Βόλτα με έναν «τρελό επιστήμονα»

Πλαστικοί σωλήνες, οδοντόπαστες και μάλλινα πουλόβερ έκαναν μια 40λεπτη βόλτα τέχνης στην Αθήνα με την υπογραφή του διάσημου Γερμανού περφόρμερ
Oδός Όθωνος, 12 το μεσημέρι. Τίποτα δεν μαρτυρά πως οι γύρω στους 30 ανθρώπους (άνδρες και γυναίκες, από είκοσι μέχρι προχωρημένα-ήντα) που περιμένουν έξω από ένα αστικό λεωφορείο δεν είναι απλοί επιβάτες. Μπαίνουν όχι κατά σειρά προτεραιότητας, αλλά βάσει καταλόγου που διαβάζει η συντονίστρια αυτής της ομάδας.

Κι αν οι επιβάτες μοιάζουν άνθρωποι της διπλανής πόρτας, εκείνος που τους περιμένει- ευτυχώς όχι ο οδηγός- μάλλον βγαλμένος από άλλο κόσμο μοιάζει. Νέος, με βαμμένο λευκό το πρόσωπο, μαυρισμένα μάτια, λευκό πουκάμισο και μαύρο παντελόνι με ένα μπάλωμα- που θα αποδειχτεί σκονάκι στη συνέχεια. Θεωρείται από τους σημαντικότερους περφόρμερ παγκοσμίως. Ο Γερμανός Γιον Μποκ, που ήρθε καλεσμένος της Μπιενάλε της Αθήνας για να δώσει «διάλεξη», όπως αποκαλεί τις περφόρμανς του. Μια ολόκληρη εγκατάσταση από σωλήνες ντυμένους με κόκκινη μονωτική ταινία στη μέση του λεωφορείου. Μια βαλίτσα με τσιγαρόκουτα, σακούλες με μπαμπάκι, θήκες από αυγά, σοκολάτες στο πάτωμα. Δίπλα μια κούτα γεμάτη μάλλινες κάλτσες, αρχαιοελληνικά αγαλματάκια, κατασκευές που θυμίζουν παιδική χειροτεχνία, από φασόλια και ζυμαρικά. Ένα πουλόβερ- μαξιλάρι κρέμεται μπροστά από την πόρτα.

ΙΝFΟ

Προβολές των ταινιών του Γιον Μποκ έως 5 Νοεμβρίου, στον «Μικρόκοσμο» (Λ. Συγγρού 106, τηλ. 210-
9215.305), στις 21.00 και τις 23.00. Ίντερνετ: http://www.xyzprojects.org

Περιέργεια και αμηχανία διάχυτη. Ο οδηγός βάζει μπροστά τη μηχανή. Την ώρα που περνάμε μπροστά από τη Βουλή ο καλλιτέχνης μάς καλωσορίζει στην αγγλική (με έντονη γερμανική προφορά) και αρχίζει να λειτουργεί ως «τρελός» επιστήμων που αλλάζει πρόσωπα. Αντικρύζει την πραγματικότητα μέσα από τον δικό του ιδιαίτερο κόσμο και αρχίζει να τροφοδοτεί με μπαλάκια από ασημόχαρτο τη βασική του εγκατάσταση, ενώ ζωγραφίζει με οδοντόπαστα.

Φτάνουμε στην Ομόνοια. Μέχρι ο Γιον Μποκ να πασαλείψει με αφρό ξυρίσματος την εγκατάστασή του και να τη σκουπίσει με ένα κουτάλι που θυμίζει καταπέλτη, ξεκλέβουμε ματιές έξω από το παράθυρο. Απορημένοι όσοι στέκονται στο πεζοδρόμιο προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Εκείνοι που έχουν το πιο απορημένο βλέμμα όμως είναι οι επιβάτες των διπλανών λεωφορείων, που δεν πιστεύουν στα μάτια τους.

Στροφή στην Αγίου Κωνσταντίνου. Και η πρώτη εθελόντρια φοράει ένα κράνος από αλουμινόχαρτο. Οι προεκτάσεις του δένονται στις χειρολαβές, και ενώ βγαίνουμε Πειραιώς ο Γιον Μποκ αρχίζει να αρμέγει την αγελάδα- μαξιλάρι. Της κάνει ενέσεις, της κόβει τον μαστό, τη χτυπάει…

Χαμοστέρνας, και ο καλλιτέχνης φοράει μια ζαρωμένη μελιτζάνα ανάμεσα στα πόδια του. Περνά ανάμεσά μας διαβάζοντας ένα ποίημα στα γερμανικά από το μπάλωμα- σκονάκι του παντελονιού του, για να ξαπλώσει εν συνεχεία σε ένα πατίνι και ύστερα από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες να κυλήσει ανάσκελα ανάμεσα στα καθίσματα και να ζητήσει να τον πασαλείψουμε με αφρό ξυρίσματος από τα μπουκάλια που κρέμονταν δίπλα μας.

Αμαλίας ξανά. Η δεύτερη εθελόντρια ντύνεται με τη μονόφθαλμη αυτοσχέδια στολή, ενώ για το φινάλε παρελαύνουν τα αγαλματάκια του Ιπποκράτη- με τον εγκέφαλό του από φασόλια-, αλλά και του Σωκράτη με τις ιδέες του- σωρό κουβάρι από μαλλί πλεξίματος.

Αποχαιρετισμός, στο Σύνταγμα. Το χειροκρότημα θερμό. Οι τυχεροί (αν σκεφτούμε πως έγιναν χθες τέσσερις διαδρομές και υπήρχαν πάνω από 100 άτομα σε λίστα αναμονής) κατεβαίνουν. Συλλέκτες, ιστορικοί της τέχνης, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, αλλά και απλοί φιλότεχνοι, Έλληνες και ξένοι που έμαθαν για την περφόρμανς από τις εφημερίδες, φίλους ή ακόμη και από το Facebook.


Με μια ματιά

Γεννήθηκε το 1965 στη Γερμανία Έχει εκθέσει στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη και σε μεγάλα μουσεία στο Βερολίνο, στο Λονδίνο, στη Βιέννη, στη Βασιλεία κ.α. Έχει συμμετάσχει στην Μπιενάλε της Βενετίας, στην Ντοκουμέντα και στη Μανιφέστα.


«Θέλαμε να τον δούμε από κοντά»

«Είχε πλάκα. Μοιάζει με τρελό επιστήμονα. Ξέρουμε τη δουλειά του, αλλά θέλαμε να τον δούμε και από κοντά», λένε στα «ΝΕΑ» οι νέοι καλλιτέχνες Ειρήνη, Τερέζα και εκ Βιέννης Αλεξάντερ και Λίλι.

«Μας άρεσε, αλλά μας δυσκόλεψε η γλώσσα. Έπρεπε ή να υπάρχει μετάφραση ή να μας έχει δοθεί το κείμενο. Χάσαμε κάποια πράγματα», λένε δυο ώριμες κυρίες- η μία κτηνίατρος και η άλλη σχεδιάστρια- που έδωσαν το «παρών». «Θα ξαναερχόμασταν σε μια βελτιωμένη εκδοχή του».