Φαινόμενα

Ξεχασμένη σε άλλο κόσμο
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Μια καθημερινή τραμπάλα που ζαλίζει, για τον τηλεθεατή:
από την αφασία της πρωινής τηλεόρασης στη ζοφερή πραγματικότητα της βραδινής
Πρωί πρωί ο κόσμος που παραμένει σκανδαλωδώς ανέγγιχτος από την πραγματικότητα, ο κόσμος της πολυτέλειας που υποτίθεται ότι όλοι μπορούν να ζήσουν. Όχι πια. Αλλά αυτό δεν απασχολεί την εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη, για παράδειγμα, που εξακολουθεί να το γλεντάει με τα αγαπημένα της θέματα. Σύνδεση με νυχτερινά κέντρα- χθες η Ελένη Κοκκίνου, προχθές ο Ρέμος κ.ο. κ.- φώτα και χλιδές. Ακολουθούν οι ύμνοι στις διασημότητες που έγιναν προσφάτως γονείς με ιδανικό πρότυπο της εκπομπής το «κουκλοζεύγαρο», όπως το αποκαλεί η Ελένη της πρωινής σαπουνόπερας, τον Σάκη και την Κάτια και το μωρό τους.

Να τους ζήσει όπως και όλα τα μωρά του κόσμου και εκείνα που γεννιούνται και εγκαταλείπονται γιατί δεν έχουν οι γονείς να τα μεγαλώσουν και εκείνα που θα μεγαλώσουν στη φτώχεια και δεν θα ΄χουν λαμπερά βαφτίσια και ακριβές νταντάδες, αλλά αυτά δεν αφορούν τα πρωινάδικα. Μέχρι πότε η τηλεόρασή μας θα παραμένει κλεισμένη στο κουκούλι του μικρόκοσμου των διασημοτήτων της;

Και αίφνης τα δελτία των 20.00 προσφέρουν το υπερθέαμα της φτώχειας. Το κακό ξεπροβάλλει αιφνιδίως, έπειτα από μια μέρα μακαριότητας με τις χλιδάτες ζωές να ΄χουν ξεδιπλωθεί επί ώρες, τη Θώδη να φτιάχνει σπανακόπιτα καλεσμένη στης Μαριέττας, την Ελένη να ανάβει καντήλια και να προσεύχεται στην εικόνα του Σάκη και της Κάτιας. Ένα κακό, σαν τον Κόμη Δράκουλα, που απλώνεται από δελτίο σε δελτίο με το ένα πόδι στην πραγματικότητα και το άλλο στην τρομαγμένη φαντασία. Όχι ότι φταίει κάθε Ελένη πρωινατζού για τις νοοτροπίες που μια ολόκληρη κοινωνία έχει διαμορφώσει και που προϊόν τους είναι και η ίδια. Πάντα χρειαζόταν και χρειάζεται ο κόσμος τα παραμύθια που προσφέρει το θέαμα. Αλλά όχι μόνον αυτά, τα οποία να εναλλάσσονται πλέον απευθείας με τους άγριους εφιάλτες του ενημερωτικού προγράμματος. Ζαλάδα! Μόνον αυτό μπορεί να συμβεί και είναι το χειρότερο.

Την ομαλή προσγείωση σε έναν κόσμο που μοιάζει πιο κοντινός, πιο καθημερινός, πιο ανθρώπινος είδαμε με ανακούφιση να την επιχειρεί η πρωινή εκπομπή της ΕΤ1 «Έχουμε και λέμε», που παρουσιάζει εμφανή βελτίωση από τις πρώτες της ημέρες, βρήκε τον ρυθμό της και κυρίως οι πέντε κυρίες που την παρουσιάζουν (Βαγιάνη, Λουιζίδου, Ζουμπουλάκη, Δαρμουσλή, Μιχελιδάκη) βρήκαν τη… μιλιά τους. Και έτσι αναδεικνύεται και η ιδιαιτερότητα της εκπομπής που είναι να «κοιτάει» το πίσω μέρος της εικόνας την οποία συνθέτει η αποκαλούμενη επικαιρότητα. Δεν την αρνούνται, αλλά δεν διστάζουν να «ξύσουν» ελαφρά το λούστρο της.

