Το Πνεύμα του Τόνου

Βουβή βία
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Τα τελευταία χρόνια έχουμε πλέον βιώσει αυτή την ηδονή της καταστροφής που εκπορεύεται από μια μερίδα της νεολαίας που ντρέπεται να δείξει το πρόσωπό της. Ήταν πάντα ίδιον της εφηβείας η τόλμη, το θάρρος, η καθαρή ματιά για οποιοδήποτε σκοπό.

Εφήβους που κρύβανε το πρόσωπό τους δεν το είχαμε ποτέ φανταστεί.

Εμείς και η γενιά μας γνωρίσαμε μόνο τους κουκουλοφόρους καταδότες των Γερμανών. Εκείνο όμως που εντυπωσιάζει είναι το μίσος για ό,τι έχει να κάνει με την κουλτούρα.

Αυτά τα κρυμμένα πρόσωπα, δηλαδή τα πρόσωπα-δίποδα που επελαύνουν σαν εξαγριωμένα τετράποδα, μουντζουρώνουν ή αποκεφαλίζουν αγάλματα ποιητών, συνθετών, ζωγράφων, ηθοποιών, βάζουν φωτιά σε αρχεία, καίνε τα αρχεία με τα διδακτορικά του Πολυτεχνείου. Και εχθές αποπειράθηκαν να πυρπολήσουν και το Αρχαιολογικό Μουσείο και την Εθνική Βιβλιοθήκη. Να δεχτούμε το μίσος για το κεφάλαιο, ακόμα και για τον επιχειρηματία μικροαστό; Αλλά τόσο μίσος για τη γνώση, για την ανθρώπινη συσσωρευμένη σοφία και τους ανθρώπους του παρελθόντος που έκαναν τα τέσσερα πόδια του πιθηκάνθρωπου δύο, δεν είναι απλώς σύμπτωμα αλλά η έσχατη απελπισία του πολιτισμού. Τυφλή βία, κουφή βία, βουβή βία.

Η εικόνα του προλόγου στον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου, όπου στην καθήλωση του ημίθεου που προσέφερε στον άνθρωπο τη γνώση παρίσταται βουβό και ανέκφραστο και τρομακτικό το προσωπείο της ωμής Βίας.