ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Μακάρι να ερχόταν κατευθείαν το 2010!

Δεν θέλω να σας απογοητεύσω ούτε να σας πάρω από τα μούτρα, αλλά «αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά» τέλος. Για «ψηλή μου δεντρολιβανιά» και τα παρόμοια, ούτε λόγος. Ό,τι ακούσατε ακούσατε, ό,τι είπατε (από ευχές εννοείται) είπατε, τώρα τα κεφάλια μέσα γιατί ο μήνας έχει ήδη 3, ο νέος χρόνος επίσης μετράει ημέρες τρεις, κι απομένουν, αν δεν το καταλάβατε, άλλες 362, τις οποίες πρέπει να διεξέλθουμε θέλοντας και μη. Άγγελος κακών δεν θέλω να γίνω, αλλά καταπώς λένε κι εκείνοι που γνωρίζουν περισσότερα «τον χρόνο αυτό (κι όχι μόνο τον χειμώνα, που λέει κι ο Σαββόπουλος) άμα τον πηδήσαμε, γι΄ άλλα δέκα χρόνια άντε καθαρίσαμε»! Επίσης πρέπει να σας προειδοποιήσω ότι δεν γίνεται να πάμε κατευθείαν στο 2010. Δεν έχει ξαναγίνει, και δεν πρόκειται να γίνει ούτε αυτή τη φορά. Δεν υπάρχει προηγούμενο, δυστυχώς. Να πει δηλαδή ο νέος χρόνος, ο 2009, «λυπάμαι, δεν μου αρέσει η παρέα σας, φεύγω και θα στείλω ένα φιλαράκι στη θέση μου». Αυτά δεν γίνονται, ξεχάστε τα…

Στην πόρτα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου
Εδώ που τα λέμε, μακάρι να γινόταν αυτή η «ανταλλαγή». Θα τη βγάζαμε όλοι καθαρή. Οι επιπτώσεις της κρίσης θα περνούσαν και δεν θα άφηναν τίποτε πίσω τους, ο καθένας θα είχε τη δουλειά του, τα πράγματα θα είχαν μια ισορροπία, η ύφεση θα είχε πάει περίπατο- όλα καλά κι όλα ωραία. Τώρα, τρέμει το φυλλοκάρδι όλων. Ακούς ειδήσεις και σου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο από τη φρίκη. Τόσες χιλιάδες απολύσεις αναγγέλλει ο ένας κολοσσός, σε τόσες χιλιάδες προχωρεί ο άλλος κολοσσός, η μια χώρα χτυπάει την πόρτα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η άλλη είναι ήδη στον προθάλαμο, η τρίτη έχει περιέλθει σε κατάσταση χρεοκοπίας, και εσείς σκεπτόσαστε πώς η μικρή, πτωχή, πλην τιμία Ελλάς στην οποία ζείτε και εργάζεσθε θα τα καταφέρει να τα βγάλει πέρα, ρε παιδιά. Έλα ντε. Στα μεγάλα μυστήρια του σύμπαντος θα καταχωριστεί αυτό. Σαν τη μαύρη τρύπα, τους αστεροειδείς, τους κομήτες και τη ζωή στον Άρη…

Και μη πει κανείς, α, εμένα δεν με αφορούν αυτά, εγώ θέλω ο καινούργιος χρόνος να εξαντληθεί κανονικά. Να μείνει, και να κάνει καριέρα για όσο είναι ορισμένο. Γιατί ψέματα θα λέει. Απλός πολίτης είσαι; Όλο και κάποιο φόβο, εκτός της κρίσης θα έχεις. Δεν μπορεί να είναι όλα τέλεια στη ζωή σου. Δε γίνεται. Κάτι θα υπάρχει. Κάτι που δεν θα σε αφήνει να ησυχάσεις. Ακόμη και το θεωρητικά πιο χαρούμενο. Να το πω αλλιώς. Είσαι ας πούμε γυναίκα, και όλη σου τη ζωή σε ανέθρεψαν με την ιδέα ότι θα μεγαλώσεις, και θα παντρευτείς «γιατί αυτός είναι ο προορισμός της γυναίκας». Και όταν φτάνει εκείνη η ώρα, που είναι ας πούμε μέσα στο 2009, εσύ τρελαίνεσαι, θες να πηδήξεις από το παράθυρο. Είτε γιατί δεν αισθάνεσαι έτοιμη, είτε γιατί ανήκεις σε άλλον. Εκείνον θες, κι όχι αυτόν που παίρνεις. Παρακαλάς ή δεν παρακαλάς να μην υπήρχε το 2009 στη ζωή σου, αλλά να ξεκινούσε τώρα το 2010, με τη μία; Εκλογές, με αφορμή τον Πρόεδρο
Ξέρω κάποιον που θα έδινε ό,τι έχει και δεν έχει για να γίνει αυτό το… πήδημα, από τον ένα χρόνο στον άλλο. Καραμανλή τον λένε, αν έχετε ακουστά, και το πρόβλημά του δεν είναι ακριβώς αυτό που περιέγραψα προηγουμένως! Είναι ότι αν τώρα ξεκινούσε το 2010, θα σήμαινε γι΄ αυτόν ότι μέσα σε έναν το πολύ μήνα θα τέλειωναν τα βάσανά του. Θα προκηρύσσονταν εκλογές, με αφορμή την προεδρική εκλογή, θα τις έχανε όπως είναι φυσικό, λογικό και αναμενόμενο, αλλά θα τελείωνε το μαρτύριό του. Ενώ τώρα έχει μπροστά του ένα ολόκληρο μαρτυρικό χρόνο, που δεν θα ξέρει τι του ξημερώνει, όχι αύριο, αλλά ούτε την επόμενη ώρα. Και θα είναι υποχρεωμένος να εισπράττει τη φθορά, να προσπαθεί να αλλάξει το κλίμα (άλλο και τούτο ως έκφραση «να αλλάξει το κλίμα», λες και το κλίμα είναι κάτι που μπορείς να το πάρεις με τα χέρια σου και να το στρέψεις προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση), θα προσπαθεί να συντονίσει την κυβέρνηση που μοιάζει με ξεκούρντιστη κιθάρα, και δεν θα τα καταφέρνει. Κι όλοι θα του λένε «φύγε επιτέλους, πήγαινε αλλού», κι αυτός δεν θα μπορεί να κάνει τίποτε, παρά μόνο θα περιμένει υπομονετικά να φτάσει το 2010, για να χάσει και να φύγει. Δράμα…

