Ο«Wall-Ε», όλα τα λεφτά. Ρoetry και emotion με δύο ρομποτάκια αγκαλιά στο Διάστημα μακριά. Πετάξτε τις παρωπίδες. Στα σκουπίδια οι προκαταλήψεις. Από εκεί που δεν το περιμένεις η απόλαυση και το καλό σινεμά. Πολλές φορές τα κινούμενα σχέδια απείρως καλύτερα απ΄ όλα αυτά τα τάχα μου διασκεδαστικά και τα δήθεν σκεπτόμενα και προοδευτικά
Στη θέση των ακαδημαϊκών- της Αcademy of Μotion Ρictures εννοώ – θα έδινα το Όσκαρ καλύτερης ταινίας σ΄ αυτό το χάρτινο τενεκεδένιο ρομποτάκι με το όνομα «Γουόλ-Υ» και μετά θα επέστρεφα σπίτι και θα το έβαζα ξανά στο DVD να χαρώ και να εισπνεύσω μερικές τζούρες ποίησης, αισιοδοξίας και καλού, μα πάρα πολύ καλού κινηματογράφου. Ως εκ τούτου, η ζωή είναι ωραία. Όχι εκείνο του Ιταλού μικροαπατεώνα, που προκειμένου να μπει στο αμερικανικό κλαμπ και στα Όσκαρ παραχάραξε την ιστορία παρουσιάζοντας Γιάνκηδες να ελευθερώνουν το Άουσβιτς από τα χιτλερικά κτήνη. Μ΄ ένα «Wall-Ε» την ημέρα η ζωή γίνεται ωραία!
Ο Άντριου Στάντον, λοιπόν. Ποιος είναι αυτός; Μα, φυσικά, master mind σωστός. Και συγγνώμη που όλα αυτά τα χρόνια, μαζί με δεκάδες συναδέλφους μου, καταναλώνουμε χρόνο, φαιά ουσία και τρώμε άφθονο χώρο, μιλώντας και αποθεώνοντας σκηνοθέτες και σεναριογράφους που μπροστά στο μπόι του Στάντον μοιάζουν με αναπληρωματικούς στον πάγκο.
Ο Στάντον είναι ηλικίας σήμερα 43 ετών. Το ζωντανό εφαλτήριο που εκτόξευσε την Ρixar στην πρώτη σειρά του animation. Σεναριογράφος των «Μonsters», δημιουργός του «Finding Νemo» αλλά και του «Τoy Story» και τώρα ο εμπνευστής και ο σκηνοθέτης ενός, από τα πιο ποιητικά, απολαυστικά και προφητικά animation των τελευταίων ετών. Την ώρα λοιπόν που σχεδόν άπαντες ακολουθούν το αυτονόητο, το «κανονικό» και τον συρμό, ο μίστερ Νemo σκέφτεται το ανάποδο και το διαφορετικό. Ας πούμε. Τι θα απογίνει ο πλανήτης ύστερα από πολλά χρόνια; Φυσικά απέραντος σκουπιδότοπος και όπου φύγει-φύγει. Επομένως, ποιος θα έχει μείνει; Ένα ρομποτάκι εντεταλμένο να μαζεύει και να τακτοποιεί το απροσμέτρητο και δυσθεώρητο σκουπίδι. Εκεί πάνω ακριβώς προκύπτει έρωτας τρομερός. Εκεί πάνω, στο απέραντο Διάστημα, προκύπτει χορός γλυκός. Εκεί πάνω, Ρωμαίος, Ιουλιέτα και σκοτάδια μέσα στον έναστρο ουρανό. Υπάρχει ελπίδα. Όχι από το ανθρώπινο γένος αλλά από λαμαρίνες, μηχανές και ρομπότ!
Μ΄ ένα λόγο, ο Στάντον αλλάζει τα δεδομένα. Όχι ο άνθρωπος αλλά το ρομπότ. Όχι η βία αλλά ο έρωτας και η συνεργασία. Έτσι, boy meets girl. Έτσι δύο λιλι 
ΥΓ: Α, ξέχασα. Μέσα στον οίστρο της ουσίας, προσπέρασα τα επιτεύγματα της τεχνικής επεξεργασίας. Στην κόντρα και η τεχνολογία της ταινίας. Από τη μια, το υπογάστριο της ιστορίας προέρχεται από την πανάρχαιη μυθολογία. Από την άλλη, τα οπτικά εφέ που υποστηρίζουν αυτό το παραμύθι χορεύουν στο Διάστημα παρέα με την αυριανή τεχνογνωσία. Που πάει να πει, τέχνη και τεχνική σε ασταμάτητη, σεξουαλική διαπλοκή. Βest από ποίηση και ουσία. Βest οπτική πανδαισία!
