ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Ο Καραμανλής επενδύει στον φόβο των πολιτών

Τρίγωνα, κάλαντα μες στη γειτονιά, ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά! Τα Χριστούγεννα δεν ήρθαν απλώς, έφυγαν κιόλας- προχθές ήταν, αν δεν το θυμάστε. Τώρα πάμε για την Πρωτοχρονιά, άντε σε καμιά δεκαριά ημέρες πάμε για τα Φώτα και από τ΄ ΑϊΓιαννιού, πάλι στα καθ΄ ημάς. Στα γνωστά, βρε αδελφέ. Η ανύπαρκτη κυβέρνηση, η φορτσάτη (αξιωματική) αντιπολίτευση, ο «θα ΄θελα να ΄μουν χαλίφης στη θέση του χαλίφη» Συνασπισμός, το «Αριστερά είμαι εγώ» ΚΚΕ και η πιο καλή ατάκα της ημέρας, «Γιώργος Καρατζαφέρης». Κι από δίπλα, σε αυτό το απίστευτο θέατρο του παραλόγου που βιώνει η χώρα εδώ και περίπου ένα μήνα, μαθητές, φοιτητές, κουκουλοφόροι, προβοκάτορες και «νούμερα». Κάθε λογής «νούμερα» που βλέπουν στην αναταραχή, το καθένα, τα δικά του. Άλλος πώς θα κονομήσει, άλλος πώς θα ξελασπώσει από ό,τι τον βαραίνει, άλλος πώς θα την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια για να μην τον πάρουν χαμπάρι. Μύλος…

Το δένδρο του Κακλαμάνη
Και ο Καραμανλής; Α, ο Καραμανλής (που νούμερο δεν τον λες γιατί Πρωθυπουργός της χώρας είναι, δεν κάνει) το μόνο που σκέπτεται είναι πώς θα φοβίσει τους νοικοκυραίους για να τους ξαναφέρει κοντά του. Ήμουν το Σάββατο το μεσημέρι στο Σύνταγμα, εκεί όπου παίχτηκε όλο αυτό το γελοίο πράγμα γύρω από το δένδρο του Κακλαμάνη. Είδα διμοιρίες των ΜΑΤ να το φυλάνε λες και προστάτευαν το ιερό ξόανο της θεάς Αθηνάς κι από γύρω πιτσιρικάδες να στήνουν τρελό χορό. Και όλα αυτά γιατί; Επειδή κάτι παιδιά «την είδαν» να πάνε να στολίσουν το δένδρο με σκουπίδια. Σιγά το πράγμα. Σε μια πόλη που είναι γεμάτη σκουπίδια, αυτό μας (τους) μάρανε; Ε, εκεί που δεν θα γινόταν τίποτε και μια ομάδα υπαλλήλων του δήμου θα μπορούσε στη συνέχεια να καθαρίσει το δένδρο και να τελειώνουμε, πλάκωσαν τα ΜΑΤ, έριξαν δακρυγόνα, έπεσαν κλωτσιές και οι νοικοκυραίοι που είχαν βγει βόλτα έτρεχαν σαν τους λαγούς μην τους βρει καμιά αδέσποτη. Αδέλφια, η μόνη αδέσποτη από την οποία κινδυνεύουμε όλοι, είναι αυτή που κάθε τόσο μας ρίχνει ο πρόεδρος Κώστας για να μας τσακίσει το ηθικό και να μας συλλάβει ευκολότερα «ομήρους». Γι΄ αυτό ας ηρεμήσουμε…

Στα κάγκελα
Εύκολο, τώρα, αυτό δεν είναι. Είδα εμπόρους στο κέντρο της Αθήνας που είναι στα κάγκελα. Είδα αστυνομικούς που είναι επίσης στα κάγκελα. Είδα πολίτες που είναι στα κεραμίδια και είδα και υπουργούς να είναι στα Τάρταρα του φόβου, έτοιμοι να τους περιλάβει για γενικό ρεκτιφιέ ο Γιάννης ο επιστήμονας στη Λέρο. Γενικώς, αν δεν το καταλάβατε, τούτες οι γιορτές δεν μοιάζουν με τις άλλες. Ούτε όσο θυμάμαι εγώ, αλλά ούτε όσο θυμούνται οι παλαιότεροι από εμένα. Κάτι γερόντοι μού έλεγαν ότι γιορτές όπως αυτές είχαν να ζήσουν στην Αθήνα από τον σκληρό Δεκέμβρη του ΄44 (παρότι έχω πολλές αμφιβολίες, γιατί τη βλέπω τη δημοσκόπηση να έρχεται όπου να ΄ναι και να μας λέει, όχι, καλύτερες γιορτές ήταν του ΄22!). Τότε όμως δεν είχαν και μεγάλες προσδοκίες. Η χώρα πεινούσε, είχε βγει κατεστραμμένη από τον Πόλεμο, μόνο οι μαυραγορίτες είχαν τα καλά του Θεού στο τραπέζι τους, οι άλλοι όλοι πείνα και των γονέων. Τώρα όλα είναι διαφορετικά. Η ευμάρεια των προηγούμενων χρόνων, των πολλών προηγούμενων χρόνων (μη μου την πέσουν τίποτε θαυμαστές του Κωνσταντίνου Καραμανλή του «θείου») μας έχει κάνει απαιτητικούς. Και μας κακοφαίνεται. Και θα μας κακοφανεί ακόμη περισσότερο όταν η κρίση φανεί κατά τα μέρη μας…