Δράμα, δεν λέω, αλλά μπροστά σ΄ αυτό που βιώνει ο Αλογοσκούφης τι είναι αυτό που περνάει ο Καραμανλής; Τίποτε. Απειροελάχιστο. Σκέφτηκε κανείς, ας πούμε, τι θα κάνει ο τεράστιος υπουργός Οικονομίας στο τέλος του μήνα, που όπως όλα δείχνουν δεν θα υπάρχουν λεφτά να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις; Στην (διεθνή) επαιτεία θα βγει, σε τοκογλύφους θα προσφύγει, σκάλες θα καθαρίζει; Κανείς δεν ξέρει. Το βέβαιο είναι ότι τα έχει καταφέρει τόσο καλά, που σε λίγο θα δανειζόμαστε ως χώρα πιο ακριβά απ΄ ό,τι δανείζουν στα ενεχυροδανειστήρια της Ομόνοιας, εκεί όπου για να πάρεις δάνειο καταθέτεις ως ενέχυρο τη χρυσή καδένα που σου άφησε η μάνα σου κειμήλιο, ένα δαχτυλίδι, ένα ρολόι και τρία χρυσά δόντια! Αναρωτιέμαι γιατί ο Καραμανλής εξετάζει το ενδεχόμενο να τον αντικαταστήσει στον προσεχή ανασχηματισμό. Δεν υπάρχει λόγος. Κανείς λόγος για την ακρίβεια. Ο άνθρωπος πρέπει να παραμείνει στη θέση του, να αποτελειώσει ό,τι άρχισε το 2004 με την καταστροφική απογραφή, την οποία, το λέω και το ξαναλέω, ζήτησε μόνο και μόνο για την υστεροφημία του! (Κι εκείνος ο Μητσοτάκης, τι θέλει και του τη βγαίνει έτσι του… επιτυχημένου;).


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Τα καραγκιοζιλίκια του ανασχηματισμού

Έκλεισε πέντε μήνες η συζήτηση για τον ανασχηματισμό, και καθώς πλησιάζει πια η ημέρα που θα γίνει- μου λένε ότι η πιο πιθανή ημερομηνία ανακοίνωσής του είναι μέσα στην εβδομάδα 12- 19 Ιανουαρίου- δεν αντέχω να μη σχολιάσω το απίστευτο θέαμα αυτής της κυβέρνησης. Όπου υπουργοί εκδηλώνουν την πρόθεση να μετακινηθούν γιατί «ολοκλήρωσαν το έργο τους», άλλοι επιμένουν ότι θα παραμείνουν στο ίδιο υπουργείο επειδή «δεν έχουν ολοκληρώσει ακόμη το έργο τους» και κάποιοι τρίτοι υποστηρίζουν ότι «αφού τα έχουν πάει τόσο καλά, γιατί να μην αναβαπτιστούν»! Το θέαμα που προσφυώς ο πολύπειρος Ιωάννης Βαρβιτσιώτης χαρακτήρισε «καραγκιοζιλίκια» δεν έχει προφανώς προηγούμενο! Ποτέ στο παρελθόν δεν υπήρξε κυβέρνηση η οποία να παρουσίαζε αυτή την εικόνα, και δεν χρειάζεται μεγάλη φιλοσοφία για να καταλάβει κανείς σε τι οφείλεται αυτή η εικόνα: στον ίδιο τον Πρωθυπουργό, τον Κ. Καραμανλή, που αποδεικνύεται τόσο αδύναμος, ώστε να τον κάνουν μπαλάκι οι ισχυροί υπουργοί. Τώρα, η μόνη μας αγωνία έχει να κάνει με το πόσοι θα μείνουν να… ολοκληρώσουν το έργο τους (να γκρεμίζουν δηλαδή ό,τι ακόμη, παραδόξως, παραμένει όρθιο).