Εναλλακτικά Χίλιες και μία αναλύσεις

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΝΥΧΤΕΣ φωτιάς- χίλιες και μια αναλύσεις. Εγχώριες- αλλά και εξωχώριες. Η Ελλάδα είχε να γίνει πρωτοσέλιδο στον διεθνή Τύπο από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και στις δύο περιπτώσεις κυριάρχησε το Ηρακλείτειο πυρ- αν και όχι με τον ίδιο τρόπο. Τότε ήταν τα πυροτεχνήματα στον ουρανό της τελετής έναρξης. Τώρα είναι οι φλόγες στις προσόψεις του κέντρου της Αθήνας.

Ο ξένος Τύπος έχει δει κι έχει δει ταραχές. Από το Μάη του ΄68 ώς το Λος Άντζελες του ΄92. Τα ρεπορτάζ δεν περιορίστηκαν στη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου ή στα σπασίματα, αλλά αναζήτησαν μια αιτία για την εξέγερση της νεολαίας. Πολύ γρήγορα τη συσχέτισαν με την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Η γερμανική «Βerliner Μorgenpost» επικαλείται στοιχεία της Γιούροστατ, κατά τα οποία η Ελλάδα έχει τη μεγαλύτερη ανεργία στους νέους κάτω από είκοσι πέντε ετών.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΜΕ αιτία; Σίγουρα η νεολαία πήρε προσωπικά τον πυροβολισμό που στοίχισε τη ζωή του Αλέξη στα Εξάρχεια. Αντέδρασαν στη λογική «ένας από εμάς» ακόμη και αυτοί που δεν τον ήξεραν. Δηλαδή η συντριπτική πλειονότητα. Στον δρόμο- πρώτη φορά στην ιστορία της Μεταπολίτευσης- και πολλοί γονείς. Ίσως γιατίμετά τη σεξουαλική επανάσταση- το χάσμα των γενεών έχει κλείσει ακόμη και στην Ελλάδα. Αλλά και για να τα προσέχουν. Η σφαίρα στα Εξάρχεια ήταν για πολλούς ενήλικους οικογενειάρχες ο εφιάλτης του σαββατόβραδου.

Όσο για την κυβέρνηση Καραμανλή, αυτή θερίζει ό,τι έσπειρε στα εκπαιδευτικά προαύλια. Από το 2004 και μετά, η πολιτική της Ν.Δ. στην παιδεία είναι ένα ζιγκ-ζαγκ ανάμεσα στη νομιμοποίηση των κολεγίων ή το άρθρο 16. Η Μαριέττα Γιαννάκου δεν βρήκε τον σφυγμό της νεολαίας. Ο Ευριπίδης Στυλιανίδης παραμένει πολύ σφιχτός. Ακόμη χειρότερα: σε ουκ ολίγες περιπτώσεις, η κυβέρνηση όξυνε την ατμόσφαιρα στα πανεπιστήμια για να συμψηφίσει τις φασαρίες μεταξύ φοιτητών και ΜΑΤ με δυσκολίες που αντιμετώπιζε σε άλλα μέτωπα.

ΜΗ ΕΧΟΝΤΑΣ επαφή με τη νεολαία, η κυβέρνηση πλήρωσε και το πολιτικό στυλ Καραμανλή. Ο θάνατος του 15χρονου Αλέξη άγγιξε μια χορδή στην κοινωνία. Την επηρέασε οριζόντια και κάθετα. Ωστόσο, ο Πρωθυπουργός άργησε να αντιδράσει και επέμεινε στο γνωστό ξύλινο ανούσιο ύφος. Μίλησε δημοσίως πολλές φορές. Αλλά δεν βρήκε ποτέ τον σωστό τόνο. Ένας πολιτικός με ένστικτο τον βρίσκει από την πρώτη στιγμή, όπως, ας πούμε, ο Τόνι Μπλερ, που το 1997 έπιασε τον σφυγμό της σοκαρισμένης Βρετανίας, λέγοντας πως η έκπτωτη από το Μπάκιγχαμ Νταϊάνα ήταν «η πριγκίπισσα του λαού». Ακόμη κι ο δύσκαμπτος Κώστας Σημίτης έκανε στη Βουλή ένα mea culpa μετά το ναυάγιο του «Σαμίνα» κι ας ήταν η ευθύνη στη γέφυρα του πλοίου: «Αυτή είναι η Ελλάδα», είπε σε μια έκρηξη πικρής μελαγχολίας.

Η ΕΛ.ΑΣ. κινήθηκε μεταξύ κτηνωδίας και αδυναμίας. Ο Παυλόπουλος φάνηκε ανεπαρκής. Η Κυβερνητική Επιτροπή βολόδερνε. Και ο Καραμανλής δεν συντονίστηκε ποτέ με την κοινωνία, ενώ αυτή αναζητούσε μια ηγετική αναφορά. Αυτό είναι το «ρεζουμέ» μιας πολιτικής χρεοκοπίας.