Γ ια παράδειγμα, δεν έλειψαν τα πλάνα με τον Σάκη και την Κάτια να βγαίνουν από το μαιευτήριο. Αλλά προστέθηκε το «αθέατο» κομμάτι, συζητήθηκε η δίψα της αγοράς για τις διασημότητες, η επένδυσή της σε ανθρώπινο κόπο και μέσα για να διαμορφώσει τον κόσμο της λάμψης και πήραν τον λόγο οι δημοσιογράφοι «που κατασκήνωσαν δύο ημέρες πριν έρθει στο μαιευτήριο η Κάτια». Χωρίς την παραμικρή καταγγελτική χροιά, μόνο με την προβολή των δεδομένων, το ρεπορτάζ που έχει παθιάσει τα απανταχού πρωινάδικα και κουτσομπολάδικα, ξεφλουδίστηκε από την ίδια την πραγματικότητα που το κατασκευάζει. Ακολούθησε μια σύντομη συζήτηση για την «ευτυχία» με αφορμή τα βιβλία του Κοέλιο, ακόμη και για τον ίδιο τον Κοέλιο ως συγγραφέα. «Δεν αντέχω τα βιβλία του», επικριτική για την απλοϊκή γραφή του η Ρένια Λουιζίδου. «Σοφία είναι η ικανότητα να αντιλαμβάνεσαι το πιο απλό πράγμα», θα αντιπαραθέσει το μοντέλο της παρέας, Μάρα Δαρμουσλή, η οποία έχει βαλθεί να ανατρέψει το στερεότυπο για την κατηγορία που εκπροσωπεί και ορισμένες φορές μιλάει σαν την Αρβελέρ. Ευχάριστη έκπληξη.

Ένα βίντεο με απόψεις καθημερινών ανθρώπων για την ευτυχία πυροδοτεί νέο γύρο συζητήσεων. «Ευτυχία για τον άνθρωπο της Υποσαχάριας Αφρικής είναι να βρει νερό», θα πει η Ρίκα Βαγιάνη δίνοντας αμέσως το μέτρο της διαφοράς που έχει για κάθε πολιτισμό η έννοια.


Στο μπιχλιμπιδομάνι των πρωινάδικων

Λίγο αργότερα στο «Έχουμε και λέμε» καλεσμένος ο συγγραφέας Αλέξης Σταμάτης γίνεται επίκεντρο για μια συζήτηση για τη λογοτεχνία, για το πόσο εθισμένοι στην ανάγνωση είναι οι Έλληνες- που δεν είναι-, για την εκδοτική αγορά, που προχωράει στις εντυπώσεις του συγγραφέα από την Αμερική την οποία προσφάτως επισκέφτηκε, συνεχίζει με ερωτήσεις για το πώς γράφει και για τις αγωνίες των συγγραφής που επεκτεινόταν ώς την κριτική της πραγματικότητας που διαμορφώνουν τα μίντια. Απόψεις που εκφράζονταν καταιγιστικά, σαν σε μια παρέα που ζει και παρακολουθεί τον πραγματικό κόσμο, δίνουν στην εκπομπή το στίγμα εναλλακτικής πρωινής ψυχαγωγίας και στην τηλεόραση μιαν ανάσα ξεκούρασης από το μπιχλιμπιδομάνι των πρωινάδικων. Το μόνο που μας λείπει από την εκπομπή είναι η σύγκρουση νοοτροπιών, όπως θα εκφραζόταν από τις διαφορετικές ηλικίες και τα κοινωνικά περιβάλλοντα που κανονικά θα ΄πρεπε να εκπροσωπούν οι πέντε οικοδέσποινες. Αλλά μην τα θέλουμε και όλα!