Δίκτυο

Μαύρα Χριστούγεννα
Π.Κ.

Κλειστή θα μείνει σήμερα η Ακρόπολη, καθώς οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονται που δεν πληρώνονται το πολιτιστικό επίδομα που τους καταβαλλόταν από τον ειδικό λογαριασμό του υπουργείου Πολιτισμού που καταργήθηκε, ενώ περισσότεροι από χίλιοι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού ετοιμάζονται να κάνουν μαύρα Χριστούγεννα. Και αυτό γιατί λήγουν οι συμβάσεις απασχόλησής τους και θα βρεθούν στον δρόμο. Είναι αυτοί που εργάζονται στα κοινοτικά προγράμματα που λήγουν από τις 15 ώς τις 31 Δεκεμβρίου. Το υπουργείο δεν φρόντισε να εκπονηθεί και να εγκριθεί νέο τομεακό πρόγραμμα για τον Πολιτισμό κι από εδώ και μπρος τα όποια έργα θα περνούν μέσα από τις Περιφέρειες. Πολλά γραφεία θα ερημώσουν και πολλοί προϊστάμενοι θα βρεθούν μόνοι χωρίς κανέναν υπάλληλο, μιας και ο νόμος ορίζει ότι άπαξ και κάποιος έκτακτος εργαστεί επί 24 μήνες στην ίδια θέση, παίρνει οριστικά πόδι, προφανώς για να μη μαθαίνει στη δουλειά και αποκτά δικαιώματα εργαζόμενου.
Νέες ταινίες, χωρίς λεφτά
Π.Θ.Κ.

Δύο μόνο σενάρια ενέκρινε το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου για παραγωγή ταινιών, χωρίς όμως να αποφασιστούν ακόμη τα ποσά χρηματοδότησης (αυτό θα γίνει σε προσωπικές επαφές των δύο πλευρών). Ο Γιώργος Πανουσόπουλος είναι από τους δύο τυχερούς αφού εγκρίθηκε το σενάριό του «Σουέλ»- το γεγονός ότι αυτό βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Ιωάννας Καρυστιάνη έχει τη δική του σημασία… Θεατρική είναι η βάση και του σεναρίου «Μαμ» του Δημήτρη Ινδαρέ καθώς βασίζεται στο ομώνυμο έργο του Σάκη Σερέφα. Για επανασυγγραφή των σεναρίων τους παραπέμφθηκαν το «Απ΄ τα κόκαλα βγαλμένη» του Σωτήρη Γκορίτσα- βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Γιώργου Δενδρινού (το σενάριο είναι δουλεμένο από τον σκηνοθέτη και τον Νίκο Παναγιωτόπουλο)-, «Η πόλη των θαυμάτων» της Φωτεινής Σισκοπούλου και το «Φως στα μάτια» του Στέργιου Νιζήρη (σενάριο γραμμένο από τον ίδιο και τον Βασίλη Ραΐση). Εγκρίθηκαν επίσης και δύο μικρού μήκους ταινίες: «Όνειρο» του Γιάννη Μπουγιούκα και «Έργα χειροποίητα» του Γιώργου Γρηγοράκη.


Με πενιές και σόλα
Δ.Ν.Μ.

Όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα επάνω του και η τιμητική βραδιά της Τετάρτης ανήκε στον Γιάννη Σταματίου-Σπόρο, τον σολίστα του μπουζουκιού με τα παροιμιώδη παιξίματα, τους πειραματισμούς και τη βαριά σφραγίδα στον νεώτερο μουσικό πολιτισμό μας. Στο ασφυκτικά γεμάτο «Χαμάμ», σε έναν χώρο που αποδείχθηκε πολύ μικρός για να χωρέσει τόσους ανθρώπους, ήταν όλοι εκεί: η Καίτη Γκρέυ, η Βαγγελιώ Μαργαρώνη, ο Γιάννης Καραμπεσίνης, ο Γιάννης Ντουνιάς, ο Χρήστος Κωνσταντίνου, οι ΡΑΣΤ, ο Γιάννης Εμμανουηλίδης, η Γιώτα Νέγκα, η Σοφία Παπάζογλου, ο Βαγγέλης Κορακάκης, ο Άρης Κούκος, ο Δημήτρης Κοντογιάννης, η Αφεντούλα Ραζέλη, ο Στέλιος Βαμβακάρης, η Εβελίνα, ο Νίκος Τατασόπουλος, ο Παναγιώτης Στεργίου, ο Κώστας Δουμουλιάκας, η Λίλυ Ριτσώνη. Τι ξεχωρίσαμε; Τον λυγμό του Δημήτρη Κοντογιάννη στο «Άσπρο πουκάμισο φορώ» (το εμβληματικό παίξιμο στο τραγούδι του Τσιτσάνη ανήκει στον Σπόρο), την εισαγωγή του στο «Πέντε Έλληνες στον Άδη» απ΄ τον δεξιοτέχνη Χρήστο Κωνσταντίνου, την ερμηνεία τού «Θέλω να είναι Κυριακή» από τη Σταυρούλα Μανωλοπούλου για την οποία μόνο καλά λόγια είχε να πει η Καίτη Γκρέυ και τις πενιές του Νίκου Τατασόπουλου στο «Μπουζούκι και ουίσκι». Ο Σπόρος έγινε… δέντρο και οι ρίζες του έπιασαν τόπο…