«Μπήκε μπροστά μας και δέχτηκε όλες τις σφαίρες»

Μάχη με τους δύο εναπομείναντες ενόπλους στους ορόφους του ξενοδοχείου «Ταζ Μαχάλ» έδιναν για δεύτερη μέρα χθες οι κομάντος των ινδικών δυνάμεων, ενώ διαρκώς εντοπίζονται και άλλα πτώματα σε διάφορα δωμάτια. Οι ιστορίες τρόμου των διασωθέντων συνοδεύονται από τις διηγήσεις για την αυτοθυσία των ξενοδοχοϋπαλλήλων: «Αν δεν υπήρχαν εκείνοι, θα είχαμε πολύ περισσότερους νεκρούς».
O αρχηγός της αστυνομίας δήλωσε ότι οι νεκροί έφθασαν τους 143, καθώς εντοπίστηκαν άλλα 24 πτώματα σε διάφορα δωμάτια. Οι περισσότεροι ένοπλοι είχαν σκοτωθεί χθες από τις ειδικές δυνάμεις, οι οποίες απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο του ξενοδοχείου «Ομπερόι», όμως τουλάχιστον ένας κρατούσε δύο ομήρους – μια γυναίκα και έναν άνδρα- στο ξενοδοχείο «Ταζ Μαχάλ» και κινούνταν μεταξύ δύο ορόφων ρίχνοντας χειροβομβίδες και πυροβολώντας τους αστυνομικούς. «Οι τρομοκράτες κινήθηκαν πολύ άνετα μέσα στα κτίρια και γνώριζαν όλα τα κατατόπια. Προφανώς, ήταν άριστα προετοιμασμένοι», δήλωσε ο επικεφαλής των κομάντος. «Και ήταν πολύ αποφασισμένοι και αδίστακτοι. Όποιος τους εμπόδιζε καθώς μετακινούνταν από το ένα μέρος στο άλλο, τον σκότωναν χωρίς κουβέντα». Χθες απελευθερώθηκαν άλλοι 20 Γάλλοι και 5 Ιταλοί τουρίστες, μεταξύ των οποίων και ένα μωρό, ενώ όπως έγινε γνωστό 2 Ιταλοί ακόμα παραμένουν εγκλωβισμένοι σε αποθήκη του ενός ξενοδοχείου.

Ακόμη και με ελικόπτερο επιχείρησαν στο εβραϊκό κέντρο οι επίλεκτες ινδικές δυνάμεις. Όπως έγινε γνωστό, εκεί βρέθηκαν 5 πτώματα. Μεταξύ των νεκρών είναι ένας ραβίνος και η σύζυγός του. Λίγο νωρίτερα, ο Ισραηλινός πρεσβευτής στην Ινδία είχε δηλώσει πως πιθανότατα 6 Ισραηλινοί βρίσκονταν στο κέντρο. «Θα περιμένουμε μέχρι να τελειώσει η επιχείρηση», επισήμανε η Ισραηλινή υπουργός Εξωτερικών Τζίπι Λίβνι.

Οι κομάντος ανακάλυψαν μία ταυτότητα από τον Μαυρίκιο, αρκετές πιστωτικές κάρτες και περισσότερα από 2.000 δολάρια που πιστεύεται ότι ανήκαν σε τρομοκράτη.

Όλοι οι διασωθέντες έχουν να διηγηθούν συγκλονιστικές ιστορίες για την προσπάθεια του προσωπικού των ξενοδοχείων να τους προστατεύσουν. Ο Πρασάντ Μανγκεσικάρ περιγράφει πως μόλις άρχισε η επίθεση ένας υπάλληλος μάζεψε όσους ενοίκους μπορούσε και προσπάθησε να τους οδηγήσει σε μια έξοδο κινδύνου. Ξαφνικά βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με έναν από τους ενόπλους, ο οποίος χωρίς δεύτερη κουβέντα άρχισε να πυροβολεί. Ο υπάλληλος έβαλε μπροστά το σώμα του και τους προστάτευσε, δεχόμενος εκείνος όλες τις σφαίρες. Ανάλογες ιστορίες διηγούνται πολλοί άλλοι, αφού οι υπάλληλοι απέτρεψαν όσους πανικοβλήθηκαν να τρέξουν στο λόμπι όπου βρίσκονταν οι τρομοκράτες, τους έβαλαν σε κρυψώνες, τους πήγαιναν με κίνδυνο της ζωής τους ό,τι χρειάζονταν, ενώ τους πήγαιναν και τρόφιμα μέχρις ότου οι ένοπλοι μπήκαν στην κουζίνα και σκότωσαν όσους βρίσκονταν εκεί.


