Χριστούγεννα σε παράδεισο

Τι θα λέγατε για μια χριστουγεννιάτικη απόδραση… παίρνοντας τα βουνά; Τα πετρόχτιστα σπίτια του οικισμού μοιάζουν να φωλιάζουν σε αετοφωλιά στις κατάφυτες πλαγιές των κακοτράχαλων βουνών. Τριγύρω το τοπίο είναι μια ζωγραφιά από ράχες, πολυπερπατημένα μονοπάτια, απύθμενες χαράδρες αλλά και γάργαρα νερά. Το Πάπιγκο είναι ορεινός παράδεισος.

Στους «μαχαλάδες» του Πάπιγκου αποκλείεται να βρεθείς τυχαία. Εδώ οι δρόμοι καταλήγουν, δεν περνούν, με τα βουνά τριγύρω να κυριαρχούν και να επηρεάζουν με το επιβλητικό παρουσιαστικό τους, τους ρυθμούς της τοπικής ζωής. Στην περιοχή του Ζαγοριού, το μεγαλύτερο και επιβλητικότερο βουνό είναι η Τύμφη, γνωστή και ως Γκαμήλα από το όνομα της ψηλότερης κορυφής της (2.497 μ.). Η ανηφορική διαδρομή ελίσσεται ανάμεσα σε δρυς, κέδρους και τις χαμηλές ράχες της περιοχής, έως ότου ύστερα από μια δεξιά καμπή του δρόμου ο ορίζοντας γεμίζει από τον επιβλητικό όγκο της Τύμφης. Συμπαγής και πολύκορφη οριοθετείται από μεγάλες χαράδρες, φαράγγια και ορθοπλαγιές που σου δημιουργούν δέος καθώς ο δρόμος οδηγεί κατευθείαν πάνω στην σκουρόχρωμη κορμοστασιά τους. Σύντομα, αφού διασχίσεις το όμορφο χωριό Αρίστη, θα κατηφορίσεις προς την κοιλάδα όπου ρέει ένα από τα πιο καθαρά ποτάμια της Ευρώπης, ο Βοϊδομάτης. Λίγο πριν τη μικρή κοιλάδα του Βοϊδομάτη, ένα υπέροχο πλατανοδάσος που την σκεπάζει σχεδόν ολόκληρη, κρύβει και το μοναστήρι της Χρυσοσπηλιώτισσας. Ο μικρός χωματόδρομος διασχίζει το πυκνό πλατανοδάσος με τα καθάρια νερά του Βοϊδομάτη να δίνουν τη δική τους παράσταση γύρω από τη μονή που είναι σκαρφαλωμένη σε έναν βράχο της αριστερής όχθης του ποταμού.

Ο μοναδικός δρόμος της περιοχής κατηφορίζει προς τον Βοϊδομάτη και τη μικρή γέφυρα που δρασκελίζοντας το ποτάμι, ενώνει το Πάπιγκο με τον υπόλοιπο κόσμο. Το μικρό γεφύρι έχει δεχθεί τροποποιήσεις και κάποιες ενισχύσεις, αλλά δεν επαρκεί για τις σύγχρονες ανάγκες της περιοχής καθώς τα μεγάλα τουριστικά οχήματα αντιμετωπίζουν πρόβλημα στη διέλευσή της. Είναι το πιο εύκολο σημείο για να απολαύσει κανείς τα κατακάθαρα νερά του ξακουσμένου ποταμού με τα πλατάνια να σκεπάζουν με τα κλαδιά τους σχεδόν τα πάντα, δημιουργώντας σχήματα και γραφικές εικόνες με τα βαθυγάλαζα νερά του Βοϊδομάτη.

Συνεχίζοντας, ο δρόμος ανεβαίνει μία απότομη ράχη σχηματίζοντας αλλεπάλληλες φουρκέτες, τα «καγκέλια». Όμοιά της διαδρομή δεν υπάρχει αλλού στη χώρα μας, τονίζοντας με την παρουσία της το απόμακρο του χωριού, κάτι όμως που το κάνει ακόμα πιο γοητευτικό. Δεξιά χάσκει το τέλος του φαραγγιού του Βίκου και με τους πύργους της Αστράκας σχεδόν να βρίσκονται δίπλα σου, νιώθεις ότι πλησιάζεις στο τέλος της διαδρομής. «Σκαρφαλώνοντας» στους δυτικούς πρόποδες της Τύμφης εμφανίζονται τα πρώτα σπίτια του Πάπιγκου. Ουσιαστικά το χωριό αποτελείται από δύο οικισμούς το Μικρό και το Μεγάλο Πάπιγκο τους οποίους ενώνει μια διαδρομή δύο χιλιομέτρων. Γνωστό τα τελευταία χρόνια λόγω της θέσης του, καθώς είναι το βασικό σημείο προσπέλασης του βουνού, περήφανο και επιβλητικό, απόμακρο και φιλικό μαζί, μοιάζει να σε προσμένει σίγουρο για τη σαγήνη που αποπνέει.