Δίκτυο

Αιδώς!
Μ.Α.

Δεν της έφτασε της Τζένιφερ Λόπεζ η βόλτα στα κοσμικά στέκια της Αθήνας. Ήθελε και γεύση από πολιτισμό και δη αρχαιοελληνικό. Και βεβαίως μια επίσκεψη στην Ακρόπολη και μερικές φωτογραφίες μπρος στον Παρθενώνα δεν θα μπορούσαν να λείψουν από το πρόγραμμά της. Πού το μεμπτόν; Στο ότι δεν θέλησε να κουράσει τα ασφαλισμένα για πολλά εκατομμύρια δολάρια πόδια της και προτίμησε να χρησιμοποιήσει τον ανελκυστήρα που εξυπηρετεί τα άτομα με ειδικές ανάγκες;

Ίσως όχι, αν η Λατινοαμερικάνα σταρ δεν έκανε τον Παρθενώνα σκηνικό για να φωτογραφηθεί με τα ρούχα της κολεξιόν που φέρει την υπογραφή της! Και όλα αυτά με τις μουλωχτές ευλογίες του υπουργείου Πολιτισμού που δεν πέρασε το θέμα από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο και ενώ παραμένει αδιευκρίνιστο αν και ποιο αντίτιμο πλήρωσε για να «νοικιάσει» τον Ιερό Βράχο. Άντε και σε σειρά εσωρούχων με διάσημη υπογραφή την επόμενη φορά, στο όνομα της όποιας προβολής της Ελλάδας!
Η αμαρτία είναι βυζαντινή…
Β.Χ.

Η «αμαρτία είναι βυζαντινή κι ο έρωτας αρχαίος». Αυτός ήταν ο αρχικός τίτλος των «Τραγουδιών της αμαρτίας» (της σειράς τραγουδιών που μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκις σε στίχους Ντίνου Χριστιανόπουλου και ηχογραφήθηκε το 1996, δυο χρόνια μετά τον θάνατο του συνθέτη. Ο τίτλος κρίθηκε «μακαρόνι» και άρα αντιεμπορικός, έτσι επιλέχθηκε ο δεύτερος και γνωστός πλέον που, κατά τον ποιητή, «έγινε αρεστός σ΄ ένα μέτριο και ημιμαθές κοινό». Αυτό αποκάλυψε, μαζί με άλλα πολλά, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος παρουσιάζοντας την αποψινή συναυλία- αφιέρωμα στα «Τραγούδια της αμαρτίας», που δίνεται στο πλαίσιο των φετινών Δημητρίων στο κινηματοθέατρο «Αριστοτέλειον» της Θεσσαλονίκης με τον Ανδρέα Καρακότα (φωνή) και την Ντόρα Μπακοπούλου (πιάνο). «Είναι η πρώτη φορά από τον πρώτο χρόνο των Δημητρίων που με καλούν σε εκδήλωση με εισιτήριο. Όταν είναι εκδήλωση με ελεύθερη είσοδο, λυσσάζουν για να παραβρεθώ. Αυτό δείχνει μια νοοτροπία βλαχοπουτανιώτικη. Περισσότερο μ΄ αγαπούν οι Αθηναίοι και λιγότερο οι Θεσσαλονικείς, αλλά τώρα που γέρασα και κλάταρα- έγινα κιόλας 78 χρονών- τώρα θα φύγω στην Αθήνα;» σχολίασε σκωπτικά ο Ντίνος Χριστιανόπουλος.


Ποιητικά μονοπάτια
Χ.Π.

Η πρώτη ψύχρα του φθινοπώρου και το αεράκι που «θόλωνε» τα μικρόφωνα ταίριαζαν γάντι με τα τεκταινόμενα επί σκηνής. Ο Νικόλα Πιοβάνι, καθισμένος στο πιάνο του, μας οδήγησε αβίαστα στα ποιητικά του τοπία- τοπία που για μας είναι άμεσα συνδεδεμένα με εικόνες από ταινίες των αδελφών Ταβιάνι, του Φελίνι, του Τορνατόρε, του Μπενίνι. Η ποίηση της τόσο ιταλικής μουσικής του, η ανεμελιά και η παιγνιώδης διάθεση των πλήκτρων του (σε συνδυασμό με τον λυρισμό και τη λεπταίσθητη μελαγχολία τους), οι εντάσεις, οι σιωπές, το «χάδι» του κλαρινέτου, ο γεμάτος ήχος του κοντραμπάσου, η χαρά των κρουστών, οι φορτισμένες εικόνες του βιολοντσέλου και της κιθάρας. Κάπου κάπου εξηγούσε τις πηγές του: ο Χατζιδάκις- «πολλά απ΄ αυτά που ακούσατε οφείλονται σ΄ αυτόν» – η Ελλάδα, «για μας μια μυθική χώρα». Τα δύο κομμάτια που ακολούθησαν ήταν εμπνευσμένα από αυτήν: «Η Πτήση του Ίκαρου» και ο «Μύθος του Νάρκισσου», δυο μεγάλα «τραγούδια» χωρίς λόγια- με όλα τα «λόγια» να ειπώνονται μέσα από την εκφραστικότητα των προσώπων και των οργάνων. Στο φινάλε, μια έκπληξη: ο δικός μας Χρήστος Θηβαίος καλείται να πάρει το μικρόφωνο και να τραγουδήσει στα ιταλικά το «Νανούρισμα» και το «Ταξίδι με το Τρένο», δύο κομμάτια από το περσινό του CD «Αφιέρωμα στον Νicola Ρiovani» (ζωντανή ηχογράφηση από την εμφάνισή του στο Δημοτικό Θέατρο Πατρών, με την Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων της Πάτρας). Ο Ιταλός συνθέτης, πιανίστας και το κουιντέτο του σε μια (ακόμα)

εμφάνισή του στην Ελλάδα- που φαίνεται να έχει βάλει μπόλικο ήλιο, Χατζιδάκι και αρχαιοελληνική αίσθηση μέτρου, καθαρότητας και ποίησης στην ιταλική του ψυχή.