ΑΙΧΜΕΣ Αυτοκριτική

ΜΠΟΡΟΥΜΕ να διαφωνούμε όσο τραβάει η ψυχή μας για το αν το ποτήρι είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο. Αυτό ωστόσο δεν αλλάζει στο παραμικρό την πραγματικότητα. Ότι περιέχει δηλαδή περίπου 125 γραμμάρια νερού.

Ο λόγος φυσικά για τον «διάλογο» που υποτίθεται ότι έχει ξεκινήσει για τους νέους και για το αν βρισκόμαστε μπροστά σε μια αυθεντική και δικαιολογημένη εξέγερση ή αν αντιθέτως ζούμε τα συμπτώματα της γενικευμένης ανομίας και της παρωχημένης ιδεολογίας που έχουν κυριαρχήσει ιδιαίτερα στον χώρο των πανεπιστημίων.

ΟΙ χαρακτηρισμοί και οι υποδείξεις περισσεύουν:

φοβισμένοι απολογητές του κατεστημένου οι μεν, ενοχική γενιά του Πολυτεχνείου οι δε. Αφουγκραστείτε τους νέους οι μεν, καταργήστε το άσυλο που έγινε καταφύγιο κουκουλοφόρων οι δε. ΚΑΙ οι δύο πλευρές ωστόσο αδυνατούν να απαντήσουν σε αυτό που αποτελεί ίσως την κορυφαία αντίφαση της νεανικής έκρηξης. Το ότι δηλαδή οποιαδήποτε προσπάθεια ουσιαστικής αλλαγής της θέσης και των προοπτικών της νεολαίας και αν γίνει είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερες συγκρούσεις με τους νέους.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ φυσικά να υπεκφεύγουμε και να κρυβόμαστε πίσω από συνθήματα.

ΟΣΟΙ όμως πιστεύουν ότι πρέπει να αναβαθμίσουμε το ελληνικό πανεπιστήμιο ασφαλώς γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο προϋποθέτει ρήξεις με κατεστημένες νοοτροπίες, ουσιαστική αξιολόγηση και επαναφορά, με κάθε τρόπο, στην κανονικότητα και την πειθαρχία της μάθησης.

ΟΠΩΣ είναι σήμερα τα πράγματα στην ανώτατη εκπαίδευση όμως, οποιοσδήποτε επιχειρήσει να ανοίξει τέτοια θέματα είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα αντιμετωπίσει θύελλα.

Για τους καθηγητές, για το να αναλάβουν δηλαδή αυτοί την ευθύνη ούτε κουβέντα. Πολύ απλά γιατί φοβούνται ακόμα και για τη σωματική τους ακεραιότητα.

Η πρωτοβουλία πρέπει να έρθει από τους πολιτικούς, οι οποίοι όμως στον χώρο των νέων στερούνται ολοκληρωτικά της έξωθεν καλής μαρτυρίας.

ΔΕΝ είναι τυχαίο ότι ακόμα και στη Γαλλία ο Σαρκοζί έβαλε στο ράφι τις μεταρρυθμίσεις στην παιδεία για τον φόβο ότι θα γίνει στο Παρίσι ό,τι και στην Αθήνα.

ΦΥΣΙΚΑ, μια νέα κυβέρνηση θα έχει μεγαλύτερα περιθώρια πρωτοβουλιών. Εδώ που έχουμε φτάσει ωστόσο, ούτε αυτό αρκεί. Για να έχει πιθανότητες εφαρμογής ένα πακέτο μέτρων για τη νέα γενιά οφείλει να περιλαμβάνει χειροπιαστές αποδείξεις αλλαγής και αυτοκριτικής του πολιτικού συστήματος.

ΤΟ ζητούμενο δεν είναι τόσο το να δώσει λύσεις όσο το να πείσει ότι βάζει επιτέλους φρένο στον φαύλο κύκλο των προνομίων και του βολέματος που τόσο απαξιώνουν την πολιτική στα μάτια των νέων.

ΓΙΑ κάποιους αυτή μπορεί να είναι η ουσία. Για άλλους μπορεί να μην είναι τίποτα άλλο από μια συμβολική- αν και αναγκαία- θυσία.

ΚΑΙ οι μεν και οι δε μπορούμε να συμφωνήσουμε ωστόσο ότι χωρίς μια τέτοια συνολική πρωτοβουλία δύσκολα θα βγούμε από το τέλμα. Και ότι θα μείνουμε απλώς να ανταλλάσσουμε χαρακτηρισμούς ο καθένας από το ιδεολογικό του μετερίζι!