Εναλλακτικά Τρεις δράκοι

ΤΟ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΕ προσφάτως η σομόν βίβλος του διεθνούς καπιταλισμού, δηλαδή οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Μια οικονομική κρίση είναι κακό πράγμα. Τραυματίζει την κοινωνία κι έχει μέσα της τη δυναμική να προκαλέσει νοσηρά πολιτικά φαινόμενα.

Ο λόγος είναι απλός. Στην οικονομική σκοτεινιά δεν μπορεί κανείς να πολιτευθεί με εργαλείο την ελπίδα – γιατί δεν υπάρχει. Ανοίγει έτσι ο δρόμος για εκείνους που θέλουν να παίξουν το χαρτί του φόβου. Η ιστορία επαναλαμβάνεται στην ελληνική πολιτική τούς τελευταίους τρεις μήνες. Από τον Σεπτέμβριο και μετά, όταν κατέρρευσαν οι αγορές, μας προκύπτουν διαρκώς καινούργιοι δράκοι.

Ο ΠΡΩΤΟΣ δράκος απειλούσε τις τραπεζικές καταθέσεις. Έσπευσε να τον πολεμήσει η κυβέρνηση Καραμανλή εγγυώμενη τις αποταμιεύσεις των πολιτών. Πιθανώς, να τον δημιούργησε και η ίδια, ώστε να δικαιολογήσει την ύπαρξή της απέναντι στην κοινωνία, σε μια φάση που τη Ν.Δ. ταλάνιζε το Βατοπέδιο.

Ο δεύτερος δράκος είναι πάλι οικονομικός. Είναι το ΔΝΤ όπου θα οδηγηθεί λόγω δημοσιονομικού αδιεξόδου η Ελλάδα. Ή, σε πιο ήπια εκδοχή, τα έκτακτα μέτρα που θα μας επιβάλει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τον δράκο αυτό επικαλούνται διάφοροι, από τον πρόεδρο του ΣΕΒ Δημήτρη Δασκαλόπουλο ώς τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, τον Αλέκο Παπαδόπουλο ή τον Χρίστο Βερελή. Ο πρώτος και ο τελευταίος βλέπουν ως αντίδοτο στον δράκο αυτό σενάρια συγκυβέρνησης Ν.Δ.- ΠΑΣΟΚ. Στον χορό και ο Θόδωρος Πάγκαλος.

Ο τρίτος δράκος προέκυψε από τις ταραχές που πυροδότησε- και συνεχίζει να πυροδοτεί- η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Καρατζαφέρης, ΚΚΕ και, πιο έμμεσα, η κυβέρνηση Καραμανλή πήγαν να χρεώσουν στον ΣΥΡΙΖΑ τους κουκουλοφόρους. Στον χορό ξανά ο Πάγκαλος. Στην Κουμουνδούρου καταδικάζουν τα επεισόδια, όπως όμως λένε «δεν θα κάνουμε δήλωση μετανοίας». Τσίπρας και Αλαβάνος διεκδικούν την πολιτική έκφραση της οργής ή της απελπισίας ενός νεώτερου κόσμου που δεν φοράει κουκούλα, αλλά πνίγεται μέσα σε μια κοινωνία χωρίς προοπτική.

ΜΕ ΤΟΣΟΥΣ δράκους στον δρόμο, η ελληνική πολιτική πάει να γίνει ταινία τρόμου. Θα είναι το 2009 το έτος της μεγάλης φρίκης;

Σίγουρα η οικονομική κρίση μάς έχει χτυπήσει την πόρτα. Σίγουρα είναι η πυρίτιδα της κοινωνικής έκρηξης που προκάλεσε η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Σίγουρα υπάρχει δημοσιονομική δυστοκία- για να το πει κανείς κομψά. Ωστόσο, ο φόβος ως εργαλείο πολιτικής δεν οδηγεί μακριά. Τη δεκαετία του ΄30 η Αμερική βρήκε στον Φραγκλίνο Ρούσβελτ τον ηγέτη που έψαχνε. «Δεν έχουμε τίποτε να φοβόμαστε εκτός από τον ίδιο τον φόβο», είναι η διάσημη φράση του. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι Αμερικανοί ψηφοφόροι διάλεξαν, στο μέσον της σοβαρότερης κρίσης μετά το ΄29, έναν πρόεδρο ενωτικό και νηφάλιο- τον Ομπάμα.

Υπό την έννοια αυτή, οι πολιτικές στρατηγικές που έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να καρποφορήσουν στην Ελλάδα δεν είναι αυτές που προτάσσουν δράκους. Αλλά αυτές που εκπέμπουν ευαισθησία, ψυχραιμία και ελπίδα. Δεν είναι εύκολο μείγμα πολιτικής, ιδίως σε σκοτεινούς καιρούς.