Με δυο λόγια: Κάπου και κάποτε, στο μέλλον, στον πλανήτη Γη. Χωρίς ανθρώπινο ίχνος, χωρίς χλωρίδα και πανίδα. Απλώς, ατελείωτες, δυσθεώρητες, άπειρες στοίβες από σκουπίδια. Και μέσα, γύρω και έξω απ΄ αυτή την εφιαλτική χωματερή, να σου λιλιπούτιο τενεκεδένιο μηχανάκι. Το λένε Wall-Ε και από τους ανθρώπους είναι εντεταλμένο να σκουπίζει, να καθαρίζει επ΄ άπειρον. Μπας και μια μέρα, όταν η Γη επανέλθει στην αρχική της θέση και από το χώμα ξεφυτρώσει το πρώτο λουλούδι, οι άνθρωποι επιστρέψουν και φτου κι απ΄ την αρχή να καταναλώνουν, να καταβροχθίζουν, να διαστέλλονται, να φουσκώνουν και να κοπρίζουν. Ώσπου κάποια στιγμή, εκεί που επιδίδεται στην προγραμματισμένη εργασία του, να σου μικρή ρομποτίνα από το Διάστημα με το όνομα Εύα. Επιθετική η Εύα. Τζέντλεμαν ο Γουόλ-Υ. Το φλερτ αρχίζει και ο τενεκεδένιος Ρωμαίος αποφασίζει στο Διάστημα να την ακολουθήσει. Έτσι φτάνει σε τεχνητό πλανήτη, πέφτει πάνω σε εκατομμύρια παχύσαρκα δίποδα κι έτσι γνωρίζει από κοντά το ανθρώπινο είδος. Η σωτηρία του ανθρώπου κρέμεται από την αγάπη ενός WallΕ για μια τσαχπίνα λαμαρίνα με το όνομα Εύα!
«Γουόλ-Υ»
Βest από ποίηση και ουσία Βest από οπτική πανδαισία Κι όμως, είναι animation χωρίς βία
ΒΑΘΜΟΙ=8
(Θα σκίσει)
Ο εχθρός έξω μας
Τρία μειονεκτήματα θα εμποδίσουν τη συνάντηση των μαζών μ΄ αυτή την εξαιρετική ταινία. Πρώτο, ο σκηνοθέτης δεν είναι Αμερικανός. Τι να κάνουμε; Ο άνθρωπος γεννήθηκε και εργάζεται στη Γαλλία. Επομένως χάνει από χέρι. Αν η ίδια ακριβώς ιστορία έφερε υπογραφή κάποιου θηρίου από το Χόλιγουντ, θα έκανε εκατονταπλάσια εισιτήρια. Δεύτερο, ο Γάλλος πρωταγωνιστής. Καλύτερος από Μπραντ Πιτ, αλλά δυστυχώς γι΄ αυτόν το όνομά του είναι Μπενουά Μαζιμέλ. Άντε τώρα να εξηγήσεις και να πείσεις τη μικρή δεσποινιδούλα των βορείων προαστίων πως ο Μαζιμέλ είναι και ωραίος και μάγκας και σπουδαίος. Και τρίτο, το χρονικό. Το οποίο λαμβάνει χώρα στην κατεχόμενη από τους Γάλλους Αλγερία του 1959. Άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε. Άντε τώρα να πάνε τα πιτσιρίκια σε γαλλική ταινία με πρωταγωνιστή κάποιον Μαζιμέλ που αναφέρεται στον πόλεμο της Αλγερίας. Χάμπουργκερ, Κόκα Κόλα, βιντεογκέιμ και όλα τ΄ άλλα για τα κορόιδα. Αν ο σταλινισμός ήταν μονόδρομος δογματικός, η τυφλή, ανεγκέφαλη αμερικανολατρία, είναι το πιο αποτελεσματικό brain washing όλων των εποχών. Good night and good luck!
