Το έργο του «ζωγράφου της ύπουλης βίας» ξανά επί τάπητος

Πίνακες που θεωρήθηκαν πριν από 35 χρόνια ακατάλληλοι για ανηλίκους και πίνακες με φρουτάκια που επικρίνουν προφητικά τη σύγκρουση μεταξύ φύσης και τεχνολογίας αποτελούν τις κορυφαίες στιγμές στην πορεία του πιο στρατευμένου Έλληνα καλλιτέχνη, του Ηλία Δεκουλάκου, του ζωγράφου της ύπουλης βίας και της αλλοτρίωσης.

Η μοντέρνα τέχνη ήταν επανάσταση. «Γκρέμισε εικονικές αξίες. Τις γνήσιες όχι μόνο δεν τις απέρριψε, αλλά αντίθετα συνέβαλε στην ανάδειξή τους», έγραφε ο ζωγράφος. Και μια έκθεση που συμπίπτει με τα δέκα χρόνια από τον θάνατό του δείχνει πόσο τολμηρός και επίκαιρος υπήρξε και παραμένει.

Πρόκειται στην ουσία για την αναβίωση των δύο πιο μαχητικών εκθέσεών του. Η πρώτη (στο «Χίλτον») δεν άνοιξε το 1973 γιατί πέρασε μια δασκάλα με τους μαθητές της, είδε τα γυμνά, δεν πρόσεξε τη φάλαγγα στα πόδια και τα κάγκελα των κελιών και διαμαρτυρήθηκε γιατί θεώρησε τα έργα άσεμνα. Ο Δεκουλάκος τα απέσυρε και τα παρουσίασε λίγο αργότερα στις «Νέες Μορφές».

Η δεύτερη έκθεση περιλαμβάνει έργα της περιόδου 1974-1978 που παρουσιάστηκαν στον «Δεσμό». Αποτελεί σχόλιο στην εξουσία που ασκεί η τεχνολογία στο όνομα της ανάπτυξης με κύριο μέσο και τη γλώσσα της διαφήμισης. Είναι μήλα, αχλάδια, μεταλλικοί σωλήνες που συνυπάρχουν σε λιτές απεικονίσεις με αερογράφο και περιείχαν τόσο την ιδέα της αποξένωσης από τη φύση και της αμήχανης συνύπαρξης σ΄ έναν κόσμο ο οποίος, όπως επισημαίνει η ιστορικός της τέχνης Μάρθα Χριστοφόγλου, άλλαζε και παραμορφωνόταν.

ΙΝFΟ

«Ηλίας Δεκουλάκος. Αναδρομή 1968-1978» στο Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης (Μέγαρο Εϋνάρδου, Αγ. Κωνσταντίνου 20, τηλ. 210-3234.267) έως 7 Δεκεμβρίου.