ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Καστέλλια

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Θαν. Σταματέλος, Καστέλλια Παρνασίδας, γράφει:

«Τα 6.000 χωριά της Ελλάδας ήταν κάποτε ο κορμός της χώρας. Όμως σήμερα είναι η ραχοκοκαλιάφάντασμα. Και πώς αλλιώς να το χαρακτηρίσουμε, όταν σε όλα τα χωριά υπάρχουν δημοτικά σχολεία, αλλά είναι κλειστά, αφού δεν υπάρχουν παιδιά. Υπάρχουν όμως οι εναπομείναντες ηλικιωμένοι και για παρηγοριά έχουν το αγροτικό ιατρείο για πρώτες βοήθειες και για να γράφουν τα φάρμακά τους. Έλα όμως που και εδώ συμβαίνει το ίδιο, όπως και με τα σχολεία: όλα τα χωριά έχουν ιατρείο, αλλά χωρίς γιατρό.

Στο χωριό μου, τα Καστέλλια, για πολλές δεκαετίες έφευγε ο αγροτικός γιατρός μόλις ερχόταν ο αντικαταστάτης του. Τώρα συμπληρώθηκε ένας χρόνος που δεν έχουμε γιατρό, αλλά και το ιατρείο της Γραβιάς που είναι κοντά μας, μισό χρόνο περίπου είναι και αυτό κλειστό.

Σε αυτή τη χαώδη κατάσταση, και για εκατοντάδες δημότες του Δήμου Γραβιάς, δίνει λύσεις η κ. Καΐλη, φαρμακοποιός στη Γραβιά, που ενημερώνει τον κόσμο ποια ημέρα θα έρθει γιατρός από την Άμφισσα για να γράψουν φάρμακα, ενώ τους στέλνει στο σπίτι τα φάρμακα μέχρι να έρθει γιατρός, και γενικώς πασχίζει- όχι επαγγελματικά, αλλά στην κυριολεξία κάνει λειτούργημα, αφού πονάει για το πρόβλημα που υπάρχει. Εκεί μάλιστα που πόνεσε διπλά ήταν όταν πριν από λίγες εβδομάδες έφυγε από τη ζωή η μάνα της και δεν υπήρχε γιατρός να πιστοποιήσει τον θάνατο!

Θέλω να πω στους υπευθύνους πως υπάρχουν και εξαιρέσεις προτεραιότητας και, στην προκειμένη περίπτωση η Κως, το νησί του Ιπποκράτη, όχι μόνο δεν πρέπει να έχει ελλείψεις γιατρών, αλλά να δημιουργηθεί Μητροπολιτικό Γενικό Νοσοκομείο τιμώντας τον πατέρα της Ιατρικής.

Αλλά και το χωριό μου να έχει πάντα αγροτικό γιατρό, μια και κατέχουμε πανελλήνια πρωτιά, με πενήντα Καστελλιώτες γιατρούς να προσφέρουν υπηρεσίες ανά την Ελλάδα».

Ο Ν. Αθανασόπουλος, Κρέμου 129, Καλλιθέα, γράφει:

«Κάνω ιδιαίτερη αναφορά στα δάνεια που χορηγούν οι τράπεζες στους πολίτες-δανειολήπτες, τα οποία αν δεν αποπληρώνονται, τείνουν να εξελιχθούν σε κοινωνική μάστιγα και δημιουργούν πλήθος προβλημάτων.

Οι ευθύνες των πολιτών για τα δάνεια που χορηγούν οι τράπεζες είναι υπαρκτές και δεδομένες, καθώς φταίνε και οι ίδιοι οι πολίτεςκαταναλωτές-δανειολήπτες, οι οποίοι δανείζονται άκριτα και ασυλλόγιστα, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αποπληρώσουν το δάνειο με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Δεν ξέρουμε πού να στρέψουμε τα πυρά μας, στους πολίτες που δανείζονται απερίσκεπτα, επιπόλαια και χωρίς υπολογισμό, ή στις τράπεζες που δανείζουν χωρίς πλήρη και ενδελεχή έλεγχο της δανειοληπτικής ικανότητας του δανειολήπτη».