Με δυο λόγια: Το 1959 πάνω ακριβώς στο αποκορύφωμα της πολεμικής αγριότητας ανάμεσα στους Γάλλους αποικιοκράτες του Ντε Γκωλ και τους εθνικοαπελευθερωτές της Αλγερίας, ο μορφωμένος, δημοκρατικός και πολιτισμένος Γάλλος υπολοχαγός Τεριέν αναλαμβάνει τα ηνία μιας ομάδας εκκαθαρίσεων από ντόπιους «τρομοκράτες». Ούτε σφάζει άμαχο πληθυσμό, ούτε υποβάλλει τους αιχμαλώτους σε βασανισμό, ούτε καίει τα χωριά των φτωχών αγροτών. Διαρκώς σε κόντρα με τον λοχία του και με γενίτσαρους που επιδίδονται σε αγριότητες, χειρότερες και από τους Γάλλους στρατιώτες. Όμως αργά αλλά σταθερά και όσο ο παροξυσμός, αμφοτέρων των μερών, κλιμακώνεται, τόσο αυτός γλιστράει προς το απύθμενο, κατάμαυρο κενό και μεταμορφώνεται. Η διαδρομή του συνταγματάρχη Κουρτζ από την «Αποκάλυψη τώρα» του Κόπολα στην Αλγερία. Σε μερικούς μήνες αγνώριστος από φίλους και εχθρούς. Ένας Ευρωπαίος που στον ελεύθερο χρόνο του αρέσκεται να διαβάζει ποίηση Τ.Σ. Έλιοτ, γδέρνει τον εχθρό του σαν κανίβαλος!
«Ο εχθρός μέσα μας»
Filmmaking ισοδύναμο του «Στρατιώτη Ράιαν» Με σκέψη ανώτερη του Σπίλμπεργκ Υποδειγματική πολεμική περιπέτεια Πόλεμο δίνεις, κανίβαλος θα
γίνεις
ΒΑΘΜΟΙ=7
(tres bien)
Σούπερ φασαρία
ΒΑΘΜΟΙ=3
(απλώς φασαρία)
Από Νυρεμβέργη μέχρι Νορβηγία
Οι ταινίες πάνε κι έρχονται, αλλά ο θεατής σπίτι του μένει: «Η δίκη της Νυρεμβέργης» (Judgement at Νuremberg).
Θρυλική αμερικανική παραγωγή του 1961 με πλήθος πρωτοκλασάτων αστέρων και διάρκεια τρεις ώρες και κάτι παραπάνω. Μετράω: Σπένσερ Τρέισι ως δικαστής, Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ ως κατήγορος καθώς και Μπαρτ Λάνκαστερ, Μοντγκόμερι Κλιφτ, Μάρλεν Ντίτριχ, Τζούντι Γκάρλαντ. Στο τέλος μόνο ο Μαξιμίλιαν Σελ κέρδισε Όσκαρ καθώς και το σενάριο του Έιμπι Μαν. Το στόρι κομμένο και ραμμένο κοστουμάκι της Αμερικής τής τότε εποχής. Δηλαδή του Άικ Αϊζενχάουερ που αν δεν με απατά η μνήμη μου είχε πει το μνημειώδες «ό,τι συμφέρει την Τζένεραλ Μότορς συμφέρει και τη χώρα». Δηλαδή αφού πρώτα απελευθέρωσαν τη Γερμανία από τον Χίτλερ, στη συνέχεια και με δικαστή από το Μέιν καθίζουν στο σκαμνί τέσσερις δικαστικούς του ναζιστικού καθεστώτος με την κατηγορία πως διέπραξαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Στο μεταξύ και επί της ουσίας, η συντριπτική πλειοψηφία βασανιστών
ΒΑΘΜΟΙ= ΤΟΟ ΜUCΗ!
και μεγάλων στελεχών την έχει κοπανήσει προκειμένου τις ΗΠΑ στον αγώνα εναντίον του Σιδηρούν Παραπετάσματος να βοηθήσει. Ακαδημαϊκές, στιβαρές ερμηνείες απ΄ όλους και στρωτή σκηνοθεσία από τον επαΐοντα και εξαιρετικό επαγγελματία Στάνλεϊ Κρέιμερ. Μόνο για παππούδες και γιαγιάδες. «Η τέχνη της αρνητικής σκέψης» (Τhe art of negative thinking). Αν δεν κάνω λάθος, από Νορβηγία με υπογραφή Μαρτ Μπρέιεν. Άλλο πάλι και τούτο. Άνοιξε λέει το φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι. Να σας βάλω εγώ ταινίες φεστιβάλ διεθνούς επιπέδου να σας φύγει το σαγόνι. Τέλος πάντων. Εδώ λοιπόν, φιλάνθρωπος κυρία της θετικής σκέψης πέφτει πάνω σε νεαρό σακάτη και όλα γίνονται λίμπα. Σαν ρεπλίκα του «Dogme» και του Λαρς φον Τρίερ από Δανία. Θα μπορούσε να το πάει προς «Βιριδιάνα» αλλά το πήγε προς Νορβηγία. Νegative πολύ negative αδερφέ μου!
