[ Διαστάσεις ] Ένα χειροκρότημα για τους ήρωες

Την περασμένη Δευτέρα έγινε στο Λονδίνο η πρεμιέρα της επικής ταινίας του Στήβεν Σόντερμπεργκ για τον Τσε Γκεβάρα (στην Ελλάδα θα έρθει στις 27 Νοεμβρίου). Στο τέλος του πρώτου μέρους, το κοινό ξέσπασε σε χειροκροτήματα, μερικοί μάλιστα εξέφρασαν τον ενθουσιασμό τους και με δυνατές κραυγές.
Πατέρας, γιατρός, εραστής και πάνω απ΄ όλα αντάρτης, ο Τσε εξακολουθεί να συγκινεί και να συνεπαίρνει κάθε ευαίσθητη ψυχή. Μόνο το πάθος του για τα πούρα- κι ας υπέφερε από άσθμα- αμαυρώνει κάπως την εικόνα του αυτήν την άκαπνη εποχή. Όσο για τις εκτελέσεις με τις οποίες βαρύνεται, αυτές θεωρούνται αναπόφευκτες σε καιρό πολέμου. Σύμφωνα μάλιστα με τον Ντέηβιντ Ααρόνοβιτς των Τάιμς, το κοινό στο Λονδίνο παρακολούθησε μάλλον διασκεδασμένο τη σκηνή στην οποία οι καταδικασμένοι σε θάνατο βιαστές ζητούν περισσότερο ρούμι. Τα γέλια κόπηκαν μόνο όταν ο Τσε τους χαρακτήρισε «αδερφές». Όλα κι όλα, οι Λονδρέζοι είναι πάνω απ΄ όλα πολιτικά ευπρεπείς.

Με ανάλογο ενθουσιασμό έχει γίνει δεκτή σε όλο τον κόσμο και η ταινία «Πείνα», με αντικείμενο την απεργία πείνας μέχρι θανάτου στην οποία προχώρησαν το 1981 ο Μπόμπυ Σαντς και οι σύντροφοί του στις φυλακές Μέιζ. Ο αντάρτης που θυσιάστηκε για τις ιδέες του στα 27 του χρόνια, και συνοδεύτηκε στην τελευταία του κατοικία από 100.000 ανθρώπους, εξακολουθεί να αποτελεί παράδειγμα ηρωισμού και αυταπάρνησης. Το τραγικό του τέλος σβήνει τις σκοτεινές πλευρές του αγώνα του ΙRΑ: Ο δεύτερος απεργός πείνας που έχασε τη ζωή του, ο Φράνσις Χιουζ, ήταν υπεύθυνος της ομάδας που στις 8 Φεβρουαρίου 1978 τοποθέτησε μια βόμβα κάτω από το αυτοκίνητο του στρατιωτικού Ουίλιαμ Γκόρντον, ο οποίος οδηγούσε κάθε πρωί τον γιο του και την κόρη του στο σχολείο. Ο πατέρας σκοτώθηκε επιτόπου, το κορίτσι αποκεφαλίστηκε και το αγόρι τραυματίστηκε βαριά. Αλλά ο σκηνοθέτης δεν ασχολείται με τέτοιες λεπτομέρειες. Ή θεωρεί ότι είναι κι αυτές δικαιολογημένες σε καιρό πολέμου.

Και ίσως έτσι να είναι. Οι ρομαντικοί ήρωες ανήκουν στα παραμύθια. Η εποχή μας, όπως και όλες οι εποχές, έχει ανάγκη από την εξιδανίκευση. Στο συγκλονιστικό του βιβλίο με τίτλο «Μακρυά, πολύ μακρυά» (εκδ. ΠΟΛΙΣ), ο Σεμπάστιαν Μπάρυ περιγράφει έναν Ιρλανδό στρατιώτη (και μακρινό του θείο) που μάχεται με ηρωισμό στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μόνο για δύο πράγματα αισθάνεται ένοχος: Επειδή σε μια μάχη σώμα με σώμα αναγκάστηκε να σκοτώσει έναν Γερμανό κι επειδή πήγε με μια πόρνη στην Αμιένη, προδίδοντας το κορίτσι του στην πατρίδα. Με άλλα λόγια, ο Γουίλυ είναι τέλειος. Ποιος δεν θα τον χειροκροτούσε στο τέλος, ποιος δεν θα δάκρυζε, ποιος δεν θα ζήλευε μια τέτοια φυσιογνωμία; Και ποιος νοιάζεται αν υπάρχουν κι άλλες πλευρές, υπόγειες, σκοτεινές, που θα μπορούσε ίσως να απομυθοποιήσουν τον ήρωα;

LΙΝΚ:

http://diastaseis.blogspot.com