«Ήμουν στην Κόλαση. Δεν γυρίζω πίσω»

«Θυμάμαι, μια φορά, μπήκα σε ένα εστιατόριο και ο κόσμος με κοίταξε σαν να είχε μπει μέσα ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης. Έχω βρεθεί στην Κόλαση, ήμουν στην Κόλαση 15 χρόνια και δεν επιστρέφω». Με τον (σχεδόν αυτοβιογραφικό, για πολλούς) ρόλο του Ράντι «Ραμ» Ρόμπινσον στον «Παλαιστή», ο Μίκι Ρουρκ δίνει την ερμηνεία της ζωής του. Για τη ζωή αυτή, από την επιτυχία στην (αυτο)καταστροφή και από το ναδίρ σε μια νέα ευκαιρία, ο πρωταγωνιστής της αναλαμβάνει την πλήρη ευθύνη. Η συνέντευξη που παραχώρησε στην Κάρολ Κατγουόλαντρ του «Οbserver» έκανε τη δημοσιογράφο να σκεφτεί πως μερικά χρονάκια στην Κόλαση θα ωφελούσαν πολλούς σταρ του Χόλιγουντ…

Για τη συνέντευξη: «Ξέρεις, για πολλά χρόνια κανείς δεν ήθελε να καθήσει στο ίδιο δωμάτιο μαζί μου και να μου κάνει ερωτήσεις… Τώρα λοιπόν νιώθω ευγνωμοσύνη».

Για τον ρόλο του Ράντι «Ραμ» Ρόμπινσον στον «Παλαιστή»: «Ο Ράντι ζει μέσα στην ντροπή και την απαξίωση. Τον ίδιο εξευτελισμό που βίωσα κι εγώ για 15 χρόνια. Εξευτελισμό τον οποίο μόνος μου προκάλεσα. Έχασα τα πάντα, γυναίκα, σπίτι, φίλους, το όνομά μου στη δουλειά. Ήμουν απελπισμένος. Και ολομόναχος».

Για την κακοποίηση που υπέστη από τον πατριό του ως παιδί: «Δεν τη θέλω αυτή τη γαμημένη την ταμπέλα. Δεν θέλω να είμαι θύμα. Αρνούμαι να την αφήσω να με ορίζει».

Για τη μητέρα του που κοίταζε αλλού: Όταν πέθανε ο Τζο (σ.σ.: ο αδελφός του), πριν από δυόμισι- τρία χρόνια, σταμάτησα εντελώς να της μιλάω. Γιατί αυτός εξακολουθούσε να είναι έξαλλος μαζί της. Κι έπειτα, πριν από περίπου τρεις μήνες, διαγνώστηκε με Αλτσχάιμερ. Τώρα λοιπόν είμαι ΟΚ μαζί της, γιατί δεν θυμάται τι συνέβη».

Για τη γιαγιά που έχασε τον περασμένο μήνα: «Αυτή ήταν που πραγματικά αγαπούσα και που φρόντιζε εμένα και τον Τζο. Πέθανε τον περασμένο μήνα, 99 ετών. Μια εβδομάδα νωρίτερα, είχε πει στην ετεροθαλή αδελφή μου: “Αν είναι να μείνω σε αυτό το καταραμένο κρεβάτι άλλη μια μέρα, τουλάχιστον θα μπορούσα να έχω έναν ωραίο άνδρα δίπλα μου”…

Φοβερή φυσιογνωμία».

Για την αλλοτινή ομορφιά του: «Βλέπω φωτογραφίες μου από την εποχή των “9 εβδομάδων” και δεν μπορώ καν να τις κοιτάξω. Και λέω- η ατζέντισσά μου θα με σκοτώσει- “ποιο είναι αυτό το μ…;”». Για την απόφασή του να εγκαταλείψει την ηθοποιία και να ασχοληθεί ξανά με το μποξ: «Ήταν κάτι πολύ θεραπευτικό για μένα. Γιατί είχα χάσει το πάθος και την επιθυμία και τον σεβασμό για την ηθοποιία, αν και στην πραγματικότητα τα είχα χάσει όλα αυτά για τον εαυτό μου».

Για την Κάρε Ότις,τη γυναίκα που κάποτε χτυπούσε,και μετά περίμενε: «Ήταν μοναδική, η σχέση μας όμως ήταν φωτιά πάνω στη φωτιά. Την περίμενα 10 χρόνια να επιστρέψει· όταν πέθανε ο Τζο, σταμάτησα να την περιμένω… Αλλά δεν θα συμβιβαστώ. Αν δεν μπορώ να έχω αστραπές και βροντές, τότε δεν θα έχω τίποτα. Μια σχέση της μιας βραδιάς από εδώ, μια σχέση της μιας βραδιάς από εκεί, να συμβιβαστώ όμως δεν μπορώ».

Για την πτώση έπειτα από την άνοδο: «Ναι, είναι χειρότερο από το να μην είχες πετύχει ποτέ. Ιδίως άμα ζεις σε μια πόλη βασισμένη στον φθόνο όπως το Λος Άντζελες. Αλλά όλη μου τη μιζέρια εγώ την προκάλεσα».

Γι΄ αυτά που τον κράτησαν ζωντανό: «Νομίζω πως αυτός που με κράτησε εδώ ήταν ο πατέρας της Λόκι [του τσιουάουα], ο Μπο Τζακ. Θυμάμαι μια μέρα να σκέφτομαι ότι δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο, και τον είδα να με κοιτάζει,… με είχε ανάγκη».

Για το τέλος: «Ξέρεις ένα τραγούδι που λέει “πολέμησα τον νόμο και ο νόμος νίκησε”; Ε, εγώ πολέμησα το σύστημα και το σύστημα με έκανε τόπι στο ξύλο.

Μια μέρα είπα στον ψυχοθεραπευτή μου “Ο Σον Πεν, ο Αλ Πατσίνο, κανείς από όλους αυτούς δεν το πέρασε αυτό”.

Και εκείνος μου είπε: “Κανείς από αυτούς δεν θα ήξερε πώς να πέσει τόσο χαμηλά όσο εσύ”».