[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Για την ευλογία του γέροντα

Ο ΕΦΡΑΙΜ δεν ήρθε πρώτος. Είχε προηγηθεί ο Γιοσάκης, ο Αττικής Παντελεήμων, ο δόκιμος μοναχός Βαβύλης. Όλοι τους «σταδιοδρόμησαν» επειδή βρήκαν ανοιχτές τις θύρες του κράτους. Επειδή το σχήμα τους ήταν αρκετό για να τους εξασφαλίσει ειδική μεταχείριση: ρουσφέτι, παραγοντιλίκι, παράνομο πλουτισμό. Δεν χρειάζονταν οι διακηρύξεις της Εξεταστικής για να φανεί ότι το σκάνδαλο του Βατοπεδίου είχε κεντρικό πολιτικό σχεδιασμό.

Όμως, εκτός από τους υπουργούς, τη μηχανή των ανταλλαγών είχαν στήσει με τις γνωμοδοτήσεις τους κορυφαίοι παράγοντες της Διοίκησης. Από τον εισαγγελέα έχει κληθεί ούτε λίγο ούτε πολύ το μισό Νομικό Συμβούλιο του Κράτους.

Αδυνατεί κανείς να πιστέψει ότι όλα αυτά τα στελέχη- που ανήκουν στην ελίτ της Δημόσιας Διοίκησης με μισθολογικό στάτους όμοιο με των δικαστών- εξαγοράστηκαν. Ούτε μπορεί όλοι τους να «βοήθησαν τον γέροντα» μόνο και μόνο επειδή τους το ζήτησε ο πολιτικός τους προϊστάμενος. Κάποιοι από αυτούς έκλιναν το γόνυ στον Εφραίμ από «ευσέβεια». Πίστευαν ότι εξυπηρετούν απλώς την Εκκλησία. Πίστευαν ότι υπηρετούν έναν καλό σκοπό, υπέρτερο από το δημόσιο συμφέρον. Παραδόξως, αυτή η πειθήνια στάση απέναντι στους εκπροσώπους της Εκκλησίας δεν καταγράφεται ως διαφθορά. Ο υπηρεσιακός παράγων που έβλαψε το Δημόσιο δεν νιώθει επίορκος. Δεν τα πήρε. Υπάκουσε απλώς στον ποιμένα του.

Μπορεί σήμερα η ελληνική πολιτεία να απαιτεί από τους λειτουργούς της θρησκευτική ουδετερότητα;

Όταν ο υπουργός καυχάται δημοσίως για την «πνευματική σχέση» του με τον γέροντα, όταν ο βουλευτής σκύβει για να του φιλήσει το χέρι στον προθάλαμο της Εξεταστικής, μπορεί το κράτος να ζητάει από τον υπάλληλο να απωθήσει το θρησκευτικό του συναίσθημα υπέρ του νόμου;

Όχι. Σε μια πολιτεία δίδυμη της Εκκλησίας- που δεν τολμά καν να φορολογήσει το παγκάρι- ο «ευλαβής» υπάλληλος δεν είναι παράταιρος. Αντιθέτως. Είναι φορέας της κρατικής ιδεολογίας. Είναι έτοιμος να δουλέψει για τον Εφραίμ χωρίς να απαιτείται πολιτική καθοδήγηση. Η ευθύνη γι΄ αυτή τη θεσμική αιμομιξία δεν μπορεί να πέσει στις πλάτες των υπαλλήλων. Βαραίνει προπαντός τα δύο κόμματα εξουσίας, τα οποία- παρ΄ ότι η συγκυρία το ευνοεί- φοβούνται να μιλήσουν για αναθεώρηση στις σχέσεις ΚράτουςΕκκλησίας. Φοβούνται το πολιτικό κόστος, διατηρώντας ανοιχτή την κερκόπορτα των σκανδάλων.