Τα σενάρια ξαναγράφονται

Τον Σεπτέμβριο στη Θεσσαλονίκη το έργο ανέβηκε ως αστικό δράμα: δύσκολοι καιροί, καιρός για σοβαρότητα, υπευθυνότητα, μακροπρόθεσμους μεταρρυθμιστικούς σχεδιασμούς και σφιχτά ζωνάρια, ο ήρωας θα είναι χρήσιμος και όχι ευχάριστος, γι΄ αυτό δεν θα δίνει, θα παίρνει- για το καλό μας. Έναν μήνα αργότερα το έργο κατέβηκε άρον άρον, για να ανέβει ένα εύπεπτο μπουλβάρ: ξεχάστε τα μακροπρόθεσμα, δώστε επιδόματα, ανοίξτε τα ταμεία (θαύμα θαύμα, όσο αδειάζουν οι δημοσκοπήσεις, γεμίζουν τα ταμεία), ο ήρωας βγαίνει στον δρόμο, πασχίζει να γίνει ευχάριστος- χρήσιμος έτσι κι αλλιώς δεν ήταν ποτέ.

Τον Σεπτέμβριο, ο ρόλος του πρωταγωνιστή ήταν γραμμένος σε στυλ στέιτσμαν- λίγα λόγια, βαρύ ύφος, αραιές εμφανίσεις που τον προστατεύουν από τη φθορά και την τριβή με τα εγκόσμια και τον προβάλλουν στην κοινή φαντασία ως αποτραβηγμένο σε ένα φωτεινό σπήλαιο (όχι μοναστήρι, προς Θεού) όπου στοχάζεται και σχεδιάζει το λαμπρό μας μέλλον. Έναν μήνα αργότερα, νέο έργο, νέος ρόλος. Ο απόμακρος ηγέτης βγαίνει στο καθημερινό μεϊντάνι ως κομπέρ σε κομματικό αναψυκτήριο. Μία στην Κεντρική Επιτροπή, μία στο Υπουργικό Συμβούλιο, μία στην ΟΝΝΕΔ, μία στην Κοινοβουλευτική Ομάδα και φτου κι από την αρχή. Τον Σεπτέμβριο η μόδα απαιτούσε ένα στυλ «εγώ απλώς προεδρεύω»- μη με ενοχλείτε με τα πόθεν έσχες των υπουργών μου και τις συμβολαιογραφικές πράξεις των συζύγων τους, δεν ασχολούμαι εγώ με τέτοια, δεν κάνω «παραπολιτική», αλλά μεγάλη πολιτική. Η μόδα άλλαξε. Τώρα, τα ξέρω όλα, τα βλέπω όλα, είμαι έτοιμος να κατεβώ στον κομματικό Άδη και να λερώσω τα χέρια μου- ακόμη και με τον Δαϊλάκη…

Άλλαξαν όλα- και πολύ περισσότερα από θέματα στυλ και επικοινωνιακής αρματωσιάς – μέσα σε έναν μόνο μήνα. Και, ως συνέπεια των ραγδαίων αλλαγών, ο άρχων του πολιτικού χρόνου κινδυνεύει τώρα να γίνει θύμα του.

Στην αρχή της σεζόν, ο Καραμανλής έμοιαζε

Περιμένουμε να δούμε αν θα επιλέξει σιγουριά ή ρίσκο. Και αναρωτιόμαστε αν ακόμη κι αυτή η επιλογή θα παραμείνει μέχρι τέλους στη διακριτική του ευχέρεια. Γιατί υπάρχει πάντα ο κίνδυνος, έτσι καθώς είναι υποχρεωμένος να υπαινίσσεται διαρκώς εκλογές και να στήνει εκλογικό σκηνικό ως μέσο για να επιβάλει την πειθαρχία στην παράταξή του και να ανατάξει το κλονισμένο του κύρος, να βρεθεί αιχμάλωτος στο σκηνικό αυτό

να έχει όλα τα χαρτιά της τράπουλας στα χέρια του και όλη την άνεση να επιλέξει αυτός, ελεύθερα, την κίνησή του και τον χρόνο που θα την εκδηλώσει.

Θα κάνει εκλογές πριν από τις ευρωεκλογές του Ιουνίου, ώστε να έχει την ευχέρεια να τις επαναλάβει τον Ιούνιο με νέο εκλογικό νόμο και ευχερέστερη την αυτοδυναμία; Θα τις κάνει μαζί με τις ευρωεκλογές, ώστε η μία κάλπη να εκτονώσει την οργή και στην άλλη να εκταμιευθεί το προϊόν ενός εκβιασμού διακυβέρνησης; Θα αφήσει τις ευρωκάλπες να καταγράψουν ως επίσημο αποτέλεσμα τα σημερινά δημοσκοπικά ευρήματα- την απομείωση του δικομματισμού, την ενίσχυση της Αριστεράς- με την ελπίδα ότι αυτό θα βλάψει το ΠΑΣΟΚ περισσότερο από ό,τι θα βλάψει τον ίδιο κι έτσι θα έχει την ευκαιρία ενός εκλογικού αιφνιδιασμού, με καλύτερους όρους, το φθινόπωρο του 2009 ή την άνοιξη του 2010; Τα σενάρια ήταν όλα ανοιχτά, τα συζητούσαν οι υπουργοί, μαδούσαν μαργαρίτες οι επικοινωνιολόγοι και ζέσταιναν τις μηχανές οι δημοσκόποι- κρεμασμένοι όλοι από τα χείλη του αδιαμφισβήτητου αφεντικού του πολιτικού χρόνου, του Πρωθυπουργού.

O κατακλυσμός του Σεπτεμβρίου τα άλλαξε όλα. Τα σενάρια ξαναγράφονται εξαρχής. Και, κυρίως, η επιλογή τους δεν είναι διόλου βέβαιο πια ότι βρίσκεται στα χέρια του Καραμανλή. Το ρολόι που μετρά πολιτικό χρόνο δεν το φορά πια εκείνος. Κι ίσως η μόνη επιλογή που μπορεί τώρα να κάνει είναι να διαλέξει ανάμεσα στο ρίσκο μιας πρόωρης προσφυγής στις κάλπες (που μπορεί να φέρει ήττα) και τη σιγουριά του μακρού χρόνου (που θα φέρει με βεβαιότητα φθορά και ήττα).

Περιμένουμε να δούμε αν θα επιλέξει σιγουριά ή ρίσκο. Και αναρωτιόμαστε αν ακόμη κι αυτή η επιλογή θα παραμείνει μέχρι τέλους στη διακριτική του ευχέρεια. Γιατί υπάρχει πάντα ο κίνδυνος, έτσι καθώς είναι υποχρεωμένος να υπαινίσσεται διαρκώς εκλογές και να στήνει εκλογικό σκηνικό ως μέσο για να επιβάλει την πειθαρχία στην παράταξή του και να ανυψώσει το κλονισμένο του κύρος, να βρεθεί αιχμάλωτος στο σκηνικό αυτό. Και να βρεθεί υποχρεωμένος- αυτός ο μετρ, υποτίθεται, των τακτικών κινήσεων- να γίνει ο πρώτος πρωθυπουργός στη μεταπολιτευτική ιστορία που προκηρύσσει πρόωρες εκλογές ενώ έρχεται δεύτερος στις δημοσκοπήσεις.