«Ναι, μπορούμε!», τραγουδούσαν

«Είναι η πρώτη φορά εδώ και οκτώ χρόνια που αισθάνομαι υπερήφανος που είμαι Αμερικανός. Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πώς επιτρέψαμε στην κυβέρνηση Μπους να μείνει στην εξουσία για τόσο πολύ, να μας παρασύρει σε τέτοιους δρόμους»…

Χαρά, θλίψη, ενθουσιασμός, ενοχές, ελπίδα… Τα συναισθήματα τη νύχτα των εκλογών ήταν ανάμεικτα στο Ντε Μόιν, την πρωτεύουσα της Αϊόβας, η οποία ψήφισε Ομπάμα. Ο νέος πρόεδρος, άλλωστε, στα πρώτα του σχόλια μετά την εκλογή του, έκανε ειδική μνεία στην πρωτεύουσα της Αϊόβας, τονίζοντας ότι η καμπάνια του δεν χτίστηκε στα σαλόνια της Ουάσιγκτον, αλλά στις αυλές του Ντε Μόιν.

Το σχόλιο ήταν αρκετό για να προκαλέσει τη συλλογική υστερία των ψηφοφόρων του στο ξενοδοχείο «Fort de Μoines», στο κέντρο του Ντε Μόιν, όπου οι Δημοκρατικοί της Πολιτείας είχαν οργανώσει το πάρτι τους.

Άλλωστε, για τον Μπαράκ Ομπάμα όλα άρχισαν εδώ. Και οι κάτοικοι της πολιτείας αυτής δεν το ξεχνούν. Λιγότερο από έναν χρόνο πριν, τον περασμένο Ιανουάριο, ο Μπαράκ Ομπάμα κέρδιζε τις εντυπώσεις (και τη Χίλαρι Κλίντον) στην Αϊόβα, μια από τις πρώτες πολιτείες που διεξάγουν τις προκριματικές εκλογές για την ανάδειξη των υποψηφίων τους και η μόνη που περιλαμβάνει δημόσια διαβούλευση των εκλεκτόρων με τους υποψηφίους για το χρίσμα.

«Βάφτηκαν» μπλε
Οι ψηφοφόροι έχουν συγκεντρωθεί από νωρίς στο ξενοδοχείο και παρακολουθούν με αγωνία τα αποτελέσματα, παρ΄ όλο που από νωρίς φαίνεται ότι ο Ομπάμα έχει το προβάδισμα. Γύρω στις 9.30 μ.μ. το τοπίο στις «επικίνδυνες» πολιτείες έχει αρχίσει να ξεκαθαρίζει και η Αϊόβα βάφεται και επισήμως μπλε- το χρώμα του Δημοκρατικού Κόμματος.

Ο χώρος γεμίζει ασφυκτικά. Οι Αφροαμερικανοί έχουν εξασφαλίσει τις μπροστινές θέσεις κοντά στην τηλεόραση. Φιλιούνται, αγκαλιάζονται, πανηγυρίζουν. Σε λίγο, όλος ο κόσμος έχει γίνει ένα κουβάρι, που περιμένει με αγωνία να μιλήσει ο εκλεκτός. «Ναι, μπορούμε, ναι μπορούμε»… Το πλήθος, που είναι ντυμένο με τισερτ Ομπάμα σε τουλάχιστον δέκα παραλλαγές, φωνάζει ρυθμικά το όνομα του νέου προέδρου περιμένοντάς τον να βγει στο μπαλκόνι. Όταν το σύμβολό τους εμφανίζεται και αρχίσει να μιλά, όλοι σιωπούν. Και περιμένουν βουρκωμένοι. «Η εκλογή μου αποδεικνύει ότι η Αμερική είναι ακόμα το μέρος όπου όλα είναι δυνατά…», λέει. Οι οπαδοί παραληρούν, άλλοι κλαίνε. Η πλειοψηφία είναι λευκοί, νέοι άνθρωποι, αλλά και Αφροαμερικανοί, ακόμη και ηλικιωμένοι που δακρύζουν όταν ο νεοεκλεγείς πρόεδρος αναφέρεται στη γιαγιά του που τον μεγάλωσε και η οποία έφυγε από τη ζωή μόλις μια μέρα πριν από τις εκλογές…

