Ο Ομπάμα φέρνει την αλλαγή

Ο Μπαράκ Ομπάμα πέτυχε αυτό που μέχρι πριν από λίγους μήνες φαινόταν αδύνατο. Ο 44ος πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ένας μιγάς από λευκή μητέρα και Κενυάτη πατέρα που εμφανίστηκε στο πολιτικό στερέωμα πριν από μόλις τέσσερα χρόνια.
Ο Ομπάμα πέτυχε κάτι ακόμη, να μαγέψει την Ευρώπη η τελευταία εκδοχή του αμερικανικού ονείρου.

Όταν η Σρι Μουρτινίνγκσι ρώτησε τους οκτάχρονους μαθητές της τι θα ήθελαν να κάνουν όταν μεγαλώσουν, μερικοί απάντησαν ότι ήθελαν να γίνουν γιατροί, κάποιοι άλλοι πιλότοι. Ένας μαθητής όμως είχε διαφορετικό όνειρο- ήθελε να γίνει πρόεδρος. Λεγόταν Μπαράκ Ομπάμα. Σαράντα χρόνια αργότερα και 16.300 χιλιόμετρα από την Τζακάρτα, ο κόσμος παρακολούθησε με ανακούφιση εκείνον τον Αφροαμερικανό μαθητή που έζησε για λίγο στην Ινδονησία να πραγματοποιεί το όνειρό του. Σε αυτό το όνειρο ελάχιστοι στοιχημάτιζαν πριν από 21 μήνες, όταν τον Φεβρουάριο του 2007 ο γερουσιαστής του Ιλινόις ανακοίνωνε την υποψηφιότητά του για το χρίσμα των Δημοκρατικών.

Το μήνυμα της ανατροπής

Αν και ανερχόμενο αστέρι του κόμματος, η μόλις πρώτη του θητεία στη Γερουσία που μεταφραζόταν σε απειρία και κυρίως η Χίλαρι Κλίντον που είχε την υποστήριξη του κομματικού κατεστημένου θεωρητικά ψαλίδιζαν τις ελπίδες του. Και τη θεωρία επιβεβαίωναν τα νούμερα: μια δημοσκόπηση τον Οκτώβριο του 2007 έδειχνε τη Χίλαρι Κλίντον να προηγείται με τουλάχιστον 30 μονάδες του αντιπάλου της. Το πρώτο μήνυμα της ανατροπής ήρθε στις 3 Ιανουαρίου 2008: ο Ομπάμα έβγαινε νικητής στην πρώτη αναμέτρηση των προκριματικών εκλογών στην Αϊόβα και κατακτούσε το πολυπόθητο momentum για τη συνέχεια. Οι επόμενοι μήνες είδαν το Δημοκρατικό Κόμμα να διχάζεται, τους δυο αντιπάλους να δίνουν μια σκληρή μάχη και τη Χίλαρι Κλίντον να αποσύρεται τελικά από τη διεκδίκηση του χρίσματος μόλις τον Ιούνιο.

Ο Μπαράκ Ομπάμα έφτασε απέναντι στον Τζον ΜακΚέιν με την Ευρώπη να τον λατρεύει και την Αμερική να αρχίζει να πείθεται από το όραμά του. Στις προκριματικές εκλογές είχε κερδίσει, απρόσμενα για πολλούς, την υποστήριξη της οικογένειας Κέννεντυ. Πριν από δυο εβδομάδες τάχθηκε στο πλευρό του ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Μπους, Κόλιν Πάουελ. Οι δημοσκοπήσεις εμφάνιζαν τον Ομπάμα να προηγείται σχεδόν σε όλες τις πληθυσμικές ομάδες και ο ίδιος ξεπερνούσε χωρίς απώλειες τις σχέσεις του με τον πάστορα Τζερεμάια Ράιτ, ο οποίος είχε επιτεθεί στη «λευκή Αμερική» και τον καθηγητή Μπιλ Άγιερς, που οι Ρεπουμπλικανοί χαρακτήριζαν «τρομοκράτη» για τη δράση του κατά του Πολέμου στο Βιετνάμ.

Οι τηλεμαχίες
Στα τρία ντιμπέιτ με τον ΜακΚέιν δεν επεδίωξε κάποιο συντριπτικό χτύπημα, αλλά περιορίστηκε να κερδίσει τις εντυπώσεις.

Όπως σημειώνουν οι Financial Τimes, ο Ομπάμα προσάρμοσε απολύτως το χάρισμά του σε μια καλοσχεδιασμένη στρατηγική. Πολιτικοί αναλυτές συγκρίνουν την προεκλογική του εκστρατεία με τις δυο αντίστοιχες του Τζορτζ Μπους το 2000 και το 2004: ήταν αποτελεσματική, είχε ένα σαφές μήνυμα και πολλή διαφήμιση. Αυτό το τελευταίο χάρις στην ευφυή κίνηση του επιτελείου του να αναζητήσει μια μικρή οικονομική ενίσχυση από τους ψηφοφόρους, συγκεντρώνοντας το ποσό ρεκόρ των 640 εκατ. δολαρίων.

«Έλεγαν ότι αυτή η μέρα δεν θα έφτανε ποτέ»

Ο ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ σημείωνε πριν από μερικές ημέρες ο «Ιndependent», χρειάστηκε να αποδείξει στους 21 μήνες της προεκλογικής εκστρατείας ότι δεν είναι ακόμη ένας μαύρος ακτιβιστής. Αντίθετα, υπενθύμισε ότι κάθε Αμερικανός μπορεί να τού αναγνωρίσει κάτι από την πολυπλοκότητα της καταγωγής του. Είναι μαύρος από τον πατέρα του αλλά και λευκός από τη μητέρα του, μεγάλωσε σε μια οικογένεια όπου το θρησκευτικό στοιχείο είναι απόν, αλλά φοίτησε σε μουσουλμανικό σχολείο κι έπειτα έγινε μέλος χριστιανικής κοινότητας μαύρων. Γεννήθηκε στη Χαβάη, έζησε μερικά χρόνια στην Τζακάρτα, σπούδασε στη Νέα Υόρκη και στο Λος Άντζελες και εργάστηκε ως εθελοντής στις φτωχές κοινότητες των μαύρων του Σικάγου πριν ολοκληρώσει τις σπουδές του στο Χάρβαρντ. Ο Ομπάμα κατάφερε να συμπυκνώσει το μήνυμά του γύρω από την προσωπική του ιστορία. «Έλεγαν ότι αυτή η μέρα δεν θα έφτανε ποτέ. Έλεγαν ότι αυτή η χώρα είναι πολύ διχασμένη για να ενωθεί γύρω από έναν κοινό στόχο». Αυτή του η φράση του μετά τη νίκη του στην Αϊόβα επιβεβαιώθηκε 300 ημέρες αργότερα.