Δίκτυο

Μία Ελληνίδα σε ύδατα διεθνή
Γ.Δ.Κ.Σ.

Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου εδώ και μερικές μέρες έχει νέα αντιπρόεδρο. Και αυτή τη φορά είναι Ελληνίδα: η εκλεκτή μεταφράστρια Χριστίνα ΜπάμπουΠαγκουρέλη. Πρώην πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου του ΔΙΘ και εκλεγμένο μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου του ΔΙΘ. Η εκλογή έγινε κατά τη διάρκεια του 32ου Παγκοσμίου Συνεδρίου του οργανισμού αυτού της UΝΕSCΟ, που πραγματοποιήθηκε στη Μαδρίτη από 22 έως 27 Σεπτεμβρίου με τη συμμετοχή 250 συνέδρων από 56 χώρες. Το Συνέδριο, που πραγματοποιείται κάθε δύο χρόνια από μία χώρα μέλος του ΔΙΘ- η Ελλάδα το έχει φιλοξενήσει το 1957 και το 2002-, είχε φέτος εορταστικό χαρακτήρα, μια και κλείνουν εξήντα χρόνια από την ίδρυση (1948) του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Και ας σημειωθεί πώς είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα, ενεργό μέλος του ΔΙΘ από το 1951- οπότε και ιδρύθηκε το Ελληνικό Κέντρο του- εκλέγει αντιπρόσωπό της στο προεδρείο. Γεγονός ιδιαίτερα τιμητικό.


Το όνειρο μιας μπάντας
Ε.Φ.

Το Λιδορίκι είναι ορεινό χωριό που δοκιμάστηκε στα δύσκολα χρόνια μετά τον πόλεμο και το οποίο ερήμωσε όταν το ποτάμι του Μόρνου έγινε λίμνη.

Ανάμεσα στους λιγοστούς κατοίκους σήμερα υπάρχει και νέο αίμα. Μαθητές του Γυμνασίου και ενήλικοι μπήκαν στον κόπο να μάθουν ότι η μουσική δεν είναι μόνο για τα πανηγύρια. Αυτή ήταν η ιδέα για να γεννηθεί η Φιλαρμονική Μπάντα του Λιδορικίου η οποία μόλις άρχισε τη λειτουργία της χάρη στην πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Ομίλου Λιδορικίου και στο μεράκι του μαέστρου, ο οποίος καταφθάνει κάθε εβδομάδα από την Άμφισσα για να κάνει μάθημα στα 30 παιδιά και ενηλίκους που μαζεύονται από τα γύρω χωριά. Ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς. Οι προσδοκίες ακόμη μεγαλύτερες. Τα Χριστούγεννα οι πιο καλοί οι μαθητές θα είναι έτοιμοι για να παίξουν τα κάλαντα στον κεντρικό δρόμο του χωριού. Μπορεί το Λιδορίκι να μην έχει παράδοση στα χάλκινα όργανα, έχει όμως ομογενείς ευεργέτες. Δύο κάτοικοι Αμερικής με ρίζες εκ Λιδορικίου έβαλαν τα χρήματα για την αγορά των οργάνων και για την πραγματοποίηση ενός ονείρου. Κι έτσι οι προθέσεις γίνονται πράξεις και ξυπνούν ένα απομονωμένο χωριό από τον λήθαργο.


Ο μεγαλύτερος εχθρός
Π.Κ.

Ο κόσμος αναπτύσσεται, η τεχνολογία εξελίσσεται, το ενδιαφέρον για τα μνημεία αυξάνεται, το οπλοστάσιο των μέσων για την προστασία τους τελειοποιείται, αλλά οι κίνδυνοι που τα απειλούν πληθαίνουν αντί να μειώνονται. Η διαπίστωση προέρχεται από επίσημα χείλη, του διευθυντή του Κέντρου της Παγκόσμιας Κληρονομιάς Φραντσέσκο Μπανταρίν που βρέθηκε στη πυρόπληκτη Αρχαία Ολυμπία επ΄ ευκαιρία ενός διεθνούς σεμιναρίου της UΝΕSCΟ που είχε ως θέμα την διαχείριση του κινδύνου καταστροφών όσον αφορά τα μνημεία παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς.

Προκειμένου να αντιμετωπισθεί η συνεχής αύξηση των εν λόγω κινδύνων χρειάζεται, όπως είπε, μια νέα στρατηγική- στην οποία θα ενταχθεί η προστασία των μνημείων στο μέλλον. Αυτό είναι το κάλεσμα της Ολυμπίας. Στην πρώτη θέση των σύγχρονων κινδύνων μάλιστα βρίσκονται οι κλιματικές αλλαγές και η μόλυνση του περιβάλλοντος, που αφορούν όχι μόνο τα μνημεία αλλά και τον χώρο που τα περιβάλλει. Στη δεύτερη θέση οι ένοπλες συγκρούσεις και έπονται άλλοι καταστροφικοί παράγοντες.