«Με τη γλυπτική δεν νιώθω τυφλός»

«Από τότε που τυφλώθηκα, η γλυπτική είναι το νόημα της ζωής μου, χάρη σ΄ αυτή δεν αισθάνομαι τυφλός. Βλέπεις δεν βλέπεις το τελικό αποτέλεσμα, το έντονο συναίσθημα ικανοποίησης την ώρα που δημιουργείς είναι το ίδιο, εφόσον μπορείς να ελέγξεις άνετα το έργο σου μόνο με την αφή σου. Αυτό το άγγιγμα είναι πάνω απ΄ όλα ψυχικό…».
Έχασε την όρασή του στα 28 του χρόνια λόγω του νεανικού διαβήτη από τον οποίο έπασχε. Ζωγράφος και καθηγητής Καλλιτεχνικών μέχρι τότε, ο κ. Πέτρος Ρουκουτάκης παρέμεινε δημιουργός αλλά, κατ΄ ανάγκην πλέον, σε άλλο εικαστικό πεδίο: ασχολείται δημιουργικά με τη γλυπτική εδώ και 26 χρόνια. «Απότομα η ζωή μου άλλαξε αρκετά, διαλύθηκε ακόμη και ο πρώτος γάμος μου. Αυτό με απογοήτευσε πολύ, για δυο χρόνια δεν ασχολήθηκα καθόλου με την τέχνη μου. Σιγά σιγά, όμως, ήρθα σε επαφή κι έκανα παρέα με άλλα τυφλά άτομα και σύντομα διαπίστωσα πως ζούσαν μια χαρά, χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Πήρα, έτσι, κι εγώ κουράγιο, ειδικά όταν έφτιαξα, ως πείραμα, με κλειστά μάτια ένα μικρό κεφάλι σκύ

ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

Πηγή έμπνευσης είναι η γκάμα από νοερές εικόνες, προσωπικές εμπειρίες και βιώματα

λου από πλαστελίνη. Έβλεπα λιγάκι ακόμα τότε και το αντίκρυσα στο φως, ώσπου είπα μέσα μου: “Να, μπορώ να συνεχίσω!”. Κι αυτό τελικά έκανα…», λέει σήμερα στα «ΝΕΑ».

Όνειρα με εικόνες
Με πηγή έμπνευσής του την γκάμα από νοερές εικόνες, προσωπικές εμπειρίες και βιώματα, όλα τα υπόλοιπα, όπως περιγράφει, ήταν μάλλον εύκολη υπόθεση για τον ίδιο. «Χρόνια τώρα, θυμάμαι πώς ήταν όλα γύρω μου, αυτή είναι η μεγάλη διαφορά μου, σε σχέση με εκ γενετής τυφλούς καλλιτέχνες. Κατά κάποιο τρόπο οι εικόνες αυτές ανανεώνονται μέσα μου, τις βλέπω ακόμα και στον ύπνο μου, και σήμερα τα όνειρά μου είναι με εικόνα και, μάλιστα, έγχρωμα! Από τη στιγμή, λοιπόν, που έχω τις παραστάσεις αυτές μέσα μου, είναι πολύ εύκολο για μένα και να τις αποδώσω, να τις αποτυπώσω στα έργα μου». Η γλυπτική, άλλωστε, είναι θέμα αφής, τονίζει.

«Έχω χρησιμοποιήσει σχεδόν τα πάντα: ξεκίνησα με πηλό, ακολούθησαν ξύλο, μάρμαρο και μπρούντζος. Όλα τα υλικά έχουν την ομορφιά τους, απλά στο μάρμαρο ξοδεύεις περισσότερο χρόνο μέχρι να αφαιρέσεις τα περιττά κομμάτια από τον όγκο του και να το δουλέψεις». Ανάλογα με το μέγεθος του υλικού του, ο ίδιος θα χρειαστεί από μία ημέρα έως και τρεις μήνες, ώσπου να του δώσει τελικά μορφή και σχήμα.

[ ΙΝFΟ ]

Από τις 10 Νοεμβρίου η νέα έκθεση γλυπτών του τυφλού δημιουργού Πέτρου Ρουκουτάκη θα φιλοξενηθεί στην Αίθουσα Τέχνης «Αέναον» (τηλ. 210-
6711.264), στ η Λεωφόρο Κατεχάκη 70, στην Αθήνα.

Χρόνιες επιπλοκές από τον διαβήτη

Ο ΔΙΑΒΗΤΗΣ μπορεί να προκαλέσει βλάβες σε διάφορα όργανα του σώματος. Στις χρόνιες επιπλοκές περιλαμβάνονται βλάβες στα μάτια, τα νεύρα, τα νεφρά, την καρδιά και τα αγγεία. Οι επιπλοκές παρουσιάζονται τόσο στον διαβήτη τύπου 1 (νεανικός διαβήτης που εμφανίζεται σε ανθρώπους κάτω των 30 ετών και η αντιμετώπισή του απαιτεί χορήγηση ινσουλίνης) όσο και στον διαβήτη τύπου 2, και είναι ανεξάρτητες από τον τρόπο θεραπείας (χάπια ή ινσουλίνη). Η άριστη μακροχρόνια ρύθμιση του σακχάρου προφυλάσσει σε μεγάλο ποσοστό από τις επιπλοκές αυτές.

ΤΑ ΝΕΑ on line

Διαβάστε αναλυτικά για τις επιπλοκές από τον διαβήτη και πώς μπορεί να αποφευχθούν εδώ

Στα χνάρια του τυφλά παιδιά του δημοτικού

ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ κατάφερε να στρέψει το ενδιαφέρον των δύο παιδιών του, της 20χρονης κόρης του και του 16χρονου γιου του, στα μυστικά της γλυπτικής, εδώ και δυόμισι δεκαετίες ο Πέτρος Ρουκουτάκης τα διδάσκει, σε γκρουπ των 3-4 ατόμων- «για να γίνεται πιο σωστά το μάθημα»σε τυφλούς μαθητές, 25 τον αριθμό σήμερα, στο Κέντρο Εκπαίδευσης Αποκατάστασης Τυφλών (ΚΕΑΤ, Δημόσιο Δημοτικό Σχολείο Τυφλών Παιδιών), στην Καλλιθέα. «Με τα ανάλογα μαθήματα και εκπαίδευση, είναι πολύ κατάλληλη τέχνη για τυφλά άτομα- η ζωγραφική π.χ. είναι δύσκολη, αφού τα χρώματα είναι καθαρά οπτική υπόθεση.

Και ένα εκ γενετής τυφλό παιδί μπορεί να εξελιχθεί καλλιτεχνικά, έστω κι αν δεν ξέρει καν πώς είναι το σχήμα του δωματίου του, δεν έχει, δηλαδή, την παραμικρή εικόνα μέσα του, όταν έρχεται στο σχολείο», επισημαίνει. Τα πράγματα δυσκολεύουν από το γυμνάσιο κι έπειτα. «Στις μεγαλύτερες σχολικές τάξεις δεν υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης-δάσκαλος γλυπτικής για αυτά τα παιδιά. Εκεί έχουν, βέβαια, καθηγητή Καλλιτεχνικών, που όμως κάνει σε ολόκληρη την τάξη, βλέποντες και μη, μόνο ζωγραφική. Γι΄ αυτό και αρκετά τυφλά παιδιά με σημαντικό ταλέντο χάνονται, δεν βγαίνει συνήθως κάποιος τυφλός καλλιτέχνης που να ξεχωρίσει ιδιαίτερα…».