ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Όχι στο ευρώ

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Θ. Θεοχάρης, τηλ. 6977.561000, γράφει:

«Πέρασαν σχεδόν 7 χρόνια από την κουτοπόνηρη νύχτα όταν ο… καταλληλότερος ανέμιζε στην Πανεπιστημίου μια δεσμίδα χαρτονομισμάτων ευρώ με ύφος αρχοντοχωριάτη της δεκαετίας του ΄50, που με το ταγάρι στον ώμο και τις μουστάκες έφτανε για πρώτη φορά στην πρωτεύουσα. Και εμείς οι δυστυχείς, όπως και στα χρόνια της δουλείας επί Σουλεϊμάν Β΄ συναλλασσόμασταν με το γρόσι (gurus), ξαναπήραμε 200 χρόνια μετά στα χέρια μας ένα άλλο αλλοδαπό- και ακόμα χειρότερα- πανάκριβο νόμισμα, από το οποίο απείχαμε όχι μία, όχι δύο, όχι δέκα, αλλά 340,75 φορές προς τα κάτω.

Με απλά λόγια, το καταχρεωμένο ελληνικό κράτος ανεξήγητα παγιδεύθηκε σε ένα νόμισμα του οποίου η αξία σε σχέση με τη δραχμή διέφερε όπως διαφέρει μια χλιδάτη Πόρσε από ένα πατίνι. Έκτοτε η οικονομία μας, υποτελής πλέον, και η καθημερινή ζωή μας πήραν τον κατήφορο. Μέσα σε μια νύχτα το μπουκάλι νερό από 50 δραχμές πήγε στις 170 δραχμές, η τιμή του μαϊντανού και του άνηθου από 70 δραχμές το ματσάκι πήγαν στις 350 δραχμές και τα εισιτήρια των λεωφορείων από 100 δραχμές έφτασαν πρόσφατα στις 275 δραχμές (0,80 ευρώ). Οι “προστάτες” του ευρώ εφηύραν όρους όπως “στρογγυλοποίηση”, “μεσάζοντες”, “φιλελευθερισμός” και άλλες φαιδρότητες, που ούτε οι ίδιοι βέβαια πιστεύουν. Το χάος και η ακρίβεια του ευρώ χτύπησε ταυτόχρονα όλους τους λαούς της ευρωζώνης που χρόνο με τον χρόνο έβλεπαν το εισόδημα και το επίπεδο ζωής τους να κονιορτοποιούνται. Την ίδια στιγμή, το αόρατο στρατηγείο των Βρυξελλών, διαβλέποντας τη λαϊκή κατακραυγή, επιστράτευσε πλήθος κονδυλοφόρων, χαρτογιακάδων και μοσχοπληρωμένων νεογιάπηδων προκειμένου να χρυσώσουν το χάπι με μονόστηλα και βαρυσήμαντες δηλώσεις υποστήριξης στο τρισάθλιο και μίζερο αυτό νόμισμα, που μέρα με τη μέρα δυναμιτίζει την κοινωνική ειρήνη και επαυξάνει την αντιπάθεια στη νέα Ευρώπη του Μάαστριχτ, μια Ευρώπη-διευθυντήριο, μα συνάμα και απεχθή δυνάστη που μισεί παθιασμένα τα έθνη και τα εθνικά κράτη, μεταλλαγμένη και ομογενοποιημένη, συγκεντρωτική και γραφειοκρατική, αυτοκρατορική και ολοκληρωτική, αποσχισμένη από τους λαούς της και τις ανάγκες τους.

Με αυτά τα δεδομένα, το νέο του 2008 “όχι” του λαού της Ιρλανδίας στα αόρατα και καταπιεστικά σχέδια του υπερκράτους των Βρυξελλών ήρθε φυσιολογικότατα και έπονται και άλλα “όχι”. Η Ιρλανδία, χώρα του ευρώ και αυτή, υφίσταται τις ίδιες με εμάς συνέπειες εξ αιτίας του ευρώ και αυτό δεν θα μπορούσε να το αγνοήσει ο Ιρλανδός ψηφοφόρος ενώπιον της κάλπης. Το μόνο σίγουρο είναι ότι, εάν αυτή τη στιγμή γίνει πανευρωπαϊκό δημοψήφισμα για το νόμισμα, το ποσοστό απόρριψης του ευρώ ίσως σε κάποιες χώρες να αγγίξει και το 80%!».