Σε τρεις πολέμους έχουν εμπλακεί από το 1947

Την ώρα που ο Ινδός υπουργός Εξωτερικών δήλωνε πως «υπάρχουν αποδείξεις ότι στοιχεία στο Πακιστάν ευθύνονται για τις επιθέσεις στη Βομβάη», ο πρόεδρος του Πακιστάν τηλεφωνούσε στον πρωθυπουργό της Ινδίας για να εκφράσει τον αποτροπιασμό του και να δηλώσει ότι «μη κρατικοί παράγοντες θέλουν να επιβάλουν στις δύο κυβερνήσεις τη δική τους ατζέντα». Ινδία και Πακιστάν έχουν εμπλακεί σε τρεις πολέμους από το 1947 όταν κέρδισαν την ανεξαρτησία τους από τη Βρετανία- οι δύο πόλεμοι αφορούσαν τη διαφιλονικούμενη περιοχή του Κασμίρ. Πριν από 6 χρόνια είχαν ξαναβρεθεί στα πρόθυρα πολέμου έπειτα από επίθεση στο ινδικό Κοινοβούλιο ισλαμιστών οι οποίοι ανήκαν σε οργάνωση με βάση το Πακιστάν. Ο πρόεδρος του Πακιστάν Ασίφ Αλί Ζαρντάρι- χήρος της δολοφονηθείσας Μπεναζίρ Μπούτο- υπενθύμισε στον Ινδό πρωθυπουργό Μανμόαν Σινγκ ότι και η χώρα του είναι θύμα της τρομοκρατίας καθώς μετρά 1.500 νεκρούς μέσα σε 16 μήνες από επιθέσεις ισλαμιστών. «Μη κρατικοί παράγοντες θέλουν να επιβάλουν στις κυβερνήσεις τη δική τους ατζέντα, αλλά δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε να το πετύχουν», φέρεται να δήλωσε ο Ζαρντάρι.

Παράλληλα, ο υπουργός Εξωτερικών του Πακιστάν Σαχ Μεχμούντ Κιουρέσι δήλωσε ότι οι δύο χώρες θα πρέπει να ενώσουν τα χέρια για την καταπολέμηση του κοινού εχθρού και κάλεσε το Νέο Δελχί να μην παίξει πολιτικά παιχνίδια με τις επιθέσεις στη Βομβάη. Στις αρχές του 2009 έχουν προγραμματιστεί να γίνουν εθνικές εκλογές στην Ινδία και το κυβερνών κόμμα του Κογκρέσου βρίσκεται ήδη σε δυσχερή θέση, γι΄ αυτό πολιτικοί αναλυτές δεν αποκλείουν την πιθανή εκμετάλλευση των επιθέσεων για πολιτικά οφέλη.


Τα «Μολυβένια Χρόνια» της Ινδίας και ο ανταρτοπόλεμος
ΤΗΕ ΤΙΜΕS , Της ΜΑRΙΑ ΜΙSRΑ

Η Ινδία υπερηφανεύεται για την κοσμική δημοκρατία της, και κατηγορεί κατά κανόνα τον «ξένο (βλ. πακιστανικό) δάχτυλο» για τα ξεσπάσματα της βίας. Η σύγχρονη πραγματικότητά της, όμως, παραπέμπει περισσότερο στα «Μολυβένια Χρόνια» της Ιταλίας, τη δεκαετία του 1970, παρά στη Χρυσή Εποχή της Αχίμσα (μη βίας), επί Μαχάτμα Γκάντι.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, η πολιτική βία προκαλεί στην Ινδία τις μεγαλύτερες απώλειες μεταξύ αμάχων έπειτα από το Ιράκ. Τον τελευταίο χρόνο, διαπράττονται κάθε μήνα περισσότερες από 100 τρομοκρατικές επιθέσεις. Η τρομοκρατική βία είναι, δυστυχώς, ενδημική στη χώρα. Και δεν είναι επ΄ ουδενί αποκλειστικότητα της μουσουλμανικής μειονότητας, των 150 εκατομμυρίων μουσουλμάνων που συγκροτούν το 13% του ινδικού πληθυσμού.

