Το Πνεύμα του Τόνου

Περί πίστεως
, Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Τα θρησκευτικά δεν μπορεί να είναι μάθημα, είναι βίωμα και τα βιώματα δεν αποκτώνται με το ζόρι και μάλιστα με την απειλή βαθμολογίας.

Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί γυροφέρνουν όλοι περί την ουσίαν και κανένας δεν λέει τα πράγματα ωμά.

Άλλο πράγμα η ιστορία των θρησκειών και άλλο πράγμα η βαθμολογούμενη επίδοση στη γνώση των μυστηρίων, των τελετών, των δογμάτων και της φιλοσοφίας των επικρατουσών θρησκειών. Η πίστη και ο σεβασμός στην Ορθοδοξία δεν μπορεί να είναι υποχρεωτική διδασκαλία. Εξάλλου αν καυχιόμαστε για την ισότητα, τότε γιατί να επιτρέπεται στους αλλόθρησκους μαθητές να δηλώνουν αποχή από το μάθημα και να μη διορίζονται καθολικοί, προτεστάντες, μουσουλμάνοι, Εβραίοι, ινδουιστές δάσκαλοι να διδάσκουν τα της πίστης τους; Κόστος;

Ε, λοιπόν, ας εισαχθεί ως πολιτιστικό μάθημα η ιστορία των θρησκειών και των δογμάτων που είναι καθαρά ιστορικό και ας αφήσουμε τη συντήρηση της πίστης στους εκάστοτε λειτουργούς των διαφόρων θρησκειών. Αυτοί που κόπτονται για τα θρησκευτικά στα σχολεία ως μάθημα, αν γίνεται καλά, γιατί έχουν εφεύρει τα κατηχητικά σχολεία; Η πίστη είναι μυστική, προσωπική, δεν αξιολογείται και δεν επιβραβεύεται από επαγγελματίες δασκάλους.