Γνώμη

Η υγεία των αθλητών είναι αδιαπραγμάτευτη

Τι χρειάζεται ένας αθλητής για να κερδίσει; Τεχνική, δύναμη, αντοχή. Όλα τα δίνει η φύση, η προπόνηση αλλά και η χημεία. Δεν φτάνει όμως να κλέψεις, πρέπει και να κρύψεις. Σ΄ αυτό το τελευταίο όλα αυτά τα χρόνια ερχόταν αρωγός η πολιτεία συγκαλύπτοντας ένα μηχανισμό ντοπαρισμένου πρωταθλητισμού με την ανοχή της.

Τώρα όμως, η πολιτεία πιεζόμενη από τη διεθνή κοινή γνώμη και τις διεθνείς αθλητικές αρχές αναγκάζεται να νομοθετήσει για το ντόπινγκ, προσπαθώντας να φανεί ότι περιορίζει το φαινόμενο αυτό, που έχει γιγαντωθεί στον ελληνικό αθλητισμό. Κάνει την τιμωρία των συντελεστών της ντόπας αυστηρότερη. Γνωρίζουμε όμως ότι δεν αρκούν μόνον οι νόμοι, εάν δεν υπάρχει ουσιαστική θέληση για την εφαρμογή τους. Στο υπάρχον θεσμικό πλαίσιο το ντόπινγκ είναι ήδη ποινικό αδίκημα, αλλά δεν τρόμαξε κανέναν η διαιώνιση της χρήσης αναβολικών στην Ελλάδα. Ο κακουργηματικός χαρακτήρας του ντόπινγκ όμως έχει μία σοβαρή ουσιαστική συνέπεια.

Καθιστά συνεργούς ενώπιον της Δικαιοσύνης τούς αθλητικούς παράγοντες που ανέχονται και υποβοηθούν το ντόπινγκ. Οι ηθικοί αυτουργοί της πράξης, προπονητές, γιατροί, παράγοντες, τιμωρούνται βάσει του ποινικού αδικήματος του αθλητή. Να δούμε αν θα επιβιώσει της κοινοβουλευτικής διαδικασίας.

Τα αθλητικά προνόμια εξορθολογίζονται και παρέχονται μόνο για εξαιρετικές αγωνιστικές διακρίσεις, δηλαδή οι αθλητές την πληρώνουν πάλι γιατί η πολιτεία δεν μπορεί να ελέγξει την εφαρμογή των νόμων. Η αποκλειστική ευθύνη δειγματοληψιών μεταφέρεται πολύ σωστά από το ΟΑΚΑ στο ΕΣΚΑΝ, αλλά το ΕΣΚΑΝ δεν μετατρέπεται σε ανεξάρτητη αρχή υποκείμενη σε κοινοβουλευτικό έλεγχο, αλλά παραμένει με διοίκηση διορισμένη από το υπουργείο.

Από τη στιγμή που ο πρωταθλητισμός εμπορευματοποιήθηκε, το ντόπινγκ αποτελεί φυσική συνέπεια. Με αυτόν τον πλήρως εμπορευματοποιημένο αθλητισμό οι νόμοι θα γίνονται αυστηρότεροι και η καταστρατήγησή τους πιο εκλεπτυσμένη, εφόσον η ανοχή της πολιτείας συνεχίζει να υπάρχει. Όμως, υπάρχει μία θυσία στον αθλητισμό που ποτέ δεν πρέπει να γίνεται, η θυσία της υγείας του αθλητή. Η Ελένη Αυλωνίτου είναι διδάκτωρ Εργοφυσιολόγος, πρωταθλήτρια κολύμβησης.
Είναι όλοι νικητές!

Τό ΄πε και τό ΄κανε ο κολυμβητής Χαράλαμπος Ταϊγανίδης, ότι μετά το ασημένιο και το χάλκινο θα κατακτήσει και χρυσό στους Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο, και μάλιστα σημείωσε και παγκόσμιο ρεκόρ στα 100μ. ελεύθερο. Όμως, δεν είναι η λάμψη του χρυσού που μετράει σε αυτή τη διοργάνωση και δεν το λέμε επειδή πρόκειται για Παραολυμπιακούς.

Και στους Ολυμπιακούς Αγώνες των αρτιμελών το χρυσό υπερέχει, αλλά και τα άλλα δύο μετάλλια έχουν τη δική τους αξία. Για εμάς τους υπόλοιπους ίσως μερικές φορές το ασημένιο και το χάλκινο υποβαθμίζονται, για εκείνον όμως που τα έχει κατακτήσει συχνά εκλαμβάνονται, ανάλογα με τις συνθήκες, ανώτερα και από χρυσά άλλων.

Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες δεν είναι ποτέ δυνατόν να φτάσουν σε αίγλη και εμπορικότητα τους Ολυμπιακούς, γιατί απλούστατα δεν μπορούν να ανταγωνιστούν έναν θεσμό που συμβολίζει την πρόκληση της αναζήτησης των ανθρώπινων σωματικών ορίων. Έχουν ξεπεράσει, ωστόσο, τους Ολυμπιακούς οι Παραολυμπιακοί ως σύμβολο της ανθρώπινης θέλησης και πολύ ορθά νικητές μεταλλίων και απλοί μετέχοντες θαυμάζονται το ίδιο.