Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε: Φθινοπωρινές ιστορίες με σεκιουριτάδες

 Επιτέλους, έρχεται η άδεια. Σκέφτεσαι ξεκούραση και ταξίδια. Στρώνεις μπροστά σου τον χάρτη της Ελλάδας. Ψάχνεις για κάποιο νησί που δεν έχεις πάει, θυμάσαι αφηγήσεις άλλων που έχουν πάει ήδη. Μετά ρίχνεις μια ματιά στον χάρτη του κόσμου. Γιατί, όπως έχουν τα πράγματα, ακόμα και τον Σεπτέμβριο, ένα ταξίδι στη Τυνησία σου έρχεται πιο φθηνά από ένα ταξίδι στη Ρόδο, φερ ΄ ειπείν. Βλέπεις και ξαναβλέπεις τον χάρτη και καταλαβαίνεις ότι όσα ταξίδια και αν κάνεις, έστω και αν καταφέρεις να ζήσεις μέχρι εκατό χρόνων, δεν πρόκειται να επισκεφθείς ούτε το 1/100 από τα μέρη που επιθυμείς. Μετά, αφού κάνεις αυτά τα ρηχά σχέδια και αυτές τις «βαθιές» σκέψεις, χτυπά ξαφνικά το τηλέφωνό σου και μαθαίνεις ότι η μητέρα σου γλίστρησε στην κουζίνα και έσπασε το πόδι της… Παραμερίζεις τον χάρτη της Ελλάδας, τον χάρτη του κόσμου, αρχίζεις το τρέξιμο σε νοσοκομεία, ακτινογραφίες, κηδεμόνα για το πόδι, αναπηρικό καρότσι, προληπτικές ενέσεις ενάντια στη θρόμβωση, συνταγές και αποκλειστικές. Εμπεδώνεις, για πολλοστή φορά, ότι η ζωή είναι απρόβλεπτη σαν τα σχέδια των νέων και εύθραυστη σαν τα οστά των γερόντων… Είναι Τετάρτη βράδυ, λοιπόν, 3 Σεπτεμβρίου, στο «Ασκληπιείο Βούλας», ύστερα από μια εξαντλητική μέρα, σπρώχνω τη μητέρα μου που κάθεται εξαντλημένη και πονεμένη, με το σπασμένο πόδι της, στο αναπηρικό καροτσάκι. Πάμε προς την έξοδο του νοσοκομείου για να βρούμε ταξί. Ξαφνικά ξεπηδά μπροστά μας ο σεκιουριτάς, με ένα ύφος cowboy, τραυλίζοντας:

Σεκιουριτάς: Ο κύριος να κατέβει από το καρότσι.

– Ορίστε;

Σεκιουριτάς: Ο κύριος να κατέβει από το καρότσι είπα…

– Είναι δικό μας το καρότσι κύριε. Δεν είναι κύριος, είναι κυρία…

Ο φύλακας εξετάζει το καρότσι. Το πρόσωπό του συσπάται. Είναι ψηλός, κρατά στο χέρι μια βέργα, μου θυμίζει, κάπως, τους φύλακες στάβλων στην Αλβανία. Εάν ήταν απόκριες θα πίστευα ότι κάποιος άγνωστος, μεταμφιεσμένος σε σεκιουριτά, μου κάνει ένα παρατραβηγμένο αστείο. Είναι Σεπτέμβριος, όμως, και όλα είναι σοβαρά. «Ο κύριος δεν βγαίνει από εδώ», λέει. Βηματίζω τότε προς την πόρτα για να την ανοίξω μόνος μου. Ο φύλακας ωρύεται: «Μην αγγίξετε την πόρτα!»… Εκείνη τη στιγμή, ένας πολίτης πλησιάζει. «Είσαι με τα καλά σου παιδάκι μου;», λέει στον σεκιουριτά. Εκείνος εξοργίζεται. Το πρόσωπό του συσπάται έντονα, κραδαίνει τη βέργα, τραυλίζει, κραυγάζει, απειλεί τον πολίτη ότι θα του σπάσει τα κόκαλα… «Θεός φυλάξοι», σκέφτομαι, «να σε απειλήσει φύλακας νοσοκομείου ότι θα σου σπάσει τα κόκαλα σε νοσοκομείο που κολλάει τα κόκαλα!». Σαν σκηνή από ταινία των αδελφών Κοέν… Ύστερα από λίγο έρχεται ένας άλλος σεκιουριτάς. Συστήνεται ως προϊστάμενος του σεκιουριτά με τη βέργα. Βλέπω το λογότυπο στη στολή τους: «Security Fasma». Μαζί με τον πολίτη εξηγούμε στον προϊστάμενο τι συνέβη. Ο σεκιουριτάς με τη βέργα μας κοιτάζει με αλλόκοτο βλέμμα χτυπώντας νευρικά τη βέργα πάνω στο πόδι του. Ο προϊστάμενος ακούει. «Μη στενοχωριέστε», λέει, «ασήμαντη παρανόηση. Να, σας ανοίγω εγώ την πόρτα». Ζητώ τότε το όνομα του προϊσταμένου. «Δεν το δίνω, κύριε» απαντά, καταπίνοντας το σάλιο του. Κάποιο τηλέφωνο της «Security Fasma»; «Δεν υπάρχει τηλέφωνο», απαντά κοφτά… Με τον άλλο αυτόπτη μάρτυρα ανταλλάσσουμε ονόματα και τηλέφωνα. Σπρώχνω το αναπηρικό καρότσι προς την έξοδο και το ταξί. Στα καλά καθούμενα μπαίνει στη ζωή σου και ένας σεκιουρτιάς με βέργα. Με ποια κριτήρια προσλαμβάνουν οι εταιρείες σεκιούριτι το προσωπικό τους; Με ποια κριτήρια το υπουργείο Υγείας επιλέγει τις εταιρείες σεκιούριτι στις οποίες αναθέτει τη φύλαξη νοσοκομείων; Είμαι όμως τόσο εξαντλημένος, που δεν έχω δύναμη ούτε να θυμώσω…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com