[ Πρόσωπα ] Οι δικηγόροι των φτωχών

Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου της Γαλλίας, ο Πωλ-Αλμπέρ Ιβένς ήταν πρόεδρος των δικηγόρων του Παρισιού το 2003, όταν άρχισε την πρωτοβουλία του λεωφορείου της δικηγορικής αλληλεγγύης.

Τις προάλλες, το λεωφορείο περίμενε τον κόσμο το βράδυ στην Πλας ντε Κλισύ, στο Παρίσι. Οι κόκκινες κουρτίνες ήταν τραβηγμένες στα παράθυρά του, σαν σε Καθολικό εξομολογητήριο. Πίσω τους άνθρωποι εξομολογούνταν πράγματι τα προβλήματά τους, όμως σε δικηγόρους και δωρεάν. Έτσι αντιλαμβάνονται την αλληλεγγύη των δικηγόρων προς τους πολίτες ο Ιβένς και οι συνάδελφοί του που ξεκίνησαν αυτήν την εξαιρετικά επιτυχημένη πρωτοβουλία.

Άνθρωποι καταφθάνουν κρατώντας επιστολές για απλήρωτα μισθώματα και χαρτιά απόλυσης. «Οι άνθρωποι που έρχονται εδώ, αγωνίζονται, δεν διαμαρτύρονται», λέει ο Ιβένς. «Γι΄ αυτούς, η ζωή είναι δύσκολη ήδη από πολύ καιρό». Οι δικηγόροι στο λεωφορείο, τρεις κάθε φορά, εκθέτουν εναλλακτικές επιλογές, προσανατολίζουν, συμβουλεύουν. Κάποιοι πηγαίνουν στο λεωφορείο για να επιβεβαιώσουν την άποψη του δικού τους δικηγόρου, όπως όταν πηγαίνει κανείς να δει δεύτερο γιατρό. Ο Χαΐρι, 58 χρόνων, ζει με σύνταξη 650 ευρώ τον μήνα. Ήταν ράφτης που έμεινε άνεργος και σήμερα είναι ανάπηρος- εξαιτίας του γιατρού του, ο οποίος αδιαφόρησε πλήρως για τη θεραπεία του. Ο Τάρεκ πρόκειται να παντρευτεί σύντομα και έχει πρόβλημα με τα χαρτιά του. Εργάζεται ως οικοδόμος και έχει ήδη συμβουλευτεί δικηγόρο – επί πληρωμή. Ο 34χρονος Φρεντερίκ, εργαζόμενος στην SΝCF, την εταιρεία των γαλλικών σιδηροδρόμων, έπεσε θύμα τροχαίου και ήρθε για να πάρει συμβουλές. Δεν ξέρει τίποτε από νομικά και ήρθε στο λεωφορείο της δικηγορικής αλληλεγγύης επειδή είναι δωρεάν. Μια κυρία θέλει να πάρει διαζύγιο από τον σύζυγό της, έχουν ήδη αρχίσει να μη ζουν μαζί. Μια άλλη θέλει να μάθει πότε μπορεί να πάρει σύνταξη.

Ο Πωλ-Αλμπέρ Ιβένς λέει πως το λεωφορείο υπάρχει για όλους όσοι δεν έχουν χρήματα και αντιμετωπίζουν νομικά προβλήματα. Το πρόβλημα, τονίζει, είναι ότι αυτοί που έχουν τα μεγαλύτερα προβλήματα, συνήθως αγνοούν ότι έχουν και δικαιώματα. Φοβούνται να απευθυνθούν στα δικαστήρια ή στα δημαρχεία που διαθέτουν γραφεία τα οποία δίνουν δωρεάν νομικές συμβουλές. Το λεωφορείο επιτρέπει να φτάσουν οι δικηγόροι σ΄ αυτούς. Δεν λύνουν μέσα σ΄ αυτό περίπλοκα νομικά προβλήματα, ο στόχος είναι να κάνουν τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν δικαιώματα και να τους προσανατολίσουν στις αρμόδιες νομικές υπηρεσίες. Όμως χρησιμεύει κι αλλιώς. Ο δημοσιογράφος της «Λιμπερασιόν» που πήγε στο λεωφορείο στην Πλάς ντε Κλισύ συνάντησε έναν άνδρα που δεν ήθελε να πει το όνομά του και επαναλάμβανε απλώς ότι είναι άρρωστος- «ηπατίτιδα C» και «πρόβλημα με τα χαρτιά» έλεγε και ξανάλεγε. Μιλούσε για το κοριτσάκι του και για τη γυναίκα του, ρωτούσε «γιατί δεν μπορώ να ζήσω μαζί τους». Δεν ζητούσε λύσεις. «Μου κάνει καλό να μιλάω», έλεγε μόνο.