Λατρεία για τον Μπερλουσκόνι

Τράπεζες καταρρέουν, αγορές κλυδωνίζονται, αλλά ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι εκεί, βράχος: έξι μήνες αφότου εξελέγη, τα ποσοστά της δημοτικότητάς του έχουν εκτοξευτεί στο 62%. Ίσως είναι η εικόνα της ηρεμίας και του ελέγχου που εμφανίζει, εν μέσω παγκόσμιας κρίσης. Ίσως, πάλι, είναι που «μπορεί να σου πουλήσει ακόμα και τον αέρα που αναπνέεις».

Το σχόλιο ανήκει στον Ιταλό φιλόσοφο, δήμαρχο της Βενετίας και «ελεύθερο ηλεκτρόνιο της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς», Μάσιμο Κατσάρι. Ωστόσο η φωνή κριτικής που υψώνει έχει καταστεί και επισήμως μειοψηφία στην Ιταλία, όπου δύο στους τρεις Ιταλούς εκφράζουν πλήρη εμπιστοσύνη στον Καβαλιέρε. Η λατρεία που του δείχνει μερίδα του ιταλικού Τύπου, επισημαίνουν οι «Financial Τimes», θυμίζει… Βόρεια Κορέα.

Πολλοί συντηρητικοί σχολιαστές τον πιστώνουν με ηγετικό ρόλο στην ευρωπαϊκή προσπάθεια για την αντιμετώπιση της χρηματοπιστωτικής κρίσης, εγκωμιάζοντας παράλληλα τον υπουργό Οικονομικών Τζούλιο Τρεμόντι, επειδή «την είχε προβλέψει». Στην πραγματικότητα, Μπερλουσκόνι και συνεργάτες υπερασπίζονται το αντίθετο εκείνου που έλεγαν πριν από δέκα χρόνια. Τότε ήταν φιλελεύθεροι, σήμερα μιλούν για ασφάλεια, προστασία των καταθετών και της εργασίας.

Η άνοδος της Δεξιάς
Όπως λέει όμως στη γαλλική «Liberation» ο Κατσάρι, «είμαστε στα όρια του πανικού και ιστορικά όταν οι μεσαίες τάξεις φοβούνται, η Δεξιά ανεβαίνει». Προσφάτως ο Καβαλιέρε διακήρυξε πως «η κρατική βοήθεια, η οποία μέχρι χθες θεωρούνταν αμαρτία, πλέον είναι απολύτως απαραίτητη». Παράλληλα, έδωσε μία σειρά υποσχέσεων για οικονομική ενίσχυση της αυτοκινητοβιομηχανίας και άλλων επιχειρήσεων. «Απαξιωμένο τη δεκαετία του 1980, ακατονόμαστο τη δεκαετία του 1990, το κράτος κάνει δυναμική επιστροφή… ως εγγυητής, σωτήρας, μια ιερή εικόνα», σχολίασε ο κοινωνιολόγος Ίλβο Ντιαμάντι.

Όλα μοιάζει να δουλεύουν υπέρ του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Αντιπολίτευση δεν υφίσταται, από την εκλογική ήττα του Απριλίου, η Αριστερά έχει παγιδευτεί σε ένα σύνδρομο ήττας. Ο Καβαλιέρε διαθέτει άνετη πλειοψηφία, δεν χρειάζεται να αναλώνεται σε πολιτικές διαπραγματεύσεις με τους συμμάχους του, είναι μόνος στα ηνία. Ένας ηγέτης ψύχραιμος και καθησυχαστικός. Ενόσω καταρρέουν ολόγυρά του ξένες (προς το παρόν) τράπεζες, εκείνος κάνει σπα στην Ούμπρια, δίνει συμβουλές για το χρηματιστήριο («αγοράστε μετοχές μεγάλων εταιρειών με σημαντικό κρατικό μερίδιο») και γιορτάζει τα 72α γενέθλιά του με «σαλόνια» στην «Ιl Giornale», την οικογενειακή εφημερίδα- πρώτες πρώτες μεταφέρθηκαν οι ευχές του Βλαντίμιρ Πούτιν.

«Μaniera italiana» και στρατός κατά μαφιόζων

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ εδώ και δεκαετίες, το ιταλικό κράτος ασκεί εξουσία και αυτό μοιάζει να ικανοποιεί τους Ιταλούς. Η «σωτηρία» της κρατικής Αlitalia από τη χρεοκοπία απλώς επιβεβαίωσε την αποτελεσματικότητα της maniera italiana”. Ο ζημιογόνος εθνικός αερομεταφορέας παραδίδεται σε κοινοπραξία Ιταλών επιχειρηματιών και ο Μπερλουσκόνι δηλώνει πως θέλει να αλλάξει τους νόμους, ώστε να είναι καλύτερα προστατευμένες οι προβληματικές ιταλικές εταιρείες «απέναντι στις εχθρικές εξαγορές από ξένους».

Οι μετανάστες
Το ιταλικό κράτος ασκεί επίσης εξουσία αναπτύσσοντας στρατό για την επίλυση της κρίσης με τα απορρίμματα στη Νάπολη, για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας, για τη χαλιναγώγηση της μετανάστευσης… Παράλληλα, βέβαια, ο Μπερλουσκόνι επιβάλλει περικοπές στον προϋπολογισμό της αστυνομίας και των δήμων, δημιουργεί (έπειτα από πρόταση της Λέγκας του Βορρά) σχολικές τάξεις μόνο για τα παιδιά των αλλοδαπών θυμίζοντας σε πολλούς «εποχές και λογικές απαρτχάιντ» και παρακολουθεί ένα εντεινόμενο κύμα επιθέσεων εναντίον μεταναστών. Τις τελευταίες εβδομάδες, ένας 22χρονος Γκανέζος τραυματίστηκε στην Πάρμα σε συμπλοκή με την αστυνομία, ένας 36χρονος Κινέζος ξυλοκοπήθηκε από ομάδα παιδιών στη Ρώμη, ένας 19χρονος από την Μπουρκίνα Φάσο ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου στο Μιλάνο από τους ιδιοκτήτες ενός μπαρ, πατέρα και γιο, έξι Αφρικανοί μετανάστες πυροβολήθηκαν στο Καστέλ Βολτούρνο της Νάπολης… Όπως λέει ο Ζαν-Λεονάρ Τουαντί, ο πρώτος μαύρος βουλευτής της Ιταλίας, «όταν αντιμετωπίζεις μια κοινωνική και οικονομική κρίση, εύκολα στρέφεις την οργή σου εναντίον του ξένου». Λογικό. Αφού ο Καβαλιέρε τα κάνει όλα καλά, κάποιος άλλος πρέπει να φταίει.