«Στα γυρίσματα ξέχασα πως έπαιζα σε κωμωδία»

«Συναντηθήκαμε για λιγότερο από ένα λεπτό στη Νέα Υόρκη. Μου είπε πως είχε δει το “Γύρνα πίσω” και πως εκείνη την εποχή έγραφε ένα καινούργιο σενάριο. Θεώρησε πως θα μου ταίριαζε να ερμηνεύσω έναν από τους χαρακτήρες. Μου είπε πως θα ήταν ευτυχής», εξηγεί η Πενέλοπε Κρουζ πώς βρέθηκε να κρατά έναν από τους βασικούς ρόλους στη νέα ταινία του Γούντι Άλεν «Vicky, Christina, Βarcelona», που τα έχει πάει μια χαρά στις κινηματογραφικές αίθουσες.

«Λίγο αργότερα μου έστειλε το σενάριο. Μου άρεσε πολύ. Με έκανε να γελάω. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ξέχασα πως γυρίζαμε κωμωδία, διότι ο ρόλος μου στην ταινία ήταν να υποφέρω, να είμαι αυτοκαταστροφική, να έχω συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα. Μόνον όταν ξαναείδα την ταινία στην πρεμιέρα παρουσία κοινού θυμήθηκα πως είχα γελάσει όταν πρωτοδιάβασα το σενάριο. Εγώ όμως όφειλα να ερμηνεύσω τον ρόλο με σεβασμό και χωρίς να γελάω με τον πόνο του», συνεχίζει η μούσα του Πέδρο Αλμοδόβαρ, που γνώρισε την παγκόσμια αναγνώριση μέσα από την ταινία «Όλα για τη μητέρα μου».

Και μπορεί ως ερωτευμένη και παρορμητική Μαρία Ελένα να τα κατάφερε μια χαρά, όμως η αλήθεια είναι πως δεν είχε συνηθίσει να δουλεύει με τους ρυθμούς του Γούντι Άλεν. «Πάντα είχα την αίσθηση ότι όλοι οι χαρακτήρες στις ταινίες του συμπεριφέρονταν σαν να βιάζονταν. Τώρα νομίζω πως ξέρω πού οφείλεται αυτή η βιασύνη: είναι διάχυτη σε όλο το πλατό την ώρα των γυρισμάτων. Ο Γούντι αφιερώνει στα πράγματα τον χρόνο που θεωρεί απαραίτητο, ούτε στιγμή περισσότερο. Ακόμη και το κάστινγκ το κάνει στα γρήγορα. Στη δική μου περίπτωση χρειάστηκε ένα λεπτό, για άλλους ηθοποιούς αρκείται σε μία πολαρόιντ».

Και μπορεί το «Vicky, Christina, Βarcelona» να είναι μια ακόμη επιτυχία στο βιογραφικό της Πενέλοπε, που γεννήθηκε πριν από 34 χρόνια στη Μαδρίτη από μπαμπά έμπορο και μαμά κομμώτρια, αλλά εκείνη δεν σταματά να πειραματίζεται. Γι΄ αυτό και βρίσκεται ήδη στο πλατό του μιούζικαλ «Νine» υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Ρομπ Μάρσαλ και στο πλευρό της Σοφίας Λόρεν και του Ντάνιελ Ντέι Λιούις. «Υποδύομαι μία Ιταλίδα που μιλάει αγγλικά γι΄ αυτό και κάνω δύο ώρες την ημέρα μαθήματα προφοράς, άλλες δύο μάθημα χορού και ακόμη δύο μαθήματα φωνητικής. Γυρνάω από αίθουσα σε αίθουσα και έχει πλάκα».