Επιφυλλίδα

Δημιουργικές νοικοκυρές και προεκλογικές παντιέρες
Του Κώστα Λογαρά

Δεν υπάρχει, ίσως, πιο παρεξηγημένο επάγγελμα- επιτρέψτε μου να το θεωρώ επάγγελμα παρ΄ ότι δεν αμείβεται-, έργο πιο παρακατιανό και αμελητέο απ΄ αυτό που προσφέρειμια παραδοσιακή νοικοκυρά. Ακόμα και η μερακλίδικη δουλειά της, και η μπελαλίδικη λογαριάζεται για πάρεργο.

Άλλα επαγγέλματα προσδίδουνλάμψη και πρεστίζ (δικαίως ή αδίκως) και κόβοντας μονέδα πιστεύεται (σωστά ή λανθασμένα) ότι κατοχυρώνουν τη γυναικεία χειραφέτηση. Αλλά και τούτο ΄δώ, της αφανούς νοικοκυράς, γιατί να είναι τόσο απαξιωμένο;

Όσοι το υποτιμούν έχουν μάλλον στο μυαλό τους τη γυναίκα την υποταγμένη σ΄ έναν άντρα- αφεντικό, την προσδεμένη στην «κολόνα του σπιτιού της»· κι ακόμα, εκείνες που βουλιάζουνε μπροστά στην τηλεόραση κι ολημερίς πηγαινοέρχονται απ΄ την κουζίνα στην κρεβατοκάμαρα. (Ως προς αυτό, δεν έχουν κι άδικο οι επικριτές τους).

Σάματι, όμως, δεν υπάρχουν κι επαγγελματίεςκαριερίστες που μουχλιάζουν αντιστοίχως στα γραφεία τους, που βουλιάζουν μέσα στα δημόσια έγγραφα και στη ρουτίνα τους; Και μη μου πείτε ότι φτάνει μόνοένας μισθός για να διασφαλίσει την όποια χειραφέτηση ή να αποπληρώσει το τέλμα και την ισοπέδωση.

Η μαραγκιασμένη, λ.χ., υπάλληλος πίσω απ΄ το γκισέ ενόςδημόσιου ταμείου κοιτάζει τον συναλλασσόμενο μαζί της με την ίδια ακριβώς αδιαφορία ή και απέχθεια που νιώθει πιθανότατα και μια νοικοκυρά μπαϊλντισμένη από τον «αφέντη του σπιτιού της». Και με την ίδια ευχαρίστηση θα εκσφενδόνιζαν στη μούρη τους κι οι δύο, η μία τους φακέλους με τα έγγραφα κι η άλλη την κατσαρόλα της με το γιαχνί.

Θέλω να πω ότι άμα έχει σταματήσει το μυαλό του ανθρώπου να δουλεύει κι η ψυχή να πάλλεται, το παιχνίδι έχει πια χαθεί γι΄ αυτόν. Είτε άντρας είναι είτε γυναίκα. Όταν τα αισθήματά του έχουν νεκρωθεί, όπου κι αν βρίσκεται, στο σπίτι ή στο οποιοδήποτε γραφείο, ξεπέφτει αλίμονο στην κατηγορία τής πιο τελματωμένης και συμβατικής «νοικοκυράς».

Γι΄ αυτό το βρίσκω άδικο να υποτιμάμε με τόση ευκολία τις δραστήριες Λωξάντρες του καιρού μας. Που κουμαντάρουν ένα σπίτι, το κρατάνε ζωντανό- αυτό προπάντων- και βρίσκουν χρόνο για τον εαυτό τους και τα ενδιαφέροντά τους. Βλέπεις τη δοτικότητά τους, τη δημιουργική τους διάθεση, την επιθυμία να ευχαριστήσουνε τους άλλους. Λίγο είναι αυτό;

Δεν είναι λίγο να κατέχουν ένα πλήθοςτεχνικές και μυστικά μαγειρικής, να θυμούνται τι αρέσει στους δικούς τους ή στους φίλους που καταφθάνουνε συχνά πυκνά στο κυριακάτικο τραπέζι τους· να ψάχνουν τα καλύτερα και τα φτηνά στην αγορά, να ζυμώνουν με τα χέρια τουςφρέσκο, λαχταριστόψωμί ή να στέλνουνε φιλέματα καμωμένα από τις ίδιες σε αγαπημένα πρόσωπα.

Η προσφορά τους δεν μπορεί παρά να είναι απόρροια μιας γενικότερης αντίληψης για τη ζωή, έκφραση της ψυχικής τους γενναιοδωρίας. Αυτά δεν λογαριάζονται; Ή μήπως τάχατες τα εν ανεπαρκεία, πλέον, χαρακτηριστικά μιας κατά τα άλλα «ασήμαντης» νοικοκυράς δεν είναι τα ζητούμενα στο οποιοδήποτε επάγγελμα; Είναι και παραείναι κι όταν τα συναντάς σε επαγγελματίες κανονικούς, αναγαλλιάζεις.

Χώρια την αίσθηση της βεβαιότητας που καλλιεργούν στα μέλη της φαμίλιας τους, μικρούς- μεγάλους, όταν γυρνάνε ο καθένας από τη δική του τη δουλειά. Και μπαίνουν σ΄ ένα σπίτι- κέλυφος, γεμάτο ζωή και μυρωδιές. Δεν μετράνε, λέω, αυτά; η συνειδητή υπευθυνότητα, η οργανωτική τους ικανότητα, ο πρακτικός τους νους.

Πολλές απ΄ αυτές, μάλιστα, θα ήταν απείρως πιο αποτελεσματικές από κάτι ανεπρόκοπους επαγγελματίες της πολιτικής, αλλά και κάτι μεγαλόσχημους δημάρχους που κάνουν προεκλογική παντιέρα τους το «νοικοκύρεμα» της πόλης τους και την αφήνουν να βουλιάζει μέσα στα σκουπίδια και στη βρώμα. (Επ΄ αυτού θα επανέλθω, εκτενώς).

Γι΄ αυτό σας λέω πως βρίσκω άδικο να απαξιώνουμε με τόση ελαφρότητα τον ρόλο της ανώνυμης και δημιουργικής νοικοκυράς.

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας.