«Είδα παιδιά που ζύγιζαν ένα κιλό»

«Θα συγκρατήσω μια ζωή στο μυαλό μου την εικόνα ενός κοριτσιού επτά μηνών: ένα πολύ αδύνατο μωρό, μόλις 4 κιλά, που έπασχε από φυματίωση. Το σώσαμε πραγματικά την τελευταία στιγμή, εκεί που ήταν να πεθάνει, όπως και άλλα άρρωστα παιδιά στο Σουδάν. Βλέπεις γονείς να σου εκφράζουν την ευγνωμοσύνη και τη χαρά τους με το χαμόγελο ή νοήματα, αυτή είναι και η ανταμοιβή μας…».
Περνά τα καλοκαίρια του με τρόπο διαφορετικό, μακριά από τις ελληνικές παραλίες. Για τέταρτη συνεχή χρονιά, ο 39χρονος αιματολόγος κ. Γιώργος Γαβριηλίδης, από τη Βέροια, έδρασε εθελοντικά ως μέλος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ). Έπειτα από τρεις προηγούμενες αποστολές του στο Κονγκό- από το 2005- σε προγράμματα επισιτισμού, αντιμετώπισης αφροδίσιων νοσημάτων και γενικής ιατρικής υποστήριξης του πληθυσμού, βρέθηκε και φέτος, Ιούλιο και Αύγουστο, στην Αφρική. Αυτή τη φορά στο Νότιο Σουδάν, για να παράσχει παιδιατρική και διατροφική φροντίδα σε παιδιά

«ΑΛΛΗ ΙΑΤΡΙΚΗ»

«Είναι μια αλλιώτικη ιατρική, έξω από τη ρουτίνα σου στην Ελλάδα»

ηλικίας έως και 5 ετών, στο πλαίσιο του προγράμματος επείγουσας βοήθειας των ΓΧΣ για τη στήριξη των μετατοπισμένων οικογενειών από τις πρόσφατες εμφύλιες συγκρούσεις.

Στο χωριό Αgok, εγκατεστημένος σε σκηνές «ιγκλού» σε καταυλισμό, μόλις 100 χιλιόμετρα από το υπό σε εύθραυστη ισορροπία Νταρφούρ, κοντά στην προσφάτως βομβαρδισμένη πόλη Αbyei, είδε κι έμαθε πολλά, επέστρεψε πλούσιος σε εικόνες και εμπειρίες. «Ως γιατρός, είχα αφενός ρόλο συντονιστή των ντόπιων και λοιπών ξένων νοσηλευτών, αφετέρου εξέταζα καθημερινά και ο ίδιος γύρω στα 30 παιδάκια. Εδώ βλέπεις περισσότερο χρόνια προβλήματα, δύσκολες και σπάνιες ασθένειες, που δεν τις συναντάς στην Ελλάδα, όπως παιδιά με ΑΙDS, φυματίωση, ελονοσία ή γαστρεντερίτιδες», λέει στα «ΝΕΑ». «Βαριές περιπτώσεις»
Στην πράξη, ο Έλληνας αιματολόγος ήταν από νωρίς το πρωί ώς τη δύση του ηλίου στο πόδι: σε βαριές περιπτώσεις ασθενών παιδιών στο επισιτιστικό Κέντρο – μικρό νοσοκομείο της περιοχής – και σε επιτόπιες εξετάσεις με κινητό συνεργείο σε χωριά στην ύπαιθρο, σε ακτίνα 50-70 χιλιομέτρων, σε επίσης κρίσιμα περιστατικά που έχρηζαν άμεσης ιατρικής μέριμνας. «Έχεις να κάνεις και με περιπτώσεις που έχουν άσχημη κατάληξη, π.χ. τελικής λευχαιμίας. Κυρίως, όμως, αντικρύζεις πολύ βαριά υποσιτισμένα, σκελετωμένα παιδάκια, σαν αυτά που βλέπεις μόνο στην τηλεόραση: προσωπικά είδα μωρό ενός μηνός να ζυγίζει, όλο κι όλο, ένα κιλό, παιδάκια 5 χρόνων να φτάνουν μετά βίας τα 7-8 κιλά!», λέει.

«Δένεσαι με τον κόσμο»
Με γερό στομάχι και αλτρουιστική διάθεση μπροστά στις αντίξοες συνθήκες και τον συνεχώς βροχερό καιρό, ο Γιώργος Γαβριηλίδης δεν μετάνιωσε στιγμή για την επιλογή του να βρεθεί ως εθελοντής γιατρός στη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα της αφρικανικής ηπείρου, το Σουδάν. «Θες να κάνεις κάτι ασυνήθιστο, να ταξιδέψεις και να δεις μια διαφορετική κατάσταση, μια αλλιώτικη ιατρική, έξω απ΄ τη ρουτίνα της δουλειάς σου στην Ελλάδα. Στην πορεία, βέβαια, λίγο λίγο δένεσαι με τον κόσμο και τα μικρά παιδιά εκεί, γι΄ αυτό και συνεχίζεις να το κάνεις. Είναι που θέλεις να βοηθήσεις κι εσύ λιγάκι, με τον τρόπο σου, τους ανίσχυρους αυτούς ανθρώπους: μια μορφή φιλανθρωπίας και δικαιοσύνης, ότι επιτέλους και ο πλούσιος κόσμος απλώνει χείρα βοηθείας προς τον φτωχό…» τονίζει.

[ ΙΝFΟ]

● Γιατροί Χωρίς Σύνορα – Ελληνικό Τμήμα, Ξενίας 15, Αθήνα, τηλ.
210-5200.500, φαξ 210-5200.503, http: //www. msf.gr

«Καλύτερα στα χωριά του Σουδάν, παρά στη λίστα αναμονής για την ειδικότητα»

ΧΩΡΙΣ ΦΩΣ στη διάθεσή του, με τη γεννήτρια να λειτουργεί μόνο μέχρι τις 10 κάθε βράδυ, ο Βεροιώτης γιατρός, όπως και οι συνάδελφοί του, απείχε αναγκαστικά από κάθε είδους «πολυτέλεια». «Αφού τελειώσεις τη δουλειά σου, δεν έχεις και πολλά πράγματα να κάνεις, το πολύ πολύ διάβασμα με καμιά λάμπα, οπότε κοιμόμασταν νωρίς. Είναι λίγο ασκητικά, όχι όμως με πρωτόγονες συνθήκες- πολύς κόσμος πάει διακοπές σε τέτοια μέρη, ακριβώς γιατί ξεφεύγει τελείως από τη ζωή της πόλης. Είσαι, βέβαια, αποκομμένος από τον υπόλοιπο, έξω κόσμο, δεν μαθαίνεις τις ειδήσεις, παρά μόνο επικοινωνείς μέσω δορυφορικού τηλεφώνου ή e-mail με τους δικούς σου.

Δεν είναι, πάντως, και τόσο ακραία δύσκολα εκεί, ο καθένας μπορεί να το κάνει χωρίς να χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα σκληροτράχηλος. Σε τελική ανάλυση αξίζει, είναι εμπειρία ζωής, έντονη! Έχουμε τόσους Έλληνες γιατρούς που κάθονται και περιμένουν για την ειδικότητα, είναι μια καλή επαγγελματική προσωρινή λύση- διέξοδος γι΄ αυτούς…».