«Έβαλα τους πειρατές στην πρίζα»

«Δύο άγνωστα ταχύπλοα μας πλησίασαν, με τέσσερις-πέντε άντρες το καθένα. Αμέσως άλλαξα πορεία να δω αν θα μας ακολουθήσουν και πράγματι ερχόντουσαν κατά πάνω μας! Σε απόσταση αναπνοής από την πρύμνη μας, μας κοίταζαν με μονόκιαλο! Σκεφτόμουν τότε ότι ίσως πρόκειται για τους πειρατές της περιοχής, πως από λεπτό σε λεπτό θα σαλτάρουν πάνω και θα το καταλάβουν…».

Ξέφυγαν από το στόμα του λύκου και τώρα μακαρίζουν την τύχη τους. Οκτώ Έλληνες ναυτικοί πλήρωμα, μαζί με 12 Φιλιππινέζους, του ελληνικού φορτηγού πλοίου «Έλλη Βήτα», έζησαν κάτι από σκηνές… ταινίας, σε μέρη-κρησφύγετα πειρατών, στο στενό-κόλαση, τον Κόλπο του Άντεν. Δύο εβδομάδες μετά το αντάμωμά τους με επίδοξους πειρατές, μεταξύ Σομαλίας και Υεμένης, δύσκολα θα ξεχάσουν τη λαχτάρα που πήραν. Κατάφεραν να ξεφύγουν με… κόλπο υψηλής τάσης: έβαλαν γύρω γύρω στο πλοίο τους παλιά καλώδια και σύρματα, μαζί με ταμπέλες που

ΞΕΦΥΓΑΜΕ ΓΙΑΤΙ

βάλαμε γύρω γύρω στο πλοίο παλιά καλώδια και σύρματα, μαζί με ταμπέλες που προειδοποιούσαν «υψηλή τάση»

προειδοποιούσαν «υψηλή τάση» και οι επίδοξοι πειρατές αποθαρρύνθηκαν.

Το πλήρωμα του «Έλλη Βήτα», στο τελευταίο δρομολόγιό του από τις 9 Νοεμβρίου, στη γραμμή Σαουδική Αραβία-ΗΠΑ με φορτίο λιπάσματα, ήταν υποχρεωμένο να περάσει μέσα από θάλασσες-παγίδες, τον τεράστιο, 600 μιλίων, διάδρομο, όπου οι Σομαλοί πειρατές αλωνίζουν ανενόχλητοι: κρατούν ομήρους ναυτικούς και ζητούν παχυλά λύτρα για να τους απελευθερώσουν.

«Τρομάξαμε πάρα πολύ»
«Είχαμε ξαναπεράσει στις 15 Οκτωβρίου και ήδη φοβόμασταν. Τη μέρα εκείνη πειρατές έκαναν επιθέσεις και σε άλλα πλοία. Από την πρώτη στιγμή που μάθαμε ότι έπρεπε να περάσουμε και πάλι από κει, καθημερινά κάναμε το σταυρό μας. Τώρα, ύστερα και από τη δική μας περιπέτεια, αισθανόμαστε ανακουφισμένοι που ξεπεράσαμε τον κίνδυνο, τρομάξαμε πάρα πολύ όλοι μας. Πραγματικά, αυτές τις μέρες κατάλαβα τι θα πει φόβος, ποτέ δεν είχα ξαναφοβηθεί. Πανικοβάλλεσαι κυριολεκτικά, όμως, όταν ακούς αυτό το “may day” (σήμα κινδύνου) στον ασύρματο», λέει στα «ΝΕΑ» ο 34χρονος καπετάνιος του πλοίου κ. Παναγιώτης Τζανετάκος.

Υπό το φως της ημέρας ακόμα, στις 14 Νοεμβρίου, μόλις πέντε ώρες πριν από την έξοδό τους από τον Κόλπο του Άντεν, με κατεύθυνση την Ερυθρά Θάλασσα, ο κ. Π. Τζανετάκος και οι συνάδελφοί του λίγο έλειψε να έχουν άσχημα μπλεξίματα, όπως συνέβη σε άλλα τρία πλοία την ίδια ημέρα, τριάντα μίλια πίσω τους. «Κάποια στιγμή και ενώ η ρωσική φρεγάτα που προληπτικά μας συνόδευε είχε αποχωρίσει για να βοηθήσει άλλο πλοίο που κινδύνευε, δύο ξύλινες βάρκες με μεγάλες μηχανές πλησίασαν κοντά στο άλλο εμπορικό κινέζικο πλοίο, στο κονβόι μας: αρχικά πήγαν στην πρύμνη του, όμως λίγα λεπτά αργότερα στράφηκαν και προς το μέρος μας: μας ακολούθησαν και όταν γυρίσαμε κι αντίθετα προς αυτούς», αφηγείται. Με το πιστόλι φωτοβολίδων
«Μπήκα τότε στη γέφυρα και, ενστικτωδώς, πήρα μια φωτοβολίδα διάσωσης στα χέρια. Είπα μέσα μου πως, αν αυτοί προσπαθούσαν να ανέβουν, εγώ θα τους την έριχνα- το ξέρω, βέβαια, πως ουσιαστικά δεν θα τους έκανα τίποτα, αλλά δεν μπορούσα να κάνω και κάτι άλλο: όπλα εμείς δεν είχαμε, παρά μόνο… μάνικες με υψηλή πίεση νερού. Αντιθέτως, αυτοί έκρυβαν και κάτι, άγνωστο τι, κουκουλωμένο μες στις βάρκες τους», περιγράφει. Καθοριστική, σωτήρια ευτυχώς, αποδείχτηκε πιθανότατα η ελληνική προνοητικότητα. «Στην αρχή του ταξιδιού μας, μόλις φεύγαμε από το Τζουμπαΐλ της Σαουδικής Αραβίας και μέχρι να μπούμε στο Άντεν, σκεφτήκαμε και βάλαμε εξωτερικά του πλοίου παλιά σύρματα από την πλώρη έως και την πρύμνη του. Τα είχαμε, μάλιστα, καλωδιώσει με ρεύμα 220 βολτ, είχαμε αναγράψει και σε εμφανές σημείο πως “το πλοίο έχει υψηλή τάση”! Πολύ πιθανόν, δηλαδή, αυτό να είδαν οι επιβαίνοντες στις βάρκες και έτσι, έπειτα από δύο-τρία λεπτά έφυγαν και γλιτώσαμε».