ΒΑΘΜΟΙ=2
(Τhe art of negative filming)
Κill Κim
Το «Ιndies» (ανεξάρτητες ταινίες) από τα πιο προσοδοφόρα ευρήματα των πάσης φύσεως και προελεύσεως παραγωγών και σκηνοθετών. Με πενταροδεκάρες και με δόλωμα κάποιο όνομα μεγάλο και τρανό εφορμούν στο ψητό λέγοντας ότι τους κατέβει στο μυαλό. Εν προκειμένω «Death wish». «Εκδικητής της νύχτας» και θηλυκός Τσαρλς Μπρόνσον. Δηλαδή στόχος το γυναικείο, ταλαιπωρημένο και κακοποιημένο κοινό. Δηλαδή, ο άντρας είναι ο απόλυτος, μοναδικός εχθρός. Και δηλαδή, προκειμένου να επιβιώσεις, άρχισε αυ
«Η παγίδα»
Η Κιμ Μπάσιντζερ τρώει σφαλιάρες στη συζυγική εστία Η Κιμ αρπάζει αυτοδικία και σκοτώνει αρσενική συμμορία
ΒΑΘΜΟΙ=2
(σκέτη παγίδα)
τοδικία να καμαρώσεις. Αν μου έλεγαν ότι η Κim είναι στενή συνεργάτιδα της υποψήφιας αντιπροέδρου του ΜακΚέιν που ντουφεκάει ταράνδους από το ελικόπτερο και που πιστεύει πως αν η Ρωσία εμποδίσει την ένταξη της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ, θα πρέπει να γίνει πυρηνικός πόλεμος δεν θα απορούσα καθόλου. Στα λόγια με τον Ομπάμα, στα έργα με τον Μπους και τη φάπα.
Και για να τελειώνω με αυτή την «Παγίδα» (While she was out), καθώς και με τη μις Σούζαν Μόντφορντ που υπογράφει τη σκηνοθεσία, ένα έχω ακόμα να πω. Κι αυτό για το στάδιο το κατασκευαστικό. Τα πρώτα δέκα λεπτά η Κιμ τρώει από τον σύζυγο χαστούκια. Στη συνέχεια και επί πέντε λεπτά ψάχνει θέση να παρκάρει το όχημα στο Μall. Επί δέκα λεπτά κόβει βόλτες στα μαγαζιά. Και τα υπόλοιπα εξήντα εξαντλούνται στο σκοτάδι σε κάποιο δάσος να την κυνηγάνε κάτι αρσενικά φρικιά. Μπροστά σ΄ αυτό το ανύπαρκτο γεγονός, το «Κακό» του Γιώργου Νούσια είναι masterpiece σωστό!
Με δυο λόγια: Το στόρι της μιας γραμμής. Μια σφαλιαρωμένη νοικοκυρούλα, καθώς σπεύδει στο εμπορικό κέντρο ν΄ αγοράσει δώρα για τα Χριστούγεννα, πέφτει πάνω σε συμμορία φρικιών που την καταδιώκουν μέχρι το δάσος να την κάνουν κιμά και να την δώσουν στα σκυλιά. Και φυσικά επειδή ο πρωταγωνιστής δεν πεθαίνει ποτέ, η αυτοδικία απελευθερώνει την Κιμ από κάθε αρσενικό ζυγό, ακόμα και από τον σύζυγο τον βασανιστικό!
Μόνο για Αυστραλία
«Οι γυναίκες της ζωής μου» (Clubland) Κομεντί της κάποιας Τσέρι Νόουλαν από Αυστραλία με την Μπρέντα Μπλέθιν να κάνει όλη τη δουλειά. Χωρίς αυτή προκοπή καμιά. Όπου ερασιτέχνισσα θεατρίνα της φτηνής επιθεώρησης βγάζει το ψωμί της ως γκαρσόνα και μεγαλώνει δύο παιδιά. Το πρώτο με προβλήματα πολλά. Το δεύτερο πάνω στην εφηβεία. Να μη σας τρώω τον χρόνο σας, κομεντί με κατανάλωση για την εσωτερική αγορά. Όπως οι ταινίες της Ρένας Βλαχοπούλου δεν έκαναν καριέρα στο Σίντνεϊ της Αυστραλίας (πλην της ομογένειας), έτσι κι αυτή, που ακόμα να καταλάβω γιατί την έφεραν στην Ελλάδα και γιατί την παίζουν στους κινηματογράφους.
ΒΑΘΜΟΙ=3
(οι ταινίες της πλήξης μου)