Οι εξεγέρσεις. Οι μαοϊκοί «Ναξαλίτες» επιμένουν στον ανταρτοπόλεμό τους εδώ και περισσότερα από 30 χρόνια. Τη δεκαετία του 1980, το κίνημα απόσχισης του κρατιδίου Πουντζάμπ κόστισε 40.000 ζωές, η εξέγερση στο Κασμίρ άλλες 90.000. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980- αρχές της δεκαετίας του 1990, ινδουιστές εθνικιστές χρησιμοποιούσαν κατά κόρον την τρομοκρατία ως εκλογικό όπλο- το ίδιο άλλωστε φαίνεται πως κάνουν και φέτος, εν όψει των γενικών εκλογών τον Μάιο, με επιθέσεις εναντίον Ινδών χριστιανών στην Ανατολική και τη Νότια Ινδία. Παρά τα πολυθρησκευτικά και πολυεθνοτικά αίτια της βίας, ωστόσο, οι ινδικές αρχές τείνουν να αντιμετωπίζουν μόνο τους μουσουλμάνους ως τρομοκράτες. Παρ΄ ότι, λοιπόν, οι μουσουλμάνοι «τρομοκράτες» υπόκεινται σε έκτακτους νόμους κράτησης και δικάζονται σε ειδικά δικαστήρια, οι ινδουιστές «ταραξίες» δικάζονται σε τακτικά δικαστήρια ή, ακόμα συχνότερα, δεν τιμωρούνται καθόλου- όπως δεν τιμωρήθηκε ουδείς από τους υπεύθυνους για τα πογκρόμ στη Βομβάη το 1993 και στο Γκουτζαράτ το 2002, όπου σκοτώθηκαν περισσότεροι από 4.000 μουσουλμάνοι.

Και οι πακιστανικές υπηρεσίες πληροφοριών, και διεθνείς ομάδες τζιχαντιστών, έχουν παράσχει εκπαίδευση και χρηματοδότηση στους Ινδούς μουσουλμάνους τρομοκράτες, αυτό είναι αδιαμφισβήτητο- επικεφαλής στρατολόγος, ωστόσο, είναι συχνά το ίδιο το ινδικό κράτος.

Οι «Ανέγγιχτοι». Σε επίπεδο κρατιδίων, αστυνομία και δικαιοσύνη είναι συχνά «αιχμάλωτοι» ινδουιστικών πολιτικών συμφερόντων που χρησιμοποιούν αντιτρομοκρατικούς νόμους για να ολοκληρώσουν πολιτικές βεντέτες. Η ακραία ένδεια πολλών μουσουλμάνων- το καθεστώς των οποίων θεωρείται, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση, χαμηλότερο και από αυτό της χαμηλότερης ινδουιστικής κάστας, των «Ανέγγιχτων»εντείνει τη δυσφορία. Παρ΄ ότι οι «Ανέγγιχτοι» και άλλες χαμηλές κάστες προωθούνται ενεργά στα πανεπιστήμια και περίβλεπτες θέσεις στο δημόσιο, τα 150 εκατομμύρια μουσουλμάνων έχουν μόνο το 3% των θέσεων στο δημόσιο, και ακόμα μικρότερη εκπροσώπηση στο σώμα της αστυνομίας. Η Αλ Κάιντα έχει ασφαλώς εντοπίσει το ρήγμα κάτω από την κοσμική Ινδία και θα κάνει ό,τι μπορεί για να το διευρύνει.


«Ήθελαν ένα μακελειό μπροστά στις κάμερες»

«Αυτές οι επιθέσεις από δεκάδες άτομα με ακάλυπτο πρόσωπο δείχνουν τη θέληση των τρομοκρατών να προκαλέσουν τις αρχές στον δρόμο και μπροστά στις κάμερες» δηλώνει στην εφημερίδα «Le Figaro» ο Ολιβιέ Γκιγιάρ, διευθυντής του κέντρου ερευνών για την Ασία στο Ινστιτούτο Διεθνών και Στρατηγικών Σχέσεων. Αυτό που «έλειπε», σύμφωνα με τον Γάλλο ειδικό, ήταν μια επίθεση αυτοκτονίας για να συμπληρωθεί το κάδρο. Και αυτή η «έλλειψη» δημιουργεί αμφιβολίες σχετικά με μια ενδεχόμενη σύνδεση της Αλ Κάιντα. Ελάχιστα είναι και τα πράγματα που γνωρίζουμε για την οργάνωση που ανέλαβε την ευθύνη, τους Μουτζαχεντίν του Ντεκάν. Όπως τονίζει, «αυτή η οργάνωση δεν είχαν δώσει συγκεκριμένα σημάδια ύπαρξης, ούτε είχαν αφήσει ίχνη, πριν από τις επιθέσεις. Επομένως μπορούν να γίνουν μόνο υποθέσεις». Μια υπόθεση είναι ότι βρήκαν ένα όνομα ειδικά γι΄ αυτή την περίπτωση ή ότι πρόκειται για ένα παρακλάδι των Ινδών μουτζαχεντίν, τους οποίους γνωρίζουμε πολύ καλά ως υπερασπιστές της «καταπιεσμένης μουσουλμανικής μειονότητας». Μπορεί όμως να πρόκειται για κάποια νέα ισλαμική οργάνωση, η οποία θέλησε με αυτόν τον τρόπο να γίνει γνωστή έξω από τα σύνορα της Ινδίας.