«Εκείνη την ώρα απλώς παρακαλάς τον Θεό να γλιτώσεις, πολλές σκέψεις περνούν αστραπιαία από το μυαλό σου, κυρίως η οικογένειά σου», λέει και ο δίδυμος αδελφός του ο υποπλοίαρχος Νίκος Τζανετάκος. «Η κατάσταση εκεί είναι μόνιμα εκτός ελέγχου, μεταξύ των ναυτικών που πρόκειται να περάσουν από την περιοχή επικρατεί πανικός. Μας το είχαν πει νωρίτερα κι άλλα ελληνικά πλοία που ταξίδευαν στην ίδια θάλασσα: “Μην πάτε καθόλου προς τα εκεί”, μας προειδοποιούσαν. Προσωπικά, θυμάμαι ακόμα τη μέρα που μπαίναμε στον Κόλπο: το συναίσθημα είναι πολύ χειρότερο κι από φουρτούνα! Χίλιες φορές, λέγαμε, να παλέψουμε με τα κύματα από το να περνάμε από κει», υποστηρίζει.

Ο κ. Νίκος Τζανετάκος έχει κιόλας πάρει τις αποφάσεις του. «Δεν σκοπεύω σε καμία περίπτωση να ακολουθήσω το ίδιο πλοίο, εάν αποφασιστεί από την πλοιοκτήτρια εταιρεία ότι θα γυρίσουμε στην περιοχή αυτή. Δεν είναι οικονομικό το θέμα, αλλά δεν θα βάλω ξανά τη ζωή μου σε τέτοιο κίνδυνο. Θα αναζητήσω, αν χρειαστεί, αλλού την τύχη μου, το ίδιο σκέφτονται και πολλοί άλλοι συνάδελφοί μου».


«Απροστάτευτοι στο δρομολόγιο του τρόμου»

ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΟΙ ΠΛΕΟΝ προς το λιμάνι του τελικού προορισμού τους, τη Νέα Ορλεάνη των ΗΠΑ, όπου αναμένεται να δέσουν γύρω στις 10 Δεκεμβρίου, οι Έλληνες ναυτικοί του «Έλλη Βήτα» δηλώνουν απροστάτευτοι στα ταξίδια τους, έρμαια στις διαθέσεις των Σομαλών πειρατών.

«Θεωρητικώς, η περιοχή αυτή φυλάσσεται: Νατοϊκά πλοία κι αεροσκάφη περιπολούν, ωστόσο, δεν είναι αρκετά για να καλύψουν όλη αυτή την τεράστια θάλασσα. Η κατάσταση εδώ και καιρό είναι απερίγραπτη, τα πλοία είναι σαν να πλέουν σε εμπόλεμη ζώνη, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία προστασία για μας: τα Νατοϊκά μόνο αναγνώριση πλοίων κάνουν, σπάνια ανταποκρίνονται στις κλήσεις κινδύνου των εμπορικών.

«Ο Κόλπος του Άντεν έχει γίνει πια “δρομολόγιο του τρόμου”», τονίζει ο πλοίαρχος Παναγιώτης Τζανετάκος. «Όταν θα ανέβουν πειρατές σε ελληνικό πλοίο, θα είναι αργά», λέει και ο υποπλοίαρχος Νίκος Τζανετάκος. «Το μόνο που κάνει το υπουργείο Ναυτιλίας είναι να μας ενημερώνει για τον τρόπο που θα τους στείλουμε το σήμα κινδύνου, όταν πια πέσουμε θύματα επίθεσης- ούτε και από τα σωματεία τα δικά μας υπάρχει ευαισθητοποίηση. Η Ελλάδα έχει από τις ισχυρότερες ναυτιλίες στον κόσμο, οι αρμόδιοι φορείς πρέπει επιτέλους να μας προστατέψουν».