Κρίση;
Χρονιάρες μέρες, εγώ θυμήθηκα την κρίση. Το ξέρω. Δεν είναι ωραίο αυτό που κάνω, αλλά με έχει βάλει ο Αλογοσκούφης αυτοπροσώπως- το παραδέχομαι. Μου έχει πει, δηλαδή, κάνε ό,τι μπορείς κι εσύ από την πλευρά σου να τους μαζέψουμε γιατί τα είδες; Ποια, του λέω. Με τις κρατήσεις, μου απαντάει, Αράχοβα, Πήλιο, Καλάβρυτα Πάπιγκο, Καϊμακτσαλάν, Λαϊλιάς (γεια σου, Στέφανε) και δεν συμμαζεύεται, γεμάτα, τους διώχνουν από τον δρόμο. Δεν θέλουν άλλους. Περνάει κρίση αυτή η χώρα ή δεν περνάει; Δυσκολεύτηκα να απαντήσω στο ερώτημα- τι να πεις σε έναν άνθρωπο που πέντε χρόνια τώρα μας έχει κάνει Παράδεισο και τρώμε όλοι με χρυσά κουτάλια που έλεγαν παλιά οι γιαγιάδες μας; Μπορείς να του πεις, «άσε μας ρε… Ζήκο, με τα μπακαλοδέφτερα»; Δεν μπορείς, διότι πρέπει να είσαι πολύ σκληρός κι εγώ, όπως ξέρετε αρκετοί/-ες εξ υμών, είμαι τόσο σκληρός όσο η καρδιά ενός μαρουλιού! Στέλλα Μπεζαντάκου
Υπό την έννοια αυτή, δεν αντιλαμβάνομαι γιατί ο Γιώργος είναι τόσο σκληρός με τον Βερελή και τον Πάγκαλο, που τι έκαναν οι άνθρωποι; Μια κουβέντα (παραπάνω) είπαν, μήπως και βγάλουν τον… Ζήκο (ρε παιδιά, όχι τον… Βραζιλιάνο τον μπαλαδόρο, το έχω ξαναπεί, τον Ζήκο τον μπακαλόγατο που έπαιζε στην ταινιάρα «Της κακομοίρας», εννοώ!) από τη δύσκολη θέση, να βουτάει κάθε τόσο ένα μικρόφωνο και να ωρύεται ότι αν κάποιος φταίει για τα χάλια της οικονομίας, αυτός δεν είναι αυτός αλλά το ΠΑΣΟΚ αυτοπροσώπως! Μάλιστα λέω να συνταχθώ με την άποψη αυτή, περί υπερκομματικού υπουργού Οικονομίας, και να υπερθεματίσω ρίχνοντας στο τραπέζι ένα όνομα που θα συζητηθεί, για να διευκολύνω την κατάσταση. Προτείνω λοιπόν για υπερκομματικό υπουργό Οικονομίας τη γνωστή αοιδό Στέλλα Μπεζαντάκου, ως πρόσωπο κοινής αποδοχής, δεδομένης και της έντονης πολιτικοποίησής της. Είναι σε ευθεία γραμμή με το Μαξίμου και θυμίζω ότι έπειτα από δική της παρέμβαση επανέκαμψε στη Νέα Δημοκρατία ο δημοφιλής Σταύρος Δαϊλάκης. Πώς; Δεν ξέρει από οικονομικά; Γιατί, ήξερε ο Αλογοσκούφης, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος;


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Τι τον θέλει τον ανασχηματισμό;

Την εβδομάδα 12- 19 Ιανουαρίου τοποθετούν πλέον τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης οι ειδήμονες περί αυτά- λες και ο Καραμανλής τούς έχει ειδοποιήσει πότε θα τον κάνει, αν τον κάνει δηλαδή.

Διότι ο άνθρωπος ένα πρόβλημα το έχει, και με τους χρόνους και με τις αποφάσεις. Μεταξύ μας τώρα, τι τον θέλει τον ανασχηματισμό δεν έχω καταλάβει, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα, το οποίο δεν είναι της παρούσης. Γιατί αν πιάσουμε τι τον θέλει τον ανασχηματισμό, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι δεν χρειάζεται να τον κάνει, διότι αφού θα φύγουν που θα φύγουν, ας φύγουν έτσι όπως είναι και που τους έχουμε συνηθίσει, μη μπαίνουμε στον κόπο να μαθαίνουμε τίποτε παγκοσμίως αγνώστους υπουργοϋφυπουργούς που θα στελεχώσουν το νέο κυβερνητικό σχήμα. Επανέρχομαι, διότι έτοιμος είμαι να ξεφύγω πάλι: ο ανασχηματισμός θεωρείται πλέον το τελευταίο χαρτί του Καραμανλή για να αλλάξει το κλίμα. Όχι πως την έχει πατήσει και αυτός με τα διάφορα γκάλοπ που τον κάνουν θεό (τι πλάκα κι αυτή; Οι Έλληνες, λέει, θεωρούν καταλληλότερο για πρωθυπουργό τον Καραμανλή! Συγγνώμη, σε ΝΟΔΕ τις κάνουν τις δημοσκοπήσεις; Έξω από τη Ρηγίλλης; Σε καμιά κομματική σύναξη της ΟΝΝΕΔ;), αλλά θα τον επιχειρήσει μήπως και αμβλύνει τις κοινωνικές αντιδράσεις. Στο πλαίσιο αυτό, λένε οι δικοί του, μπορεί να δούμε πράματα και θάματα, όπως να αφήσει εκτός της νέας κυβέρνησης πρωτοκλασάτους υπουργούς (Αλογοσκούφης, Φώλιας, ακόμη και Αβραμόπουλος!). Ποιος τα λέει αυτά; Ένας κύκλος ανθρώπων που (θέλει να)

πιστεύει ότι γνωρίζει τις μύχιες σκέψεις του αρχηγού. Για να δούμε…