οπαδοί.