Το λαμπερό Πάπιγκο

Όλο το Ζαγόρι είναι γνωστό για την πολιτιστική κληρονομιά του, το έντονο ανάγλυφο του εδάφους, αλλά και για την αρχιτεκτονική των σπιτιών του, όπου επικρατεί ως βασικό δομικό υλικό η πέτρα. Όμως το Πάπιγκο είναι ακόμα πιο λαμπερό. Η περιοχή ανήκει γεωγραφικά στο Δυτικό Ζαγόρι, με το Μικρό να βρίσκεται σε υψόμετρο 980 και σε 900 το Μεγάλο Πάπιγκο. Σχεδόν από παντού πλαισιώνεται από πελώριες και απότομες βραχοσειρές που το προστατεύουν σαν κάστρα μυθικών γιγάντων από τους αέρηδες, αλλά και από τους διάφορους επιδρομείς των παλαιότερων χρόνων. Τσιούκα, Λάπατο, Ραδόβολη από τον Βορρά, Αστράκα, Ατζιάιμα, Κούπος από την Ανατολή, και το φαράγγι του Βίκου από τα νότια. Μόνο προς τα δυτικά μένει ανοικτό ένα μικρό μέρος, η Μάννα, από όπου οι ντόπιοι παρατηρούν το ηλιοβασίλεμα και προβλέπουν τον καιρό. Τα σπίτια είναι συγκεντρωμένα και σύμφωνα με τη ζαγορείτικη αρχιτεκτονική αναπτύσσονται γύρω από το κεντρικό σημείο του χωριού, το «Μεσοχώρι». Από εκεί ξεκινά ένα δίκτυο από πεζόδρομους και λιθόστρωτα καλντερίμια που ενώνουν τις γειτονιές του οικισμού. Τα σπίτια είναι κτισμένα όλα από λευκή πελεκητή ντόπια πέτρα με τη σκεπή να αποτελείται από σκουρόχρωμες πλάκες, ενώ διαθέτουν συνήθως ευρύχωρες πλακοστρωμένες αυλές.