Μια όμορφη μέρα
Η ομιλία τελειώνει και η μελωδία του «Ιt΄s a beautiful day» («Είναι μια όμορφη μέρα») των U2 αγκαλιάζει τον χώρο. Ο κόσμος χορεύει, αγκαλιάζεται, δεν μπορεί να πιστέψει ακόμη στη νίκη. Όταν αντιλαμβάνονται την παρουσία ξένων, τους ενσωματώνουν στη συντροφιά. Χαίρονται. Νιώθουν περήφανοι. Θέλουν να μιλήσουν, να κάνουν την παρουσία τους αισθητή. Να δείξουν ότι η Αμερική δεν είναι φοβική. «Ευχαριστούμε που είστε εδώ. Και που κι εσείς πιστέψατε στον Ομπάμα!», μου λένε νέοι άνθρωποι. Οι οποίοι φαίνεται να κάνουν τώρα την αυτοκριτι- κή τους και να μετρούν το μερίδιο της ευθύνης τους για την κατάσταση στη χώρα τους, που γνώρισε τη συλλογική κατακραυγή για την πολιτική του Τζορτζ Μπους.

Λες και μια ολόκληρη χώρα ξύπνησε ξαφνικά από τον λήθαργο. «Ο Ομπάμα δείχνει ότι η Αμερική δεν είναι μόνο οι πόλεμοι και οι νεοσυντηρητικοί. Η Αμερική είναι πολυπολιτισμική, είναι ανοικτή. Είναι αυτό που βλέπετε εδώ», μου λέει χαμογελώντας ένας 27χρονος νεαρός που ψήφισε για πρώτη φορά σε αυτές τις εκλογές.


Για εκείνους είναι σαν επανάσταση

ΛΙΓΟ ΜΕΤΑ την επινίκια ομιλία του μαύρου προέδρου, οι δρόμοι της πόλης γεμίζουν από αυτοκίνητα με πλακάτ του Ομπάμα και από ανθρώπους που τραγουδούν και φωνάζουν ρυθμικά «ναι, μπορούμε, ναι, μπορούμε!». Το πλήθος δεν λέει να φύγει μέχρι τις 3 το πρωί. Για την πρωτεύουσα μιας φιλήσυχης, αγροτικής περιοχής, όπου οι άνθρωποι δεν βγαίνουν ποτέ έξω τις καθημερινές και όταν βγαίνουν κοιμούνται στις 9 το βράδυ, αυτό το θορυβώδες βουητό είναι επανάσταση.

Στο απόλυτο κοντράστ, λίγο νωρίτερα, στο ξενοδοχείο «Μάριοτ του Ντε Μόιν», όπου οι Ρεπουμπλικανοί έχουν τη δική τους συγκέντρωση για να παρακολουθήσουν τα αποτελέσματα, οι συγκεντρωμένοι δεν ξεπερνούν τους 30. Τα πρόσωπα είναι σκυθρωπά και σκεπτικά. Κανένας δεν μιλά. Κανένας δεν χαμογελά. Οι πιο εκδηλωτικοί επικρίνουν τον Ομπάμα και ψελλίζουν ότι τους περιμένουν τέσσερα χρόνια… σοσιαλισμού.

Οι Δημοκρατικοί, πάντως, τηρούν απόλυτη σιωπή την ώρα που ο Τζον ΜακΚέιν εμφανίζεται και με αξιοπρέπεια παραδέχεται την ήττα του. Και τον χειροκροτούν. Μια νεαρή γυναίκα βάζει τα πράγματα στη θέση τους: «Αφού μπορέσαμε να ψηφίσουμε τον Ομπάμα, γιατί να μη χειροκροτήσουμε τον ΜακΚέιν;».