Δίκτυο

Finis Θέατρο Τέχνης
Γ.Δ.Κ.Σ.

Επανέρχομαι στο σοκ των επιστολών παραίτησης από το Δ.Σ. του Θεάτρου Τέχνης των ιστορικών στελεχών του Μάγιας Λυμπεροπούλου και Ρένης Πιττακή. Αναφερόμουνα την Παρασκευή στο πρόβλημα της καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας του Θεάτρου που παραμένει ανεπίλυτο σε αντίθεση με το οικονομικό το οποίο, προς το παρόν, επέλυσε ο νυν καλλιτεχνικός του διευθυντής Διαγόρας Χρονόπουλος. Η γραμμή που ακολουθείται τα τελευταία χρόνια, υποταγμένη στις οικονομικές ανάγκες και στις «λύσεις» που επελέγησαν για την αντιμετώπισή τους, αλλοίωσε το πνεύμα του Κουν στο απροχώρητο. Και οι επιλογές- με το παρασκήνιο διαπλοκών που φυσικά δεν μπορεί να μείνει κρυφό-, προσωπικά τουλάχιστον, μου προκαλούν απώθηση. Το σχέδιο ΕΚΕΘΕΧ, ελαφρώς μεγαλομανιακό και μάλλον δύσκολα υλοποιήσιμο, ναυάγησε αύτανδρο τορπιλισμένο έσωθεν. Και τώρα, μετά από μαγειρέματα και καταστατικά τραβηγμένα από τα μαλλιά όπως πιστοποιούν οι δύο επιστολές- πού να τις διαβάζατε και ολόκληρες…-, η Μάγια Λυμπεροπούλου και η Ρένη Πιττακή τράβηξαν την κουρτίνα και…: ο βασιλιάς είναι γυμνός. Οι κοριοί- αχ, Μαγιακόφσκι… – έχουν ροκανίσει τα ρούχα του. Για την Κυρία Λυμπεροπούλου και την Κυρία Πιττακή όσοι τις γνωρίζουν ξέρουν άριστα πως το Ήθος τους δεν θα τους επέτρεπε να κινηθούν από μικροκαλλιτεχνικές σκοπιμότητες- δεν τις έχουν ανάγκη. Το πνεύμα του Θεάτρου Τέχνης θέλησαν να υπερασπιστούν.

Αλλά αυτό έχει πετάξει πια. Πολύ ψηλά. Τόσο που δεν πιάνεται… Δεν είναι θέμα συγκεκριμένων προσώπων και συγκεκριμένων παραστάσεων- ποιος θα πει πως δεν υπάρχουν και άνθρωποι αξιόλογοι στο Θέατρο Τέχνης και καλές και τραβηχτικές για το κοινό, με πρωταγωνιστές λαμπερά από το φως της μικρής οθόνης πρόσωπα… Απλώς αυτοί είναι οι καιροί μας. Καιροί της σύγχυσης, της μετριότητας και των εκπτώσεων. Πικρή η πραγματικότητα αλλά το Θέατρο Τέχνηςας το παραδεχτούμε- τελείωσε. Finis. Finito. Το Θέατρο Τέχνης πέθανε. Ζήτω το Θέατρο Τέχνης! Αλλά αυτό το νέο Θέατρο Τέχνης φοβάμαι πως μόνο την ταμπέλα θα έχει με το όνομα του Κάρολου Κουν. Και τις δύο αίθουσες.


Το τρένο βρήκε αρχαία
Π.Κ.

Σχεδόν είκοσι εκατομμύρια ευρώ δαπανήθηκαν σε μία δεκαετία για τις ανασκαφές κατά μήκος της χάραξης της σιδηροδρομικής γραμμής μεταξύ Θεσσαλονίκης και Πλαταμώνα. Τα ευρήματα, πολλά και αξιόλογα. Ένας άγνωστος σπουδαίος νεολιθικός οικισμός της περιόδου 5300-4500 π.Χ. στο Αγίασμα Μακρυγιαλού, ένα μοναδικό στην Ελλάδα οχυρωμένο επισκοπικό συγκρότημα με πανδοχείο, λουτρά, στάβλους, έπαυλη της εποχής του Μ. Κωνσταντίνου και παλαιοχριστιανική βασιλική του 6ου αι.- που τελικά «την πάτησε το τρένο»-, εργαστήρια αγρεπαύλεις, νεκροταφείο στον Πλαταμώνα, οικισμός και νεκροταφεία στη Νέα Φιλαδέλφεια κοντά στον Γ αλλικό ποταμό με αξιοσημείωτη διάρκεια κατοίκησης από τον 9ο αι. π.Χ. μέχρι τον 4ο μ.Χ. και ανάμεσά τους ένα μεγάλο τετράχωρο κτίριο, μια ρωμαϊκή έπαυλη, και ένας τεράστιος κεραμικός κλίβανος. Πλούσια σοδειά. Γι΄ αυτό η ανάδοχος εταιρεία ΕΡΓOΣ που είχε την ευθύνη όχι μόνο της διάνοιξης αλλά και της πληρωμής για τις ανασκαφές που προκάλεσε το τρένο και των υποχρεώσεων για τη συντήρηση και τη δημοσίευση που απορρέουν από τα ευρήματα, κυκλοφόρησε ένα αρχαιολογικό λεύκωμα με τον τίτλο «Αρχαιολογικές τροχιοδρομήσεις» με τα νέα ευρήματα και τους αρχαιολογικούς χώρους.


Δεν τον ξέχασαν
Χ.

Κι όμως, πέρασαν δύο χρόνια. Από εκείνο το μεσημέρι του Σαββάτου, 16 Δεκεμβρίου 2006, που έφυγε από κοντά μας ο δικός μας Γιάννης Ε. Διακογιάννης. Ένας σπάνιος συνάδελφος, που όσοι τον γνώρισαν και τον έζησαν από κοντά είχαν να λένε μόνον καλά λόγια για τον χαρακτήρα του, την ειλικρίνειά του και το αγωνιστικό του πάθος. Γιατί ό,τι έκανε, το έκανε πάντα με πάθος, δίχως να προδώσει ποτέ τα πιστεύω του. Ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές του ήταν πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Ήταν υπερήφανος και δεν ήθελε τη συμπόνια κανενός. Φίλοι και συνάδελφοί του που τόσο πολύ τον αγάπησαν τον «επισκέφθηκαν» το μεσημέρι του Σαββάτου στο Β΄ Νεκροταφείο, του άφησαν λίγα λουλούδια εκεί όπου αναπαύεται και θυμήθηκαν τις στιγμές που έζησαν μαζί του. Και όλοι του έδωσαν σιωπηλά τον λόγο τους ότι κάθε Δεκέμβριο θα βρίσκονται εκεί για να θυμούνται όσα ο ίδιος δεν πρόλαβε να τους πει…