Δίκτυο

Της νύχτας τα καμώματα
Π.Κ.

Τελικά ναι, ο σκουπιδότοπος ή πιο κομψά Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων νίκησε τη λάμψη του ήλιου της Βεργίνας και η πλειοψηφία του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου έδωσε άδεια για τη χωροθέτηση του ΧΥΤΑ στα περίχωρα του αρχαιολογικού χώρου, εφόσον επείσθη ότι τα αρχαία δεν υφίστανται ούτε άμεση ούτε έμμεση βλάβη. Ενδιαφέρον είναι πως στους όρους της παραχώρησης που επιβλήθηκαν- να μην είναι ψηλά πάνω από 12 μ. τα κτίρια, το φουγάρο μονάδας πάνω από 16 μ., να γίνουν φυτεύσεις, να υποβληθεί προς έγκρισιν η τελική μελέτη, να γίνουν οι εκσκαφές και οι αναγκαίες ανασκαφές μιας μικρής αρχαίας κώμης με παρακολούθηση της Εφορείας Αρχαιοτήτων και με έξοδα της εταιρείας- περιλαμβάνεται και τούτο: τα απορριμματοφόρα του Νομού Ημαθίας που θα πηγαίνουν ν΄ αδειάζουν το φορτίο τους να κυκλοφορούν προς τον ΧΥΤΑ μετά τη δύση του ηλίου για να μην τα βλέπουν από μακριά οι επισκέπτες του αρχαιολογικού χώρου.


Μία βδομάδα μετά
Γ.Δ.Κ.Σ.

Γράφτηκε στις 4 Δεκεμβρίου από αναγνώστη της ηλεκτρονικής έκδοσης των «ΝΕΩΝ» με το ψευδώνυμo myst, ως σχόλιο στο κομμάτι «Έφυγε πάνω στην άνοιξή του», για τον χαμό του ηθοποιού Κωνσταντίνου Παπαχρόνη που υπέγραφα στις σελίδες μας, στις 3 Δεκεμβρίου. Το αντιγράφω με συγκίνηση. Αφιερωμένο στον Ταλαντούχο που χάθηκε μια βδομάδα πριν- τα λουλούδια που έχουν εναποθέσει Αμαλίας και Ξενοφώντος, στον τόπο που άφησε την τελευταία του πνοή, μπορεί και να μην έχουν ακόμα ξεραθεί…: «Δεν είναι απλά ότι σαν χώρα χάσαμε έναν ταλαντούχο και πολλά υποσχόμενο καλλιτέχνη. Είναι που σ΄ αυτή τη χώρα του τσιμέντου και των τσιμεντωμένων μυαλών δεν έχουμε πια ούτε την ικανότητα να αναλογιστούμε ποιες είναι οι καθημερινές μας απώλειες. Απώλειες που ξεκινούν από τους νέους ανθρώπους που πεθαίνουν άδικα στους δρόμους μας καθημερινά, τους πραγματικούς καλλιτέχνες που όσο περνάει ο καιρός γίνονται όλο και λιγότεροι, την αισθητική μας που φθίνει από την ξεφτίλα της τηλεόρασης, την παράδοσή μας, την κουλτούρα μας και τον πολιτισμό μας που ανήκουν πια σ΄ αυτές των υπανάπτυκτων και μη πολιτισμένων χωρών. Είναι κρίμα που ο θάνατος ενός πραγματικά ταλαντούχου ανθρώπου έγινε ένα ακόμα νέο προς κατανάλωση επί του καναπέως, ένα ακόμα θέμα για κουτσομπολιό κι έτσι πολύ λίγοι κατάλαβαν ποιο και πόσο είναι το μέγεθος της ζημίας. Τον Κωνσταντίνο τον γνώριζα προσωπικά και, πέρα από τα διάφορα εγκώμια που διάβασα αυτές τις μέρες για την υπόστασή του σαν καλλιτέχνη, έχω να πω ότι υπήρξε ένας πραγματικά καλός και αριστοκράτης άνθρωπος (ας κοιτάξουν κάποιοι τι σημαίνει η λέξη αριστοκράτης), ένα πρότυπο γι΄ αυτό που θα έπρεπε να είμαστε όλοι οι νεοέλληνες αν δεν είχαμε σαπίσει από μέσα. Θα μου λείψει το κοροϊδευτικό του χαμόγελο που μάλλον του έβγαινε αυθόρμητα από αυτά που έβλεπε γύρω του. Ό,τι και αν ευχήθηκα στους συγγενείς του είναι λίγο. Τι να πεις άλλωστε… Δεν είναι αυτοί που φεύγουν εκείνοι που πονάνε, είναι αυτοί που μένουν πίσω. Πονάνε περισσότερο. Είτε μένουν πίσω κυριολεκτικά είτε μεταφορικά. Είναι κρίμα που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε πόσο πίσω έχουμε πάει πια…».


Για ένα μηδενικό
Π.Κ.

Ένα μηδενικό χωρίζει το εκατό από το χίλια και ο δαίμων της τυπογραφίας αποφάσισε να παίξει το παιχνίδι του. Έτσι, στο χθεσινό δημοσίευμα για το κλαδί ελιάς που μεταθέτει την ιστορία της έκρηξης του ηφαιστείου της Σαντορίνης «εκατό χρόνια πριν», όπως είναι το σωστό, διάβασε τα εκατό χρόνια, για χίλια.